Paweł VI
PRZEMÓWIENIE DO KAPITUŁY GENERALNEJ ZGROMADZENIA
NAJŚWIĘTSZEGO ODKUPICIELA (REDEMPTORYSTÓW)
Rzym, 06 października 1973 r.
Drodzy synowie
Z całego serca przesyłamy wam pozdrowieni dla was, którzy zgromadzeni na Kapitule Generalnej waszego Zgromadzenia Najświętszego Odkupiciela, zajmujecie się sprawami o wielkim znaczeniu dla życia waszej Rodziny zakonnej. Szczególnie pozdrawiamy nowego Przełożonego Generalnego, któremu zostało powierzone zadanie i ciężar kierowania waszym Zgromadzeniem pośród niełatwych i licznych trudności obecnych czasów oraz wyprowadzenia go „na zielone pastwiska” (por. Ps 22, 2).
Kapituła Generalna jest wspaniałą okazją, jaką mają poszczególne Instytuty, by zastanowić się nad swoją prawdziwą naturą, celem, jaki sobie wyznaczyły oraz zadaniem do wypełnienia w Kościele, a także podjąć decyzje, które będą miały zbawienny wpływ na życie członków. Zadanie Kapituły Generalnej nie polega jedynie na przeprowadzeniu wyborów i ustanowieniu przepisów, ale przede wszystkim powinno ono wspierać duchową i apostolską żywotność całego organizmu zakonnego (por. List Apostolski motu proprio Ecclesiae Sanctae, 1, 2). Dlatego w takich zgromadzeniach cała Rodzina zakonna gromadzi się przed Bogiem, aby usłyszeć Jego głos i troszczyć się o swoją odnowę, która – jak w przypadku całego Kościoła – „polega zasadniczo na wzrastaniu w wierności względem swojego powołania” (Unitatis Redintegratio, 6).
Wasze Zgromadzenie zostało założone przez św. Alfonsa, najpobożniejszego Doktora Kościoła, aby jego członkowie uświęcali się poprzez stałe i dokładne naśladowanie Chrystusa oraz gorliwą działalność apostolską, szczególnie podejmując niezwykłą troskę o dusze, a tym samym skutecznie docierając do najbardziej opuszczonych.
Drodzy synowie, jesteście sługami Boga w pełnym i zasadniczym znaczeniu tego słowa, albowiem – jak naucza Sobór Watykański II – „przez śluby zostaliście całkowicie oddani Bogu, który jest najwyższą miłością” (Lumen Gentium, 44). Być oddanym (łac. mancipari) w języku łacińskim oznacza przekazanie się w całkowite władanie i własność drugiej osoby. Powinniście być naśladowcami Chrystusa, jak to również przypomina Sobór wszystkim osobom zakonnym (por. Perfectae Caritatis, 2a), niejako potwierdzając i jeszcze bardziej uwydatniając wolę waszego prawodawcy i założyciela.
Dlatego waszym celem powinno być, aby życie każdego z was opierało się na pewnej jedności, a Chrystus był codziennie poszukiwany szczerym i wielkodusznym sercem. Każdego dnia powinniście przyoblekać się w Chrystusa, który jest początkiem, końcem i spoiwem całego waszego życia, zarówno osobistego, jak i wspólnotowego.
Dlatego właśnie uobecniacie Chrystusa w świecie, który bardzo często pozostaje daleki od swojego Odkupiciela. W ten sposób ci, którzy was widzą, rozmawiają z wami i współpracują, mogą odczuć pewną tajemniczą moc pochodzącą od Zbawiciela. Również dzięki temu ukazujecie światu świętość Kościoła, który najbardziej pragnie świętości swoich dzieci.
Ten codzienny wysiłek, by upodobnić się do Chrystusa, jest życiem, które prowadzi się w miłości i z miłością. Osoby zakonne, przynaglane tą miłością, coraz bardziej żyją dla Chrystusa i Jego Ciała, którym jest Kościół (por. Perfectae Caritatis, 1).
Jednak prawdziwa i właściwa miłość nie jest tymczasowa, nie ograniczają jej żadne warunki, nie stygnie w trudnościach i nie zna końca. Dlatego Sobór Watykański II słusznie skierował do każdej osoby zakonnej wezwanie do wierności: „Każdy, kto został powołany przez Boga do profesji rad ewangelicznych, niech starannie stara się trwać w powołaniu, do którego został wezwany, i coraz bardziej się w nim doskonalić” (Lumen Gentium, 47).
Życie, w którym człowiek całym sercem oddaje się Bogu, staje się narzędziem Bożej miłości do ludzi. Podobnie jak Bóg „tak umiłował świat, że dał swojego Syna Jednorodzonego” (J 3, 16), tak i osoba zakonna, dążąca do pełni swego powołania, staje się jakby darem, który jest ofiarowany światu. Apostolstwo ożywiane stałą modlitwą – zarówno liturgiczną, jak i prywatną – wysiłkiem ascetycznym oraz praktykowaniem cnót, przekazuje ludziom życie Boże i jest prawdziwą służbą braciom w Chrystusie.
Drodzy nam członkowie Zgromadzenia Najświętszego Odkupiciela – wy, którzy już uwielbiliście Kościół świętością niektórych swoich współbraci, spośród których warto wymienić świętych Alfonsa Marię de Liguoriego, waszego założyciela, Klemensa Hofbauera, Gerarda Majellę oraz błogosławionego Jana Nepomucena Neumanna, i którzy przez swoją gorliwą działalność apostolską przynieśliście światło łaski Bożej tak wielu duszom – skorzystajcie z okazji, jaką daje ta Kapituła Generalna, i działając pod wpływem nowego impulsu, wytrwajcie w swoich szczytnych zamiarach. Jeśli to konieczne, odzyskajcie siły i podwójcie swoje wysiłki, aby Kościół Boży, tak jak w przeszłości, także teraz i w przyszłości czerpał z waszej działalności jak największe korzyści.
Ojcostwo potwierdzając to wszystko, z miłością udzielamy wam tutaj obecnym oraz wszystkim waszym współbraciom Apostolskiego Błogosławieństwa.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana