Śp. Ojciec Henryk TOMASZEWSKI, profes wieczysty i kapłan, jubilat w Zakonie, zmarł dnia 15 stycznia 2026 r. w szpitaliku w Niepokalanowie; ukończył 70 lat, przeżywszy 51 lat jako zakonnik i 44 lata jako kapłan.
O. Henryk Tomaszewski urodził się dnia 19 stycznia 1955 roku w Jeziorzanach (w ówczesnym czasie zwanych też Łysobyki), obecnie w powiecie lubartowskim, w rodzinie rolniczej Aleksandra i Jadwigi z domu Pudelska. Miał trzech starszych braci. Został ochrzczony 30 stycznia 1955 r. w kościele parafialnym pw. Świętej Trójcy w Jeziorzanach, otrzymując imię Henryk.
W 1958 r., kiedy miał trzy lata, rodzina przeprowadziła się do Zielonek w gminie Stare Babice (obecnie w powiecie warszawskim zachodnim).
W latach 1962-1970 kształcił się w Szkole Podstawowej w Koczargach Starych, po ukończeniu której kontynuował naukę w Niższym Seminarium Duchownym OO. Franciszkanów w Niepokalanowie (1970-1974). Jednak do eksternistycznego egzaminu maturalnego przystąpił dopiero w roku 1976, otrzymując w Liceum Ogólnokształcącym dla Pracujących w Sochaczewie świadectwo dojrzałości.
„Chęć służenia Bogu i bliźnim w Zakonie jako kapłan” skłoniła go do kontynuowania drogi u Braci Mniejszych Konwentualnych. Tym samym 31 sierpnia 1974 r. rozpoczął nowicjat w Smardzewicach pod kierunkiem mistrza o. Ireneusza Żołnierczyka. Po roku, 31 sierpnia 1975 r., pragnąc „całkowicie poświęcić się Bogu w Zakonie św. Franciszka i Błogosławionego Ojca Maksymiliana Kolbe”, złożył w sanktuarium smardzewickim pierwszą profesją zakonną na ręce Prowincjała krakowskiego, o. Albina Dudka.
Mistrz nowicjatu określił go jako: „Boża dusza…, pracowita i bardzo pogodna”, a pod koniec nowicjatu dodał: „Wszystko bierze pod kątem nadprzyrodzoności… Zakon bardzo kocha. Kocha ludzi”.
Po zakończeniu nowicjatu, o. Henryk rozpoczął dalszą formację zakonną i studia filozoficzno-teologiczne w Wyższym Seminarium Duchownym OO. Franciszkanów w Krakowie. Od samego początku wszyscy wychowawcy w swoich opiniach podkreślali jego wielką pracowitość, uczynność i życzliwość w stosunku do braci.
Po czterech latach formacji wstępnej – podtrzymując swoje pragnienie „całkowitego poświęcenia się w pracy nad zdobywaniem dusz dla Boga przez Niepokalaną – w duchu Błogosławionego Ojca Maksymiliana” i starania, by „jak najwierniej odzwierciedlać rysy Chrystusa przez wierną postawę wobec Kościoła i Zakonu” – w uroczystość Niepokalanego Poczęcia NMP,
8 grudnia 1979 r. złożył w Krakowie śluby wieczyste, które przyjął o. Cecylian Niezgoda, wówczas Wikariusz Prowincji krakowskiej.
Okres formacji seminaryjnej został uwieńczony święceniami kapłańskimi. Najpierw 15 lipca 1980 r. z rąk ks. bpa Zbigniewa Józefa Kraszewskiego, biskupa pomocniczego Archidiecezji Warszawskiej, przyjął święcenia diakonatu w Niepokalanowie, a 13 czerwca 1981 r. w Bazylice Franciszkanów w Krakowie ks. kard. Franciszek Macharski, Metropolita Krakowski, udzielił mu święceń w stopniu prezbiteratu.
Zaraz po święceniach, w połowie lipca 1981 r. o. Henryk udał się do Kołobrzegu, gdzie przez trzy lata służył jako wikariusz i katecheta przy parafii pw. Św. Krzyża.
Następne lata posługiwał w różnych klasztorach i parafiach, głównie jako katecheta: najpierw od 30 sierpnia 1984 r. w Darłówku; następnie od 30 sierpnia 1986 w Łodzi Łagiewnikach i od 31 sierpnia 1988 w Miedniewicach.
