Paweł VI
PRZEMÓWIENIE DO DELEGACJI RÓŻNYCH RODZIN ZAKONNYCH
Rzym, 22 sierpnia 1964 r.
Drodzy Synowie,
z Zakonu Augustianów Rekolektów,
z Kongregacji Kleryków Regularnych Świętego Pawła,
z Kongregacji Najświętszych Serc Jezusa i Maryi,
i Misjonarzy Najświętszego Serca Jezusowego!
Przeżywając wasze kapituły w Rzymie, kierowani wielką wiarą i miłością, zapragnęliście ujrzeć Piotra. Dlatego przyjmujemy was i obejmujemy z głębokim poruszeniem serca, wiedząc, że „w Naszej pokornej Osobie rozpoznajecie i czcicie Tego, w którym spoczywa troska wszystkich pasterzy nad powierzoną im trzodą oraz godność, która nie gaśnie nawet w niegodnym dziedzicu” (por. Św. Leon Wielki, Mowa III; PL 54, 147).
Przede wszystkim wyrażamy wam uznanie i gratulacje za to, że zebraliście się w jedności, aby coraz lepiej służyć waszym rodzinom zakonnym, wytyczając adekwatne duchowe ścieżki, którymi powinny one kroczyć, zgodnie z ich regułami i celami. W ten sposób uwzględniacie także nowe i trudne warunki apostolstwa, jakie nasza epoka stawia wobec wielu waszych dzieł.
Ogromnie się cieszymy, widząc, że w pewnym sensie pierwsi odpowiadacie w sposób rzeczywisty i prawdziwy na Nasze wezwanie, które skierowaliśmy do całej rodziny katolickiej w niedawno ogłoszonej encyklice Ecclesiam Suam. Podejmujecie odnowę, o której w niej mówiliśmy: „abyśmy zachowali oblicze i rysy, jakie Chrystus nadał swojemu Kościołowi, a nawet przywrócili mu pełnię doskonałości, odpowiadającą zarówno jego pierwotnemu wizerunkowi, jak i postępowi, który słusznie i zgodnie z prawem doprowadził go z pierwotnych zasad do stanu obecnego” (L’Osservatore Romano, 10-11 sierpnia, s. 3).
Dodajemy wam odwagi, abyście jasno i skutecznie rozważali oraz realizowali to, co postanowiliście omówić na swoich kapitułach, zwłaszcza kwestii dotyczących formacji młodych ludzi powołanych do służby Panu, misyjnej działalności oraz troski duszpasterskiej. Niech wasze rodziny zakonne, wyróżniające się liczbą członków i gorliwością w działaniu, doznają nowego wzrostu i zyskają nowe impulsy w oddaniu na rzecz Królestwa Chrystusa.
Ufamy szczególnie, że z uwagą i wiernością odniesiecie się do tego, co w wspomnianej encyklice powiedzieliśmy o duchu ubóstwa oraz o praktykowaniu miłości. Żyjąc zgodnie z przykazaniami Ewangelii, już teraz oddajecie się wyznawaniu i praktykowaniu tych cnót. Ponieważ ludzie są pociągani bardziej przykładem niż słowami, konieczne jest, aby synowie Kościoła – zwłaszcza ci, którzy wybierając życie kapłańskie lub zakonne pragną bliżej naśladować Chrystusa – płonęli pragnieniem rzeczy niebiańskich, gardząc złudnymi przyjemnościami świata, dostosowywali się do potrzeb braci, zapominając o sobie samych. Święty Piotr, Książę Apostołów, zachęca nas: „Skoro więc Chrystus cierpiał w ciele, wy również tą samą myślą się uzbrójcie… Dlatego też właśnie wkładając całą gorliwość, dodajcie do wiary waszej cnotę, do cnoty poznanie, do poznania powściągliwość, do powściągliwości cierpliwość, do cierpliwości pobożność, do pobożności przyjaźń braterską, do przyjaźni braterskiej zaś miłość. Gdy bowiem będziecie je mieli i to w obfitości, nie uczynią was one bezczynnymi ani bezowocnymi przy poznawaniu Pana naszego Jezusa Chrystusa” (1 P 4,1; 2 P 1,5-8).
Niech Nasze ojcowskie życzenia zostaną umocnione przez Apostolskie Błogosławieństwo, które z wielką miłością przekazujemy wam wszystkim oraz wszystkim członkom waszych Rodzin Zakonnych, pracującym na całym świecie z miłości do Chrystusa.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana