W sobotę, 24 stycznia 2026 r., we wspomnienie liturgiczne św. Franciszka Salezego, głównego Patrona Towarzystwa Salezjańskiego, w Inspektorii Wrocławskiej zakończyła się wizytacja kanoniczna przeprowadzona przez ks. Romana Jachimowicza SDB, Radcę Regionalnego z Domu Generalnego w Rzymie. Wizytacja, rozpoczęta we wrześniu ubiegłego roku, objęła wszystkie wspólnoty, dzieła i środowiska, w których posługują salezjanie inspektorii. Jej finałem było spotkanie podsumowujące, w którym uczestniczyli szczególnie dyrektorzy wspólnot oraz proboszczowie.
Spotkanie rozpoczęło się od wspólnotowej kawy – symbolicznego gestu jedności i rodzinnego ducha, tak charakterystycznego dla salezjańskiej tradycji. Zakończyło się natomiast obiadem, który stał się okazją do dalszej rozmowy, wymiany doświadczeń i braterskiego świętowania.
Szerszy kontekst: miejsca, kultura, mentalność
W swoim wystąpieniu ks. Jachimowicz przedstawił szeroką panoramę obserwacji dotyczących Inspektorii Wrocławskiej – jej lokalnych uwarunkowań, kultury, mentalności oraz wyzwań, które wynikają z dynamicznie zmieniającej się rzeczywistości społecznej.
Podkreślił przede wszystkim ogromne bogactwo zaangażowania współbraci, widoczne zarówno w dużych, jak i najmniejszych placówkach. Zwrócił uwagę, że w każdej z nich powinno nieustannie pulsować serce salezjańskiego charyzmatu – młodzież i jej dobro duchowe.
„Naszą pierwszą troską jest młodzież, zwłaszcza najuboższa” – przypominają Konstytucje Salezjańskie, art. 2.
Radca zauważył, że w wielu miejscach widać autentyczną radość apostolską, która jest znakiem żywotności wspólnot i ich zdolności do twórczej odpowiedzi na potrzeby młodych.
Kościół żywy, nie muzealny
W swoim podsumowaniu ks. Radca zachęcił, aby nie zatrzymywać się na „kościele historycznym”, który wspomina przeszłość, ale budować Kościół żywy, dynamiczny, programowy, zdolny do stałego rozeznawania i odpowiadania na potrzeby ludzi, do których salezjanie są posłani.
Podkreślił, że duszpasterstwo wychowawcze nie może być jedynie zbiorem działań, ale procesem, który ma prowadzić młodych do dojrzałości, wiary i odpowiedzialności.
„Wychowanie jest sprawą serca” – czytamy w Konstytucjach, art. 38 – „a jego fundamentem jest miłość, którą Bóg obdarza każdego człowieka”.
Świeccy – nie pomocnicy, lecz współtwórcy
Jednym z najmocniej akcentowanych wątków była rola świeckich. Ks. Radca przypomniał, że wobec zmniejszającej się liczby salezjanów w Polsce, przyszłość dzieł salezjańskich zależy od partnerskiej współpracy ze świeckimi.
Zachęcał do zmiany mentalności: świeccy nie mogą być jedynie „użytkowi”, ale powinni stawać się współodpowiedzialnymi współtwórcami misji. To oni – krok po kroku – mają dojrzewać do autonomii w prowadzeniu dzieł, które będą nadal przeniknięte duchem Księdza Bosko.
„Współpracujemy z wieloma ludźmi dobrej woli, którzy uczestniczą w naszym posłannictwie” – przypominają Konstytucje, art. 47.
Ks. Jachimowicz wskazał, że statystyki są jednoznaczne: bez świeckich współpracowników, animatorów, wychowawców i liderów, dzieła salezjańskie nie będą mogły rozwijać się w takim zakresie, jakiego wymaga współczesna młodzież.
Radość, wdzięczność i perspektywa
W atmosferze braterskiej życzliwości Radca Regionalny wyraził wdzięczność za otwartość, szczerość i gościnność, z jaką został przyjęty w każdej wspólnocie. Podkreślił, że wizytacja była dla niego nie tylko czasem oceny, ale przede wszystkim spotkania z żywą rzeczywistością salezjańską, która – mimo wyzwań – pozostaje dynamiczna, twórcza i pełna nadziei.
Wskazał również kierunki, które mogą stać się inspiracją na kolejne lata:
- pogłębiona współpraca ze świeckimi,
- odważne rozeznawanie potrzeb młodzieży,
- troska o jakość życia wspólnotowego,
- budowanie Kościoła żywego, a nie muzealnego,
- wierność charyzmatowi Księdza Bosko w duchu radości i bliskości.
Zakończenie
Wspólny obiad, który zwieńczył spotkanie, stał się symbolicznym gestem jedności i wdzięczności. W rozmowach, które toczyły się przy stole, wybrzmiewała zarówno radość z zakończonej wizytacji, jak i świadomość nowych wyzwań, które stoją przed Inspektorią Wrocławską.
Wizytacja kanoniczna ks. Romana Jachimowicza pozostawiła po sobie nie tylko dokumenty i wnioski, ale przede wszystkim duchowe impulsy, które – jak ufają salezjanie – będą owocować w codziennym życiu wspólnot i dzieł.
To był czas słuchania, rozeznawania i wspólnego patrzenia w przyszłość. Czas, który – jak podkreślali uczestnicy – umocnił ich w przekonaniu, że salezjańska misja wciąż ma ogromną moc przemiany młodych serc.