Paweł VI
PRZEMÓWIENIE DO UCZESTNIKÓW SYMPOZJUM ZORGANIZOWANEGO PRZEZ WŁOSKI KOMITET PRZEŁOŻONYCH ZAKONÓW MĘSKICH
Rzym, 23 lutego 1965 r.
Wasza obecność, drodzy synowie, napełnia nasze serce pociechą i nadzieją. Przyjmując bowiem w waszych osobach odpowiedzialnych i czcigodnych Przełożonych Wyższych Męskich Instytutów Doskonałości, wewnętrznie dostrzegamy wspaniałą jedność poszczególnych rodzin zakonnych, mężczyzn poświęconych Bogu w jednym wzniosłym powołaniu do ofiary i apostolstwa, mimo różnorodności nazw instytutów, które tu reprezentujecie przed nami, a które niosą świadectwo aktywnej i radosnej wiary, gorliwości, pobożności i autentycznego posłuszeństwa. Zatem przynosicie nam wielką pociechę, zarówno ze względu na zasługi i odpowiedzialność każdego z was, jak i ze względu na znaczenie, jakie macie dla nas; bowiem z radością witamy i obejmujemy w was waszych współbraci, którzy, używając słów św. Augustyna, „żyją tak w jedności, tworzyć jednego człowieka, aby spełniły się w nich słowa, że mają jedno serce i jedną duszę; wiele ciał, ale jedno serce” (In Ps. 132, 6); i w ten sposób, wobec świata wewnętrznie podzielonego, rozdartego i niespokojnego, dają świadectwo swojej wiary, miłości i umartwienia, które ożywiają i umacniają życie wspólnotowe.
Po drugie czerpiemy z tego subtelny motyw nadziei. Zastanawiając się nad znaczeniem, potrzebami, problemami, a nawet brakami życia wspólnotowego, poświęciliście dni waszego spotkania w Rocca di Papa na opracowanie planu wspólnej pracy. Chodzi o kształtowanie coraz bardziej świadomego podejścia do życia wspólnotowego – zarówno wśród zakonników, jak i świeckich, u młodzieży i w rodzinach – poprzez szczególne formy wyspecjalizowanego apostolatu, ale przede wszystkim przez wzmocnienie życia parafialnego i kierownictwa duchowego z odpowiednio zorganizowaną pomocą środków społecznego przekazu.
Za wasze godne pochwały zaangażowanie, które świadczy o jednomyślnej woli coraz pełniejszego oddania w służbie Kościoła wspaniałych energii, niezastąpionych doświadczeń i różnorodnych możliwości waszych wspólnot zakonnych, wyrażamy wam naszą najgłębszą pochwałę i zachętę.
Oczekujecie także również naszych ojcowskich wskazówek, które mogą jedynie zdecydowanie podkreślić celowość waszych zamierzeń. Właściwe jest bowiem badanie i kształtowanie wrażliwości dotyczącej znaczenia i praktyki życia wspólnotowego w Kościele: jest ono bowiem w duchu, istocie i naturze samego Kościoła; jest jednym z powracających tematów Soboru Watykańskiego II; odpowiada rozwojowi społeczeństw, tak mocno odczuwanemu w naszych czasach. Życie wspólnotowe koryguje, jeśli jest taka potrzeba, partykularne tendencje pojawiające się w niektórych metodach naszej edukacji i dąży do ustanowienia bliższych relacji ze świętą hierarchią.
Jeśli zatem życie wspólnotowe miałoby wymagać pewnych dostosowań lub poświęceń na przyszłość, przyniesie to korzyści dla cnoty posłuszeństwa; przyczyni się do rozwoju świadomości „katolickiej”; zwiększy zarówno wewnętrzne, jak i zewnętrzne siły Kościoła; zapewni bardziej sprawiedliwy ich podział oraz bardziej owocne wykorzystanie w budowaniu wspólnego frontu twórczych energii duchowych. W istocie nie naruszy to słusznej autonomii Rodzin Zakonnych, którą władza Kościoła uznaje pod prawną nazwą „egzempcji” (wyłączenia), ponieważ zwiększy zaufanie zarówno duchowieństwa, jak i wiernych do zakonników oraz ich opatrznościowych inicjatyw.
Słuszny jest również ukłon, jaki uczyniliście wobec listu Episkopatu Włoch z listopada 1963 roku, starając się odpowiedzieć na niego w sposób konkretny na płaszczyźnie praktycznej i organizacyjnej. Również to napełnia nas żywym zadowoleniem. Jeśli chodzi o pragnienia dotyczące właściwej koordynacji relacji między Rodzinami Zakonnymi a Świętą Hierarchią, możemy wam powiedzieć, że prace w tym kierunku są podejmowane pilnie i, jeśli Bóg pozwoli, uda się osiągnąć oczekiwany cel. Cieszy nas, że ten problem jest coraz głębiej odczuwany i wprowadzany w odniesieniu do głębszej wizji duszpasterskiej i wielkiego zadania skuteczności w zbawieniu dusz, które wszystkim nam zostało powierzone: „Głoście, napominajcie, karzcie, budujcie, starajcie się o każdego człowieka – to wielki ciężar, wielkie brzemię, wielki trud” (św. Augustyn, Sermo 339, 4).
Niech Pan obdarzy nas wszystkich jasnością spojrzenia, siłą woli i hojną wiernością w tej radosnej pracy, która nas angażuje dla chwały Jego imienia i nadejścia Jego Królestwa. My, Jego pokorny przedstawiciel na ziemi, z serca dziękujemy wam za waszą wrażliwość na aktualne potrzeby waszych Rodzin Zakonnych i całego Kościoła, co obecne spotkanie pięknie potwierdza, oraz za cenną współpracę, jaką oferujecie i nadal będziecie oferować Świętej Hierarchii, kontynuując dzieło „wspólnego duszpasterstwa”, które przez ostatnie dni zgłębialiście, przedstawiając konkretne propozycje i sugestie.
Niech Apostolskie Błogosławieństwo wspiera nasze życzenia i przynosi wam wszystkim, czcigodni Przełożeni Wyżsi, oraz ukochanym członkom waszych Rodzin Zakonnych, pełnię darów niebieskich.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana