Rzecznik Konferencji Episkopatu Polski ks. Leszek Gęsiak SJ przypomniał, że Światowy Dzień Życia Konsekrowanego zgodnie z decyzją papieża Jana Pawła II obchodzony jest od 1997 roku. Jego obchody, jak pisał św. Jan Paweł II w orędziu do biskupów świata z okazji pierwszego Dnia Życia Konsekrowanego, „mają pomóc całemu Kościołowi w coraz pełniejszym dostrzeganiu wartości świadectwa osób, które wybrały drogę wiernego naśladowania Chrystusa poprzez praktykowanie rad ewangelicznych”.
Życie konsekrowane jest światłem
Znaczenie tego Dnia wyjaśnił bp Jacek Kiciński CMF, przewodniczący Komisji Konferencji Episkopatu Polski ds. Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego. „Ten Dzień jest po to, żeby z jednej strony pokazać Kościołowi, światu, że osoby konsekrowane są pośród nas, żyją, posługują, towarzyszą nam na co dzień. Z drugiej strony jest po to, aby same osoby konsekrowane miały chwilę zatrzymania się, refleksji nad swoim życiem, powołaniem, po to, aby jeszcze bardziej ożywić swoją obecność w Kościele i świecie” – zauważył.
Bp Kiciński podkreślił, że życie konsekrowane jest nieustannym naśladowaniem Jezusa Chrystusa w określonym czasie. „Wielość form życia konsekrowanego świadczy o mocy Ducha Świętego. Powołanie do życia konsekrowanego to dzieło Ducha Świętego” – wskazał. I dodał, że „życie konsekrowane jest światłem, ale źródłem tego światła jest miłość samego Pana Boga”. Wskazał, że to wszystko łączy się w kontekście roku duszpasterskiego przeżywanego pod hasłem „Uczniowie-misjonarze”, by być świadkami Jezusa w dzisiejszym świecie.
Życie kontemplacyjne jest ze swej natury wstawiennicze
O życiu kontemplacyjnym mówiła s. M. Józefina Kowalewska OSBap, mniszka benedyktynka od Nieustającej Adoracji Najświętszego Sakramentu (benedyktynka sakramentka), która przyznała, że jest to szczególna forma naśladowania Chrystusa. „Życie kontemplacyjne to naśladowanie Chrystusa, który wychodzi na górę się modlić. Życie kontemplacyjne to wpatrzenie w Jezusa, który na górze modli się do Ojca i zanosi modlitwę za cały świat” – zaznaczyła.
S. Kowalewska przybliżyła cztery wymiary życia kontemplacyjnego: ukrycie, klauzura, stałość i milczenie. Przyznała, że w ukryciu chodzi o naśladowanie Jezusa ukrytego podczas Jego życia w Nazarecie oraz w Najświętszym Sakramencie; klauzura to przestrzeń odosobnienia, która daje pole do tego, by być sam na sam z Panem Bogiem; stałość – całe życie spędzone w jednym miejscu i związane z konkretną wspólnotą; milczenie to atmosfera ciszy, która wypełnia przestrzeń.
Mniszka wskazała, że życie kontemplacyjne jest ze swej natury wstawiennicze. Przyznała, że centrum życia jest Liturgia godzin i Msza Święta. „Modlimy się za cały świat i oddajemy Panu Boga całe nasze życie, by wynagradzać za świat i by Go uwielbiać” – podkreśliła.
Życie z Jezusem w codzienności
Ewelina Węgrzyn, członkini Instytutu Świeckiego Ochotniczki Księdza Bosko, mówiła o swoim powołaniu do Instytutu. „Zrozumiałam, że Pan Bóg chce mnie mieć w świecie, bez zgromadzenia, bez zakonu” – przyznała.
Pani Węgrzyn wskazała, że w odróżnieniu do osób konsekrowanych żyjących w zgromadzeniach zakonnych i zakonach nie jest osobą zakonną, ale świecką. „Nie mamy wspólnych dzieł ani domów, ale jesteśmy wspólnotą i mamy swoje struktury” – zaznaczyła i dodała, że członkinie raz w miesiącu spotykają się w grupie regionalnej.
Przyznała, że członkinie Instytutu same dbają o swoje życie wspólnotowe. Podkreśliła, że w codziennym życiu ich świadectwo polega na byciu w centrum świata. „Dzisiaj świat krzyczy, że wiarę trzeba zamknąć w kościele i za murami klasztoru, żeby o niej głośno nie mówić. A my jesteśmy w centrum, my dajemy świadectwo w domu, w pracy, w tramwaju, w sklepie” – zauważyła.
