Bp Jacek Kiciński CMF
przewodniczący Komisji KEP ds. Instytutów Życia Konsekrowanego
i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego
HOMILIA PODCZAS MSZY ŚW. „RADIOWEJ” Z OKAZJI DNIA ŻYCIA KONSEKROWANEGO
Warszawa, Bazylika Św. Krzyża, 01 lutego 2026 r.
W dzisiejszą niedzielę podczas tej Mszy Świętej dziękujemy Bogu za dar życia konsekrowanego, za nasze siostry i braci, którzy żyją we wspólnotach zakonnych, instytutach świeckich oraz indywidualnych formach życia konsekrowanego jako dziewice, wdowy, pustelnice i pustelnicy.
W dzisiejszej liturgii słowa Jezus zaprasza nas na górę błogosławieństw dając nam program życia, którym jest osiem błogosławieństw. W tych błogosławieństwach zawarta jest nasza droga do świętości.
Gdy wsłuchujemy się w treść błogosławieństw zauważamy, że każde z nich zawiera w sobie odpowiedź na dylematy ludzkiego serca. Jezus pokazuje nam, że nie ma sytuacji straconych. Każdy nasz smutek zamieni się w radość, każde cierpienie prowadzi do Królestwa Niebieskiego, a pragnienie sprawiedliwości i czystość serca nagrodzone będą oglądaniem oblicza Boga. Wszystko pod jednym warunkiem: Jeśli człowiek wszystkie te sprawy powierzy Opatrzności Bożej.
Potrzeba zatem wiary i zaufania, by wejść w głębię życia duchowego i tam spotkać się z miłością i miłosierdziem Boga. Okazuje się, że nie jest to łatwe, zwłaszcza gdy żyjemy w kulturze powierzchowności i wszystko, co zewnętrzne próbuje determinować nasze życie. Brakuje nam niekiedy czasu, by zatrzymać się choć na chwilę i dokonać refleksji nad życiem, wiarą i powołaniem.Gdy spoglądamy na osiem błogosławieństw wydaje się, że są w opozycji do tego co proponuje współczesna kultura powierzchowności.
Jak można być błogosławionym gdy się jest ubogim? Jak być błogosławionym gdy doświadcza się smutku? Jak być błogosławionym gdy doświadcza się prześladowania, oszczerstw i obmowy?
Odpowiedź jest następująca: błogosławieństwa, o których mówi Chrystus nie zatrzymują nas w doczesności ale przenoszą do wieczności. Będzie zatem kiedyś ta chwila, w której zostanie pokonane wszelkie zło tego świata, a nastąpi radość wieczna. Dlatego na końcu Jezus mówi: Cieszcie się i radujcie albowiem wielka jest wasza nagroda w niebie.
W tym kontekście sytuuje się życie konsekrowane. Osoby powołane przez Boga do życia radami ewangelicznymi przypominają nam, że niezależnie od sytuacji jaką dziś przeżywamy, smutek, przygnębienie, rozczarowanie, czy
prześladowanie, to w ostateczności – jest perspektywa nieba – perspektywa wiecznej szczęśliwości. I do tej szczęśliwości każdy z nas jest powołany i zaproszony.
Gdy mówimy o naszych siostrach i braciach żyjących konsekracją zakonną, to spoglądamy na ich życie także w perspektywie błogosławieństw Chrystusowych. W nich zawarty jest radykalizm ewangeliczny, którym są trzy rady: ubóstwo i posłuszeństwo i czystość.
Pierwsza rada ewangeliczna ukazana jest w pierwszym błogosławieństwie: błogosławieni ubodzy w duchu albowiem do nich należy Królestwo Niebieskie. Zatem pierwsze błogosławieństwo wskazuje na postawę ubóstwa. A ubóstwo to przede wszystkim wolność serca. Wolność od zniewolenia światem materialnym, wirtualnym i niekiedy światem osób w postaci różnych zależności.
Być wolnym duchem, to znaczy cieszyć się tym, co Bóg nam daje i wierzyć w to, że dobrze przeżyta teraźniejszość kształtuje naszą przyszłość. Ubóstwo jest więc wolnością serca, by jeszcze bardziej kochać Boga i drugiego człowieka.
Z kolei trzecie błogosławieństwo – błogosławieni cisi albowiem oni na własność posiądą ziemię, wskazuje na postawę posłuszeństwa. Cisza bowiem jest przestrzenią, w której unosi się głos Boga. Ze słuchania rodzi się posłuszeństwo.
Być może dzisiaj tak mało się rozumiemy, ponieważ przestaliśmy słuchać się siebie nawzajem. Dlaczego? Ponieważ brakuje nam ciszy. Cisza nie tylko zewnętrza ale nade wszystko cisza serca jest warunkiem otwarcia się na Boże działanie. Żyjąc w chaosie dzisiejszego świata; spraw codziennych tęsknimy za ciszą. Słowo Boże mówi wyraźnie w ciszy i ufności leży wasza siła.
I wreszcie szóste błogosławieństwo: błogosławieni czystego serca albowiem oni Boga oglądać będą. To błogosławieństwo wskazuje na ewangeliczną radę czystości. Bierze ona początek w sercu człowieka. Z niej rodzi się właściwy styl życia, oparty na wzajemnej miłości.
W kulturze hedonizmu niestety nie ma miejsca na czystość. Jest ona wręcz degradowana, sprowadzana tylko i wyłącznie do sfery cielesności. Gdy zatrzymamy się na tym zewnętrznym wymiarze czystości, wówczas ciało człowieka zostaje uprzedmiotowiane, zamiast być świątynią Ducha Świętego.Czystość jest odpowiedzią na pragnienie prawdziwej miłości, za którą tęskni każdy człowiek.
O niej pisze św. Paweł apostoł w 1 Liście do Koryntian. Miłość, która wszystko przetrzyma, miłość która jest wierna, nie zazdrości i nie unosi się pychą. Tak przeżywana miłość jest gwarantem szczęścia każdego człowieka.
Osoby konsekrowane żyjąc rada ubóstwa, posłuszeństwa i czystości przypominają nam, że można i da się budować kulturę miłości, życia i szczęścia – ale podstawą jej jest wierność słowu Bożemu. Prawdziwym obliczem wierności jest obecność. Wierny jest ten, kto kocha, kocha ten, kto jest obecny.
Dlatego nasi braci i siostry poświęceni Bogu są obecni w naszym życiu, w różnych wymiarach naszej codzienności. Gdy przybliżymy się do nich, gdy wejdziemy w przestrzeń ich życia, to w wielu momentach stają się dla nas przewodnikami na drodze naszej wiary.
Jakże często słyszymy, że ktoś spotkał wspaniała siostrę zakonną, wspaniałego kapłana, czy brata zakonnego. Innym razem ktoś powie: ta kobieta, ta pani to taka ukryta siostra zakonna, ona jest z nami ale jest nieco inna.
Ta inność wskazuje na to, że osoby konsekrowane są pośród nas ale żyją nieco inaczej. Niby są z nas i żyją dla nas ale jest coś co nie zatrzymuje ich tu na ziemi. Niosą oni w sobie bezinteresowny dar życia, nie pytają się co za to, po co i dlaczego? Wszystko to czynią ze względu na miłość Boga.
Ze względu na królestwo Boże nasi bracia i siostry są w stanie zostawić dobra tego świata i cieszyć się służbą drugiemu człowiekowi.
Kim zatem są osoby konsekrowane? Są zwyczajnymi naszymi braćmi i siostrami. Święty Paweł w 1 Liście do Koryntian pisze: Przypatrzcie się bracia powołaniu waszemu. Według oceny ludzkiej niewielu tam mędrców, niewielu możnych i niewielu szlachetnie urodzonych. Bóg bowiem wybrał to, co głupie w oczach świata, aby zawstydzić mędrców, wybrał co niemocne aby mocnych poniżyć i to, co nieszlachetne urodzone według świata i wzgardzone.
Wyróżnił Bóg tych wszystkich, by nikt się chełpił wobec Boga. Gdy spoglądamy na powołanie do życia konsekrowanego, to trudno stosować kategorie tego świata, ponieważ dawcą powołania jest Bóg, a człowiek – jedynie odpowiada na Jego zaproszenie. Nikt z nas nie wybiera sobie łaski powołania ale zostaje nim obdarowany przez samego Boga.
Co zatem jest istotą powołania? Odpowiedź daje nam pierwsze czytanie z Księgi Sofoniasza: Szukajcie Pana wszyscy pokorni ziemi, szukajcie sprawiedliwości, szukajcie pokory, może ukryjecie się w dzień gniewu Pana.
Osoby powołane są zaproszone, by wraz z całym Kościołem szukać oblicza Pana, szukać go w pokorze. Człowiek gdy odkryje oblicze Boga tym obliczem się cieszy i dzieli się z innymi. I tu dochodzimy do myśli przewodniej obecnego roku duszpasterskiego: Być uczniem-misjonarzem. Uczeń, słucha, poszukuje i docieka. Jest blisko swego nauczyciela, idzie razem z nim w jednym kierunku. Dobry uczeń zawsze staje się misjonarzem, ponieważ zdobyte doświadczenie i bycie z nauczycielem prowadzi ostatecznie do świadectwa wiary.
W ten sposób konsekrowani: uczniowie misjonarze uczestniczą w naszym życiu. Są razem z nami, dzielą się przeżywaną wiarą, doświadczeniem Bożej miłości i przypominają, że błogosławieni są Ci, którzy zaufali Panu.
Dziękujemy dziś za wszystkie osoby konsekrowane i prosimy dla nich o łaskę wierności, by żyjąc pośród nas wskazywali swoim życiem na Królestwo Niebieskie.