Paweł VI
PRZEMÓWIENIE DO KAPŁANÓW, OSÓB KONSEKROWANYCH I ŚWIECKICH
W INDONEZJI
Dżakarta, 3 grudnia 1970 r.
Drodzy Synowie i Córki,
Nie zrealizowalibyśmy naszego pragnienia spotkania wielkich narodów Azji, gdybyśmy nie zatrzymali się tutaj, w Dżakarcie, stolicy Indonezji. Z radością powitaliśmy naród indonezyjski po naszym przybyciu na lotnisko. Teraz chcemy zwrócić się szczególnie do was, drodzy Synowie i Córki, w tej katedrze, która jest waszą świątynią modlitwy. Zgromadziliśmy się tutaj, aby wspólnie wznieść nasze dusze i dziękować Bogu, zjednoczeni w tej samej wierze i w tej samej woli niesienia ludziom dobrej nowiny o zbawieniu.
Przybyliśmy z daleka. Wiecie, że nasza troska obejmuje wszystkie Kościoły i że z Rzymu nasze myśli, wspierane modlitwą, nieustannie kierują się z miłością ku każdemu z naszych braci w wierze. Dziś mamy radość zwrócić się do was, Bracia w biskupstwie, a także do was, kapłani, osoby konsekrowane i świeckie, którzy w szczególny sposób reprezentujecie misję ewangelizacyjną powierzoną każdemu uczniowi Chrystusa (por. Lumen gentium, 17). Znamy waszą miłość do Jezusa Chrystusa i Jego Kościoła; doceniamy wasz zapał dla Ewangelii i wyrażamy nadzieję, że prawda o zbawieniu będzie coraz bardziej rozprzestrzeniać się w tej części Azji, do której również jest przeznaczona, ponieważ Ewangelia powinna być głoszona każdemu stworzeniu (por. Mk 16,16). Niech Pan umacnia waszą odwagę i nieustannie pomnaża waszą miłość!
Wy, kapłani, miejcie świadomość wielkości swojego kapłaństwa, które upodabnia was do Chrystusa, najwyższego i wiecznego Kapłana (por. Hbr 5, 1-10). Podobnie jak On, postępujcie, czyniąc dobro, kierowani Jego miłością (por. 2 Kor 5, 14), głosząc Słowo, uświęcając wiernych i przedstawiając Bogu potrzeby oraz modlitwy wszystkich (por. Hbr 5, 1-10). Wy, osoby konsekrowane, żyjcie w wierze i radości z oddania siebie dla dobra całego Kościoła. Niech Bóg was umacnia, aby każdy według swoich sił i powołania mógł pracować na rzecz zakorzenienia i ugruntowania królestwa Chrystusa w duszach oraz przekazywać je wszystkim (por. Lumen gentium, 44).
Z ojcowską miłością pozdrawiamy lud chrześcijański! Jesteście wobec świata żywym świadectwem uniwersalizmu orędzia ewangelicznego. Kościół, który ma misję jego głoszenia, nie jest związany z żadną rasą ani kulturą: każdy naród odnajduje w nim zasady swojego rozwoju, ponieważ Kościół, pełniąc swoją posługę, przyczynia się do dzieła cywilizacyjnego i je pobudza (por. Gaudium et spes, 58).
Niech Bóg napełni was swoją łaską! Z całego serca udzielamy wam naszego ojcowskiego Apostolskiego Błogosławieństwa
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana