Ks. Tadeusz Madoń SAC zmarł późnym popołudniem 28 stycznia 2026 r. w Otwocku, jako najstarszy członek Prowincji Chrystusa Króla SAC w Polsce. W przeszłości pełnił funkcje Dyrektora Okresu Wstępnego (mistrza nowicjatu), rektora i proboszcza, był rekolekcjonistą, opiekunem grup powołaniowych i postulatu oraz formatorem świeckich w Zjednoczeniu Apostolstwa Katolickiego (ZAK).
Urodził się 13 stycznia 1931 r. w miejscowości Wysoka k. Wadowic, a już 18 stycznia tego samego roku został ochrzczony w miejscowej parafii, otrzymując dwa imiona: Tadeusz Jan. Jego rodzicami byli rolnik Alojzy oraz Maria z domu Rupa. Był najstarszym z ich sześciorga dzieci; pozostałe to: Zofia, Cecylia, Józef, Aleksander i Teresa.
Od 3 września 1945 r. uczył się w gimnazjum pallotyńskim w Wadowicach na Kopcu. Tam też, 5 czerwca 1949 r., przyjął sakrament bierzmowania z rąk ks. kard. Stefana Sapiehy.
Nowicjat pallotyński rozpoczął w Ząbkowicach Śląskich, gdzie 8 września 1951 r., jako jeden z 32 alumnów, otrzymał strój Stowarzyszenia z rąk ks. prowincjała Stanisława Czapli SAC.
W 1952 r. rozpoczął studia filozoficzne w Seminarium Pallotyńskim w Ołtarzewie. Pierwszą profesję złożył tam 8 września 1953 r. na ręce ks. Józefa Wróbla SAC, radcy i delegata prowincjała, zaś profesję wieczystą – dokładnie trzy lata później, w kościele seminaryjnym, na ręce ks. Franciszka Bogdana SAC, wiceprowincjała. Wszystkie święcenia niższe oraz diakonat (29 kwietnia 1957 r.) przyjął z rąk bp. Zygmunta Choromańskiego. Święcenia prezbiteratu otrzymał 22 czerwca 1957 r. w Ołtarzewie, w grupie 24 pallotyńskich diakonów, z rąk ks. kard. Stefana Wyszyńskiego. Ostatni, VI rok seminarium ukończył już po święceniach, pisząc pod kierunkiem ks. Alojzego Hassy SAC pracę pt. „Życie św. Judy Tadeusza w świetle historii”.
Następnie odbył Rok Pastoralny w Gdańsku (ul. Elżbietańska). Od 31 sierpnia 1959 r. był skierowany do Kielc (Karczówka) jako duszpasterz. W tym czasie podjął również starania o zdanie matury państwowej. Wiosną kolejnego roku został czasowo przeniesiony do Ołtarzewa, a w lipcu 1960 r. skierowany do posługi jako kapelan szpitala Akademii Medycznej w Poznaniu.
Po pięciu latach mianowano go wikariuszem w parafii diecezjalnej pw. MB Częstochowskiej w Otwocku na Kresach, gdzie posługiwał do 1967 r. W tym okresie, 5 stycznia 1966 r., wraz z młodzieżą, którą się opiekował, złożył wizytę kard. Stefanowi Wyszyńskiemu, gratulując Prymasowi kolejnej rocznicy kreacji kardynalskiej.
Następnie ponownie skierowano go do Kielc, gdzie angażował się w działalność grup powołaniowych, m.in. poprzez prowadzenie dni skupienia dla chłopców w Ołtarzewie. Na Karczówce przebywał do 1972 r., kiedy to Rada Prowincjalna mianowała go magistrem nowicjatu (Dyrektorem Okresu Wstępnego) – wspólnego dla kleryków i braci – w Ząbkowicach Śląskich (dekret z 19 czerwca 1972 r.). Dwukrotnie pełnił tam także funkcję II radcy domu SAC. Brał udział w pracach prowincjalnej Komisji Statutowej (październik 1974). Opracował również, na potrzeby prowadzonych wykładów, „Komentarz do prawa podstawowego” Stowarzyszenia.
W sierpniu 1975 r. został mianowany wikariuszem-współpracownikiem parafii św. Franciszka z Asyżu w Wałbrzychu. Posługę duszpasterską pełnił w kościele filialnym MB Różańcowej w Gliniku (dziś dzielnica Wałbrzycha). Równocześnie podjął studia na Papieskim Fakultecie Teologicznym we Wrocławiu, które ukończył 18 czerwca 1980 r., uzyskując tytuł magistra-licencjata teologii na podstawie pracy pt. „Wychowawcze znaczenie dialogu z młodzieżą w chrześcijańskim kształtowaniu jej charakteru”. W 1981 r. został mianowany administratorem parafii Miłosierdzia Bożego w Częstochowie. Był również opiekunem grupy powołaniowej i odpowiedzialnym za miesięczne dni skupienia dla młodzieży męskiej.
Pełnił też funkcję II radcy, a od 1983 r. – wicerektora tamtejszego domu SAC. W czasie jego posługi odbyła się pierwsza od 12 lat wizytacja kanoniczna parafii (13–15 listopada 1982 r.), przeprowadzona przez bp. Stefana Barełę.
Dekretem z 2 czerwca 1984 r. został mianowany na trzyletnią kadencję Dyrektorem Okresu Wstępnego (mistrzem nowicjatu) braci w Hodyszewie oraz wicerektorem tamtejszego domu. Opracował wówczas „Ceremoniał obłóczyn” oraz „Ceremoniał przyjęcia do nowicjatu”. W dniach 5–20 lutego 1986 r. uczestniczył w konferencji pallotyńskich dyrektorów Okresu Wstępnego w Rzymie, poświęconej opracowaniu dokumentu „Ogólne normy formacji w Okresie Wstępnym Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego”. Pełnił także funkcję promotora powołań.
Kadencję magistra zakończył w 1987 roku, kiedy to ponownie połączono nowicjaty kleryków i braci w jeden Okres Wstępny w Ząbkowicach Śląskich. Skierowano go wówczas do Ołtarzewa, gdzie podjął pracę duszpasterską wśród współpracowników, prowadząc grupy apostolskie świeckich oraz organizując rekolekcje – m.in. we współpracy z Siostrami Pallotynkami.
We wrześniu 1989 r. został mianowany rektorem wspólnoty i kierownikiem domu rekolekcyjnego w Wadowicach, kontynuując m.in. gruntowny remont domu macierzystego. Opiekował się też postulatem i prowadził dni skupienia dla kandydatów do Stowarzyszenia. Jesienią tego samego roku (29 listopada – 15 grudnia) przebywał na terenie ZSRR, niosąc pomoc duszpasterską miejscowemu duchowieństwu. Funkcję przełożonego domu pełnił do 25 sierpnia 1993 r., a więc o rok dłużej niż przewidywała jedna kadencja, w związku z przekształceniem Prowincji.
Po powrocie do Ołtarzewa objął duszpasterstwo współpracowników i grup Zjednoczenia. Rok później został skierowany do Piaseczna jako kapelan Ośrodka Złotej Jesieni, przynależąc do wspólnoty w Chylicach. Katechizował również w Prywatnej Szkole Podstawowej nr 43 w Zalesiu Dolnym.
Od 25 sierpnia 1995 r. przebywał w Zakopanem na Krzeptówkach, gdzie przez kolejnych 10 lat ofiarnie posługiwał parafianom i pielgrzymom w „polskiej Fatimie”. Był świadkiem historycznej wizyty św. Jana Pawła II – 7 czerwca 1997 r. Latem 1996 r. przebywał ponownie na Wschodzie, w parafii św. Antoniego w Korcu na Ukrainie, gdzie ochrzczona została jego matka. W dniach 19–26 lipca 2004 r. uczestniczył w Paryżu w jubileuszowych rekolekcjach 25-lecia kapłaństwa swoich Wychowanków.
Po śmierci ks. Henryka Herkta SAC (+2005) został na osiem lat moderatorem wspólnoty ZAK w Otwocku. Z wielką troską kontynuował dzieło poprzednika, organizując rekolekcje zamknięte I, II i III stopnia. W 2007 r. przeżył rekolekcje jubileuszowe, które odbyły się od 11 do 15 czerwca w Częstochowie, oraz świętował wraz z kursowymi 50-lecie kapłaństwa. Uroczystości parafialne miały miejsce 24 czerwca. W 2008 r. mianowano go radcą domu otwockiego.
Był pierwszym od bardzo dawna kapłanem pochodzącym z parafii w Wysokiej, z którą czuł się głęboko związany. Owocem wieloletnich badań jej historii były monografie: „Z dziejów parafii wsi Wysoka” (2006) oraz „Wypisy z kościelnych akt wizytacyjnych…” (2012). Od 2013 r., z powodu pogarszającego się zdrowia, zaprzestał aktywnej pracy duszpasterskiej, jednak nadal troszczył się o formację wspólnot ZAK-u, publikując m.in.: „Eucharystyczne szepty” (2022), „Bóg mówi liturgią Mszy Świętej” (2023), „O tym, kim jesteś” (2024), „Kim chciałbyś być” (2025). Wszystkie publikacje były każdorazowo zatwierdzane przez Przełożonego Prowincjalnego. Był także autorem poezji publikowanej również poza prasą pallotyńską. W 2023 r. wnioskował rozpoczęcie procesu beatyfikacyjnego br. Tadeusza Kwietnia SAC i br. dr. Józefa Lipkowskiego SAC.
Ostatnie lata życia spędził w Otwocku, otoczony troskliwą opieką, szczególnie ze strony br. Antoniego Rutkowskiego SAC oraz pani Eli – pielęgniarki. Do końca zachował jasność umysłu oraz zainteresowanie życiem wspólnoty i Stowarzyszenia. Lubił, gdy odwiedzali go współbracia – zarówno domownicy, jak i spoza Otwocka; trzeba też przyznać, że często odwiedzali ks. Tadeusza jego nowicjusze, przełożeni, parafianie oraz członkowie ZAK. Do końca pisał i wysyłał życzenia świąteczne do współpracowników, przyjaciół i znajomych.
Jeszcze dwa tygodnie wcześniej ks. Tadeusz świętował – choć już w łóżku – wraz ze wspólnotą oraz ks. Prowincjałem Waldemarem Pawlikiem swoje 95. urodziny. W tym kontekście proroczo brzmią słowa ks. Prowincjała Józefa Dąbrowskiego, który – przed ponad 50 laty – ojcowsko napominał ówczesnego magistra nowicjatu: „Sam Ks. Magister niech oszczędza Swoje siły, bo daleką ma jeszcze drogę przed sobą – usque ad verticem montis sanctae Horeb” [Eliasz – 1 Krl 19,8] (List z 27.02.1975).
Zmarł 28 stycznia 2026 r. o godz. 17.30, w swoim pokoju w domu pallotyńskim w Otwocku, w 75. roku od obłóczyn, 73. roku życia pallotyńskiego i 69. roku kapłaństwa.
Uroczystości pogrzebowe odbędą się 4 lutego 2026 r. na pallotyńskim Kopcu w Wadowicach. 11.30 – różaniec, 12.00 – Msza św. pogrzebowa, po niej pochówek na cmentarzu pallotyńskim.
Msza św. żałobna zostanie odprawiona także 3 lutego o godz. 16.00 w kościele Zesłania Ducha Świętego w Otwocku.
ks. Piotr Bełczowski SAC – Pallotyński Instytut Historyczny (Warszawa)