Śp. br. Tadeusz Pasieczny, profes wieczysty Prowincji Matki Bożej Niepokalanej Zakonu Braci Mniejszych Konwentualnych w Polsce, jubilat w Zakonie, zmarł dnia 17 marca 2026 r. w szpitalu w Głownie, w wieku 64 lat, w 45 roku życia zakonnego.
Śp. br. Tadeusz urodził się 14 kwietnia 1961 r. w Tomaszowie Lubelskim. Pochodził z rodziny Sergiusza i Agnieszki zd. Majdan. Miał 3 braci i 2 siostry. Został ochrzczony 30 kwietnia 1961 r. w kościele parafialnym pw. św. Aniołów Stróżów w Lubyczy Królewskiej. Natomiast Sakrament Bierzmowania przyjął 22 sierpnia 1976 r. w parafii Narodzenia NMP w Machnowie Starym, obierając za swego Patrona św. Piotra.
W latach 1968-1976 br. Tadeusz uczył się w Szkole Podstawowej, którą kontynuował w trzyletniej Zasadniczej Szkole Zawodowej nr 1 w Tomaszowie Lubelskim (1976-1979), przysposabiając się do zawodu mechanika kierowcy pojazdów samochodowych. Po ukończeniu szkoły podjął na krótko pracę w PKS Tomaszów Lubelski i pomagał w domu na gospodarstwie.
W tym czasie w oczach swojego proboszcza uchodził za człowieka zrównoważonego, posłusznego oraz bardzo pracowitego, który przez wiele lat był ministrantem (z Opinii proboszcza, Lp. 43/80).
W sierpniu 1980 r. br. Tadeusz, „odczuwając wielkie pragnienie poświęcenia się Bogu w Zakonie Franciszkańskim”, złożył prośbę o przyjęcie go do Niepokalanowa na brata zakonnego, by „poświęcić się Bogu i pracować tam, gdzie żył i pracował Błogosławiony Maksymilian”.
W odpowiedzi został skierowany do Niepokalanowa, gdzie 15 września 1980 r. rozpoczął postulat, mając za magistra o. Beniamina Banaszuka. Po roku, od 31 sierpnia 1981 r., pod okiem tego samego mistrza, kontynuował formację na rocznym nowicjacie w Niepokalanowie (lub jak sam pisał: „w zagrodzie Jej wiernego Rycerza Błogosławionego Ojca Maksymiliana”), przygotowując się bezpośrednio do złożenia ślubów zakonnych. Tym samym, 1 września 1982 r., mógł złożyć pierwszą profesję zakonną w Niepokalanowie na ręce ówczesnego prowincjała o. Stanisława Frejlicha. W podaniu o dopuszczenie do ślubów potwierdził swoją wolę „oddania się na służbę Bogu i Jego Matce”, a formatorzy w swoich opiniach podkreślali jego umiłowanie Zakonu, prostotę, szczerość i bezpośredniość, sumienność i obowiązkowość w pracy, oraz życzliwość i braterstwo.
Pierwsze lata junioratu (1982-1985) spędził w Niepokalanowie pracując w działach elektrycznym, w łączności i w zmywalni (gdzie był odpowiedzialnym). Tam też odbył dwuletni kurs teologiczny w ramach formacji postnowicjackiej.
Natomiast od kwietnia 1985 r. obediencja skierowała go do klasztoru w Łodzi Łagiewnikach, gdzie podjął się pracy w gospodarstwie klasztornym, najpierw jako pomocnik br. Dominika, a po roku jako główny odpowiedzialny, mając do pomocy kilku pracowników świeckich. Jak wspominają go przełożeni i współbracia z łagiewnickiego seminarium, był szczególnie oddany swej pracy, zwłaszcza hodowli, która w czasie kryzysu lat 80-tych XX w. miała duże znaczenie dla licznej wspólnoty.
W lipcu 1988 r. – podtrzymując swoje pragnienie „służenia Bogu przez oddanie się Matce Bożej za wzorem św. Franciszka i św. Maksymiliana dla dobra Kościoła i Wspólnoty Zakonnej” – br. Tadeusz poprosił o dopuszczenie go do złożenia uroczystej profesji zakonnej. Wyraził też zamiar, aby dokonało się to w jego rodzinnej Parafii w Machnowie Starym. Po otrzymaniu zgody, jego śluby wieczyste przyjął 11 września 1988 r. o. Ignacy Rejch, ówczesny wikariusz Prowincji.
Po profesji kontynuował swój pobyt i posługę w łagiewnickim klasztorze do października 1996 r. Wtedy mógł powrócić do miejsca, gdzie wszystko się zaczęło – do Niepokalanowa. Do roku 2000 służył braciom i wiernym w dziale żywnościowym i przy obsłudze Panoramy Tysiąclecia. W roku milenijnym Kapituła klasztorna wybrała go jako delegata na Kapitułę Prowincjalną.
Po tej Kapitule został przeniesiony ponownie do Łodzi Łagiewnik. Jednak po roku powrócił do niepokalanowskiego klasztoru. Wyznaczano mu liczne stałe obowiązki: na gospodarstwie, w ogrodzie, odpowiedzialnego za pralnię i ostatecznie w kuchni.
Od początku swego życia zakonnego śp. br. Tadeusz uchodził za zakonnika charakteryzującego się prostotą, gotowego do podejmowania się różnych, zdawałoby się zwyczajnych i nierzucających się w oczy obowiązków, a jednocześnie pracowitego i gorliwego w powierzonych mu zajęciach. Liczni bracia, zwłaszcza ci którzy przeszli przez WSD w Łodzi Łagiewnikach (którzy mu pomagali w każdą niedzielę i święta), zapewne zapamiętają go także jako wieloletniego niestrudzonego pracownika w gospodarstwie łagiewnickim i oddanego swoim „podopiecznym” z hodowli.
Od wielu lat br. Tadeusz mierzył się ze swoimi chorobami i słabościami. W ostatnim czasie uległ też poważnie wyglądającemu wypadkowi. Do tego doszedł udar, który wyłączył go praktycznie z normalnego życia zakonnego i zmusił do dwumiesięcznego pobytu w szpitalu na rehabilitacji. Ostatecznie „siostra nasza śmierć cielesna” wyszła mu na spotkanie rankiem 17 marca 2026 r. w szpitalu w Głownie, gdzie odszedł do Pana opatrzony sakramentami świętymi.
Powierzamy śp. br. Tadeusza Pasiecznego Matce Bożej Niepokalanej, której się oddał i której od początku swej formacji zakonnej pragną służyć. Prosimy też o wstawiennictwo naszych i jego świętych Patronów, zwłaszcza św. Franciszka z Asyżu i św. Maksymiliana M. Kolbego, w których widział wzór do naśladowania.
Uroczystości pogrzebowe śp. br. Tadeusza Pasiecznego odbyły się 20 marca 2026 roku w Niepokalanowie. Rozpoczęły się o godz. 10.00 czuwaniem modlitewnym w Kaplicy św. Maksymiliana. Następnie bracia przeszli procesyjnie z Sanktuarium do Bazyliki, gdzie o godz. 11.00 została odprawiona Msza Święta w intencji zmarłego Brata. Przewodniczył jej o. Wiesław Chabros, Wikariusz Prowincji, a okolicznościową homilię wygłosił o. Piotr Szczepański, Gwardian Niepokalanowa. Także Gwardian niepokalanowskiego klasztoru poprowadził kondukt żałobny na cmentarz klasztorny i przewodniczył modlitwą nad trumną zmarłego Brata.
o. Jan M. Olszewski
Sekretarz Prowincji