Paweł VI
PRZEMÓWIENIE DO UCZESTNIKÓW KAPITUŁ GENERALNYCH ZAKONU NAJŚWIĘTSZEJ TRÓJCY, BONIFRATRÓW, KAMILIANÓW I BRACI SZKOLNYCH
Rzym, 18 maja 1965 r.
Drodzy Synowie!
Wasza obecność sprawia nam prawdziwą radość, za co z całego serca wam dziękujemy. O ile wielką satysfakcję odczuwamy, przyjmując pielgrzymów licznie przybywających do tego centrum katolicyzmu jako wymowny znak żywotności i niezwykłej różnorodności Kościoła, o tyle jeszcze większą jest dla nas radością możliwość powitania zakonników z różnych miejsc i zgromadzeń – wybranej cząstki Ludu Bożego będącej prolongatą modlitewnej i miłosiernej działalności Chrystusa wśród ludzi. Wy, w sposób szczególny związani z Kościołem – jak pięknie wyraża to Soborowa Konstytucja Lumen gentium (nr 44) – poprzez rady ewangeliczne i miłość, jesteście skarbem drogocennym.
ZAKON NAJŚWIĘTSZEJ TRÓJCY – WSPÓLNOTA WIARY
Te uczucia rodzą się dziś w naszych sercach, gdy widzimy tutaj, zjednoczonych w jednym akcie wiary, wybranych członków historycznych i zasłużonych Rodzin Zakonnych. W was, niczym w lśniącym pryzmacie, dostrzegamy odbicie wszystkich waszych Współbraci, którzy na całym świecie, w bezinteresownym oddaniu, w cichej pokorze życia, a niekiedy w doświadczeniach i odrzuceniu, z radością ofiarują swoje siły na rzecz Królestwa Chrystusa.
Pozdrawiamy was, drodzy uczestnicy Kapituły pradawnego Zakonu Najświętszej Trójcy, którzy od niemal ośmiu wieków niesiecie ludziom aromat mocnego, mężnego i rozważnego oddania się Bogu Ojcu, Synowi i Duchowi Świętemu, tajemnicy wszelkich tajemnic, będącej źródłem wszelkiego istnienia, wiedzy i miłości. Wasza obecność w świecie jest wciąż żywym echem epoki pełnej wiary, która w imię Błogosławionej Trójcy dała z siebie to, co najlepsze, nadając głęboki chrześcijański charakter wszystkim formom życia kulturalnego, artystycznego, obywatelskiego i społecznego. Była to epoka, która zrodziła wielkie katedry chrześcijaństwa, kulminację wiedzy teologicznej i naukowej, wolne miasta i wielkie Zakony. Z tej wiary czerpiecie wciąż racje dla swojego życia i apostolatu, zwłaszcza na obszarach misyjnych. Bądźcie gorliwymi i niestrudzonymi świadkami tej wiary także w czasach zewnętrznie chłodnych i niezwykle krytycznych jak nasze, i bądźcie godnymi kontynuatorami świetlanej tradycji, do której zaszczytnie należycie.
POZDROWIENIE DLA BONIFRATRÓW ORAZ KAMILIANÓW
Pozdrawiamy was, czcigodni uczestnicy Kapituły Zakonu Szpitalników św. Jana Bożego, których ludowa tradycja od dawna z miłością nazywa „Bonifratrami”. W tym określeniu zawarta jest cała wasza misja, wasz tytuł do zaszczytu i skuteczny program działania: czynić dobro dla braci cierpiących, naśladując Chrystusa, który „przechodził, dobrze czyniąc i uzdrawiając wszystkich” (Dz 10, 38).
Razem z wami pozdrawiamy Ojców uczestniczących w Kapitule Zakonu Posługującym Chorym (Kamilianów), którego nazwa również tchnie najsłodszym wspomnieniem ewangelicznym, ukazując ich apostolskie posłannictwo na wzór Boskiego Zbawiciela: „Syn Człowieczy nie przyszedł, aby Mu służono, lecz aby służyć i oddać swoje życie na okup za wielu” (Mt 20, 28).