O. Henryk już w podaniu o dopuszczeniu do święceń prezbiteratu napisał, że od wstąpienia do Zakonu jego pragnieniem była praca misyjna. Faktycznie, podczas formacji udzielał się w sekcji misyjnej seminaryjnego koła MI. Ta chęć pracy „w duchu św. Franciszka i bł. Ojca Maksymiliana nad uświęceniem siebie i braci w Chrystusie” mogła się zrealizować dopiero w 1991 r. wraz z otwarciem się naszej Prowincji na tereny Związku Radzieckiego. W kwietniu 1991 r. o. Henryk potwierdził swoją wolę, wnosząc do Prowincjała prośbę o umożliwienie mu pracy na Białorusi. W odpowiedzi został skierowany do pracy duszpasterskiej wśród wiernych obrządku rzymsko-katolickiego w Porozowie. Jednak w oparciu o porozumienie z ks. bpem Aleksandrem Kaszkiewiczem, biskupem grodzieńskim, podjął posługę w parafii św. Kosmy i Damiana w Ostrowcu, gdzie pomagał tamtejszemu proboszczowi (wtedy trwały starania o przejęcie tej placówki przez franciszkanów). W międzyczasie przebywał przez krótki czas w Holszanach.
Z początkiem lipca 1993 r. został przeniesiony de familia do klasztoru w Grodnie (ale posługiwał w parafii w Żodiszkach); a z końcem sierpnia 1995 r. do klasztoru w Holszanach (pracując i czasowo przebywając w ośrodku duszpasterskim w Bohdanowie).
23 czerwca 1998 r. powrócił do Polski i został skierowany do pracy duszpasterskiej w Suwałkach, gdzie służył jako spowiednik i rekolekcjonista, oraz niósł posługę chorym.
Po dwóch latach został przeniesiony do Zamościa, gdzie był wikariuszem i ekonomem klasztoru oraz opiekunem grup modlitewnych (Fatimskiej i O. Pio).
Natomiast w wakacje 2004 r. obediencja skierowała o. Henryka do Kalisza, gdzie pełnił obowiązki: wikariusza i ekonoma klasztoru, duszpasterza chorych, asystenta wspólnoty FZŚ, spowiednika w sanktuarium św. Józefa i u sióstr Nazaretanek oraz rekolekcjonisty.
Ostatnim klasztorem był Niepokalanów, gdzie przybył z końcem czerwca 2012 r. i gdzie zakończył swoją drogę życia. W niepokalanowskim sanktuarium gorliwie oddawał się posłudze spowiednika.
Od wielu lat życia kapłańskiego towarzyszyły o. Henrykowi choroby, głównie o podłożu neurologicznym, uniemożliwiając mu pełne funkcjonowanie. W ostatnich trzech latach stan zdrowia pogorszył się na tyle, że musiał przebywać na stałe w niepokalanowskim szpitaliku i być całkowicie zdanym na innych. Będąc przykuty do łóżka, dawał świadectwo cierpliwego i pełnego nadziei dźwigania krzyża.
Rankiem 15 stycznia 2026 r., po przyjęciu świętych sakramentów i wsparty modlitwą współbraci, wyszedł na spotkanie naszej „siostry śmierci cielesnej” jako „człowiek ostatecznie pogodzony”.
W jubileuszowym roku 800-lecia śmierci św. Franciszka z Asyżu, dziękując Bogu za osobę śp. o. Henryka Tomaszewskiego, chcemy jednocześnie prosić, aby nasz Pan uczynił go uczestnikiem swojej świętej łaski i obdarzył go wiecznym Pokojem, do którego śp. o. Henryk podążał, naśladując wiarę, nadzieję i czynną miłość św. Franciszka z Asyżu i św. Maksymiliana M. Kolbego oraz przygotowując się do tego spotkania poprzez jednoczące cierpienie.
Uroczystości pogrzebowe śp. o. Henryka Tomaszewskiego odbyły się 19 stycznia 2026 roku w Niepokalanowie. Rozpoczęły się o godz. 10.00 modlitwą różańcową w Kaplicy św. Maksymiliana. Następnie bracia przeszli procesyjnie z Sanktuarium do Bazyliki, gdzie o godz. 11.00 została odprawiona Msza Święta w intencji zmarłego ojca. Przewodniczył jej ks. bp Piotr Jarecki, biskup pomocniczy Archidiecezji Warszawskiej, a okolicznościową homilię wygłosił o. Ignacy Kosmana z Niepokalanowa. Kondukt żałobny na cmentarz klasztorny poprowadził i przewodniczył modlitwą nad trumną zmarłego ojca Wikariusz Prowincji, o. Wiesław Chabros.
O. Jan M. Olszewski
Sekretarz Prowincji