„Jeśli naprawdę żyjemy relacją z Chrystusem, to często same nie spostrzegamy, kiedy ludzie dostrzegają naszą wiarę i nagle sami przychodzą do nas ze swoimi trudności, problemami, pytaniami. Przychodzą, bo nas znają z codzienności, z pracy, z rutyny” – przyznała. Zaznaczyła, że ich charyzmatem jest życie z Jezusem w codzienności.
W zakonach czynnych jest możliwość realizowania pasji
S. Monika Klima MChr, misjonarka Chrystusa Króla dla Polonii Zagranicznej, mówiła o tym, że w zakonach czynnych jest możliwość realizowania pasji. Siostra opowiedziała o swojej pasji sportowej, którą przekazuje uczniom, pracując jako katechetka.
Przyznała, że łączy sport ze świadectwem życia, prowadząc rekolekcje sportowe dla młodych ludzi jako instruktor sportu. Wskazała, jak można łączyć przekaz wiary z zajęciami sportowymi. „W tym wszystkim najważniejszy jest Pan Bóg” – wskazała.
W dzisiejszym świecie życie z Bogiem na co dzień jest możliwe
Maria Krystyniak OV, dziewica konsekrowana, podkreśliła, że dziewictwo konsekrowane to powołanie do życia w samotności, w świecie. „Odpowiadamy na oblubieńczą miłość Boga do nas” – zaznaczyła.
Przyznała, że jest to droga, która wróciła w struktury życia konsekrowanego przed 50 laty. „Zaczęła się w IV wieku, później została wchłonięta przez życie zakonne, a teraz przeżywa swój renesans Jest nas coraz więcej” – przyznała. Wskazała, że dziewice konsekrowane składają tylko jeden ślub – czystości – na ręce biskupa. „Nie tworzymy wspólnot. Spotykamy się raz w miesiącu na spotkaniach diecezjalnych” – dodała.
Pani Krystyniak wyjaśniła, że dziewice konsekrowane wykonują różne zawody oraz posługują w Kościele tam, gdzie są potrzebne. „Głównym motorem działania jest miłość oblubieńcza” – podkreśliła.
Wskazała, że w tej formie życia konsekrowanego chodzi o bycie świadkiem w świecie. „Swoim życiem mówię ludziom, że w dzisiejszym świecie życie z Bogiem na co dzień jest możliwe” – zaznaczyła.
Wspólna modlitwa, wspólne życie i wspólna misja
O życiu zakonnym w męskim zgromadzeniu czynnym mówił o. Patryk Osadnik OMI, duszpasterz z Oblackiego Duszpasterstwa Młodzieży NINIWA. Podkreślił, że czynne życie zakonne to „wspólna modlitwa, wspólne życie i wspólna misja”.
Odwołując się do adhortacji Vita consecrata, o. Osadnik wskazał, że życie czynne prowadzi nas do kontemplacji, a kontemplacja do życia czynnego. „Myślę, że jest to piękno, ale również wyzwanie naszego czynnego życia” – przyznał.
O. Osadnik wskazał, że oblaci działają duszpastersko, głoszą misje, rekolekcje, posługują w szpitalach, więzieniach, pracują z młodzieżą, ale jest to również wyzwanie, by nie zapominać o tym, co jest najważniejsze, czyli wracać do relacji z Panem Bogiem. „Źródłem wszystkiego, co robimy, jest relacja z Jezusem” – podkreślił.
Oblat opowiedział również o organizowanym od lat w Kokotku Festiwalu Życia, który w tym roku odbędzie się od 6 do 12 lipca pod hasłem „Początek”.
Tegoroczny Światowy Dzień Życia Konsekrowanego będzie obchodzony już po raz 30. Tematem konferencji była specyfika powołania poszczególnych form życia konsekrowanego.
W Polsce jest obecnie ponad 29,8 tys. osób konsekrowanych. 16 644 to siostry z tzw. czynnych zgromadzeń żeńskich, z których 1 640 posługuje poza granicami kraju. 10 144 osoby konsekrowane to zakonnicy, z których 7 064 posługuje w kraju, a 2 600 poza granicami Polski. W klasztorach kontemplacyjnych żyje ok. 1 130 mniszek. Oprócz tego ok. tysiąc osób gromadzą instytuty świeckie, ok. 900 osób wybrało zaś indywidualną formę życia konsekrowanego – są to dziewice konsekrowane, wdowy i pustelnicy.
BP KEP
- Statystyki zakonów męskich
- Statystyki klasztorów kontemplacyjnych
- Statystyki żeńskich zgromadzeń zakonnych czynnych
Więcej (dźwięki) na: www.episkopat.pl