Wasze dwie rodziny zakonne definiują się zasadniczo poprzez realizację jednego z najpilniejszych i najbardziej uniwersalnych uczynków miłosierdzia co do ciała: opiekę nad chorymi i niesienie ulgi zarówno ich cierpieniom fizycznym, jak i duchowym. Wasza działalność jest przedłużeniem niewyczerpanej miłości, cierpliwości i dobroci Pana Jezusa, który pochylał się nad wszelkimi nieszczęściami ludzkości zranionej przez grzech, przynosząc pokój i zbawienie duszom poprzez troskę o cierpiące ciała. Wasza obecność w szpitalach, domach opieki, przy łożach ubogich i potrzebujących powinna być stałym promieniowaniem miłości Chrystusa, żywym świadectwem delikatności, bezinteresowności oraz – jeśli trzeba – heroizmu tych, którzy uczynili naśladowanie Jezusa jedynym celem swojego życia. To Chrystus jest miarą waszej nieskończonego oddania, ukrytą siłą waszego poświęcenia, które kończy się dopiero wraz ze śmiercią.
Jesteśmy przekonani, że Kapituły Generalne, odbywające się w tych dniach w waszych Zakonach, stanowiły nowy impuls do podążania drogą wyznaczoną przez waszych Założycieli. Życzymy przełożonym generalnym, wybranym bądź ponownie potwierdzonym w ich funkcjach, wraz z ich najbliższymi współpracownikami, aby umieli prowadzić swoich współbraci do gorliwego wypełniania ich specyficznego powołania, które ma prowadzić ku doskonałości. Tylko w ten sposób możecie osiągnąć pełnię życia, do której Pan was powołuje dla dobra Kościoła i ludzkości.
OBECNOŚĆ CHRYSTUSA WŚRÓD MŁODZIEŻY
Pozdrawiamy również was, drodzy Bracia Szkolni, którzy uczestniczycie w tej audiencji z okazji 30-lecia założenia waszych czasopism pedagogicznych. Niedawno obchodzone święto liturgiczne waszego Świętego Założyciela nadaje temu spotkaniu szczególny charakter radości i wdzięczności. Przy tej okazji wyrażamy nasze uznanie i życzliwość dla waszej pracy na rzecz intelektualnego, religijnego i moralnego kształcenia młodzieży w waszych szkołach i kolegiach, które słyną z wysokiej jakości i poziomu edukacji.
Wasza działalność jest i powinna być przedłużeniem oraz promieniowaniem pełnej miłości obecności Chrystusa wśród młodzieży. Jest to ogromna i wzniosła odpowiedzialność, gdyż młodzi ludzie, którzy przychodzą do was z różnych środowisk społecznych, przygotowują się do życia pod waszym kierunkiem i na podstawie waszego przykładu. Tego właśnie ma dotyczyć wasza codzienna praca, a także doskonałe narzędzia pedagogiczne, które z taką kompetencją i autorytetem wykorzystujecie. Niech wasza droga będzie pełna pociechy i radości, gdy bezustannie poświęcacie się dla dobra młodzieży – nadziei na lepsze jutro.
KWITNĄCA RÓŻNORODNOŚĆ WYSOKIEGO I SZCZODREGO APOSTOLATU
Drodzy synowie,
Szczególny charakter waszych rodzin zakonnych nadał tej audiencji atmosferę różnorodności, która pozwoliła nam – choć na chwilę – wejrzeć w różne obszary wzniosłego i szczodrego apostolatu. Choć każde z waszych zadań, powierzone wam przez Opatrzność, jest inne, to jednak jedna i ta sama jest płomienna miłość, która was porusza i popycha do służby Chrystusowi. Jedno jest wasze świadectwo w Kościele, jak to wyraża Soborowa Konstytucja: aby „bardziej upodabniać chrześcijanina do życia dziewiczego i ubogiego, które wybrał dla siebie Chrystus Pan, a które przyjęła Jego Dziewicza Matka”, oraz aby „budowa miasta ziemskiego zawsze była osadzona w Panu i do Niego skierowana” (por. Lumen gentium, nr 46).
Nasza modlitwa towarzyszy wam na tej drodze doskonałego upodobnienia się do Chrystusa w służbie braciom. Modlimy się o obfite łaski niebieskie dla wzrostu waszych Rodzin Zakonnych, wytrwałość powołanych oraz wzrost nowych powołań. Niech szczególnym znakiem naszej życzliwości będzie Apostolskie Błogosławieństwo, którego z całego serca udzielamy wam tu obecnym oraz wszystkim waszym współbraciom, tak bardzo nam drogim.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana