– Nie ma innego charyzmatu dla zmartwychwstańców, niż pokazywać co to znaczy zmartwychwstanie — mówi kard. Grzegorz Ryś w czasie Mszy św. w kościele Zmartwychwstania Pańskiego w Krakowie w 190. rocznicę powstania Zgromadzenia Zmartwychwstania Pana Naszego Jezusa Chrystusa.
Na początku rektor kościoła pw. Zmartwychwstania Pańskiego ks. Henryk Rojek CR przypomniał okoliczności założenia zgromadzenia. Powitał kard. Grzegorza Rysia, również w imieniu wspólnot działających w tym miejscu. Rektor zwrócił także uwagę na inną ważną rocznicę: 100-lecie śmierci Czcigodnego Sługi Bożego ks. Pawła Smolikowskiego CR i zaprosił wszystkich na agapę po Mszy św.
W homilii metropolita krakowski w odniesieniu do Ewangelii św. Marka przywołał to samo zdanie z Ewangelii św. Mateusza, przypominając, że „znak Jonasza” to znak człowieka zmartwychwstałego i stanowi jeden z najbardziej znanych motywów w sztuce. – Najważniejszym „znakiem Jonasza” jest człowiek, który zmartwychwstał i pokazuje sobą życie wieczne – podkreślił. – Nie ma innego charyzmatu dla zmartwychwstańców, niż pokazywać co to znaczy zmartwychwstanie – dodał kard. Grzegorz Ryś.
Metropolita podkreślił, że zmartwychwstać to znaczy wejść w życie wieczne i zobrazował to przykładem Łazarza, który został tylko wskrzeszony i ponownie umarł. – Być przywróconym do tego życia to nie znaczy zmartwychwstać. Zmartwychwstać to znaczy wejść w życie wieczne – podkreślił i dodał, że znaczy to także życie z Bogiem. Kardynał stwierdził, że przeżył to biblijny Jonasz, który poznał Boga pełnego miłosierdzia. – Jonasz wie, że Bóg jest miłosierdziem. I żeby mógł głosić tę nowinę, która ocali jego wrogów, Jonasz musi umrzeć i zacząć życie od nowa. Znak Jonasza jest znakiem zmartwychwstania – skomentował. – Bóg jest miłosierny, Bóg jest miłością, która nie trzyma się sprawiedliwości, która się nie ogląda na wdzięczność, która jest zawsze pierwsza, która jest konsekwentna, wierna – mówił. – To Wy jesteście znakiem Jonasza – podkreślił.
Metropolita krakowski przypominał także zapis św. Łukasza, w którym „znakiem Jonasza” jest nauczanie. – Bóg nam ciągle daje ten „znak Jonasza”, którym jest przepowiadanie, którym jest kerygmat, którym jest Słowo Boga. Ciągle dostajemy ten znak. Dlaczego? Dlatego, że wiara nie rodzi się z cudów. Wiara się rodzi ze słuchania Słowa – zauważył kardynał i wskazał, że poszukiwanie Boga w cudach nie ma końca. – Wiara rodzi się ze słuchania. Nigdy nam nie braknie słowa. Nigdy – zauważył. – Słowo Boga mamy wciąż pod ręką. Wystarczy sięgnąć na półkę, gdzie stoi Biblia. Sięgając do tej Księgi, wyciągając ją, otwierając z miłością, z czułością, z zainteresowaniem, może całując ją, otwieramy się na działanie Ducha, który rodzi w nas wiarę – wskazał i na zakończenie wyraził nadzieję, że zmartwychwstańcy mają w sobie tę pasję.
Przed błogosławieństwem przedstawicielki wspólnoty podziękowały zmartwychwstańcom za obecność i wsparcie w trudnych momentach. Wspominały czas pandemii oraz pierwszy dzień wojny w Ukrainie, gdy przy parafii schronienie znalazło około 80 kobiet i dzieci.
Kobiety zwróciły również uwagę na figurę Jezusa Zmartwychwstałego i historię zaginionej przed laty aureoli, którą jedna z rodzin ufundowała na nowo, prosząc kardynała o jej poświęcenie. Na zakończenie przekazały dar w postaci paschału jako znaku światła Zmartwychwstałego Chrystusa oraz wyraziły wdzięczność ojcu Henrykowi i całemu zgromadzeniu zmartwychwstańców za ich posługę.
Biuro Prasowe Archidiecezji Krakowskiej/KAI
190. CR
Dnia 16 lutego 2026 roku do Sanktuarium Matki Bożej Bolesnej w Sulisławicach k. Sandomierza przybyli księża i bracia zmartwychwstańcy, by uczcić 190 rocznicę powstania swego zgromadzenia, a także 75 lat pracy w Sulisławicach. Miejsce ich spotkania nie było przypadkowe. Od 1992 roku Matka Boża Bolesna z Sulisławic oficjalnie jest patronką ich Polskiej Prowincji. W czasie tej pielgrzymki bracia dziękowali więc swej Patronce zarówno za opiekę nad zgromadzeniem i jej polską prowincją, jak i za możliwość pełnienia pieczy nad tym sanktuarium, który jest jednym z dwóch, jakie zgromadzenie ma pod swoją opieką. Pielgrzymi najpierw mogli przebywać w ciszy przy oryginale cudownego jej obrazu. Potem mogli wysłuchać referatu ks. dr Macieja Gawlika, który przybliżył nieznane dotąd okoliczności przejęcia kościoła z tym cudownym wizerunkiem przez zmartwychwstańców z rąk księży diecezjalnych w roku 1951. Mówca roztoczył także przed słuchającymi zasługi, dokonania, ale i trudności, jakie zgromadzenie przechodziło przez wszystkie lata swojej obecności w Sulisławicach. Chwilę później wszyscy wzięli udział we Mszy św. koncelebrowanej, której przewodniczył Ojciec Prowincjał ks. Mariusz Mazur. Tuż po jego homilii, w której mowa była o duchowej walce, w jakiej wszyscy bierzemy udział, wszyscy księża i bracia odnowili z przejęciem swoje śluby zakonne. Na zakończenie Ojciec Prowincjał oficjalnie ogłosił rozpoczęcie roku Czcigodnego Sługi Bożego księdza Pawła Smolikowskiego, który potrwa do 17 lutego 2027 roku. Zmartwychwstańcy mocno liczą, że ten ich współbrat osiągnie – jako pierwszy z nich – chwałę ołtarzy. Podejmowani serdecznie przez Kustosza Sanktuarium ks. Edwarda Żakowicza, na sam koniec zostali zaproszeni do udziału w kolejnej pielgrzymce za rok, także w tym samym miejscu.
Zgromadzonym towarzyszyła modlitwa ks. Kazimierza Wójtowicza, który inaugurując pełnienie swego urzędu prowincjalskiego 1 stycznia 1992 roku modlił się w tym miejscu przed Cudownym Obrazem słowami wciąż aktualnymi: „Matko Boska Sulisławska, weź w swą opiekę naszą wspólnotę zmartwychwstańczą, jej trudne zadania we współczesnej Polsce w obliczu narastającego zobojętnienia i sekularyzacji, rozciągnij swoją opiekuńczą pelerynę nad naszymi instytucjami wychowawczymi, parafiami, domami i każdy miejscem pracy – niech każdy zmartwychwstaniec odważnie dokłada swoje „trzy grosze” w rozwój Królestwa Twojego Syna; przyjmij nas wszystkich takich, jacy jesteśmy – z naszymi troskami i naszymi nadziejami, z naszymi brakami, niedociągnięciami, ale zawsze entuzjazmem, zapałem i dobrą wolą; Ty, któraś pierwsza uwierzyła, przyjmij naszą pokorną ufność i nasze zawierzenie”.
Opracował. ks. Maciej Gawlik CR