Jak podało Biuro Prasowe Stolicy Apostolskiej, 22 stycznia 2026 r., podczas audiencji udzielonej prefektowi Dykasterii Spraw Kanonizacyjnych, kard. Marcello Semeraro, Ojciec Święty Leon XIV zatwierdził dekrety dotyczące sześciu spraw beatyfikacyjnych, w tym dekret heroiczności cnót Służebnicy Bożej m. Marii Immakulaty od Trójcy Przenajświętszej (Marii Giseldy Villela), mniszki profeski karmelitanki bosej, fundatorki i przeoryszy klasztoru pw. Świętej Rodziny w Pouso Alegre w Brazylii. Od tego momentu Słudze Bożej przysługuje tytuł Czcigodnej (Venerabilis) i do jej beatyfikacji brakuje tylko zatwierdzenia cudu.
Maria Giselda Villela urodziła się 12 stycznia 1909 roku i wczesne dzieciństwo spędziła w mieście Maria da Fé, gdzie jej ojciec współpracował z proboszczem i był nazywany jego „prawą rękę”. Wychowywana w domu w wierze chrześcijańskiej, ukończyła naukę w kolegium w Gap, prowadzonym przez Siostry Opatrzności Bożej. Od dzieciństwa cierpiała na schorzenie nogi, które nie ustępowało pomimo interwencji chirurgicznych. Znosiła tę chorobę aż do śmierci, z okresowymi nawrotami, bólem i obrzękiem kończyny dolnej. W dniu 29 listopada 1930 roku wstąpiła do klasztoru karmelitanek bosych w Campinas (San Paulo), gdzie 13 kwietnia 1932 roku złożyła śluby czasowe, a trzy lata później śluby uroczyste. 8 grudnia 1939 roku mogła radować się ze święceń kapłańskich swojego rodzonego brata Gabriela, redemptorysty. Pełniła w klasztorze w Campinas posługę podprzeoryszy i w grudniu 1942 roku stanęła na czele grupy założycielskiej nowego klasztoru w Pouso Alegre. Jako przeorysza nowej wspólnoty, wierna eklezjalnemu wymiarowi charyzmatu terezjańskiego, organizowała czuwania modlitewne z siostrami i osobami świeckimi w intencji światowego pokoju (trwała druga wojna światowa), i zadbała o to, by klasztor, poświęcony Świętej Rodzinie, stał się oazą duchowego wsparcia dla rodzin miasta. Później, gdy św. Jan XXIII zwołał Sobór powszechny i poprosił klasztory kontemplacyjne o modlitwę w jego intencji, w czuwaniach modlitewnych organizowanych przez klasztor wypraszano światło Ducha Świętego dla ojców soborowych.
M. Maria Immakulata wyróżniała się zawsze troską o życie duchowe wspólnoty i angażowała się w roztropne wprowadzanie w życie reformy soborowej, pozostajac w ustawicznym dialogu z Przełożonym Generalnym Zakonu, zwłaszcza w kwestii „aggiornamento” konstytucji zakonnych, wspomagajac w tym dziele inne brazylijskie klasztory karmelitanek bosych. Nadto przyjmując apel prowincjała i biskupa diecezjalnego, w lutym 1985 roku zgodziła się na podjęcie przez klasztor fundacji w Campos, mieście oddalonym o 650 km od Pouso Alegre, stolicy diecezji rozdartej schizmą arcybiskupa Marcela Lefebvre’a. Mniszki wspólnoty, ciesząc się licznymi powołaniania, poparły kolegialnie tę inicjatywę i 23 sierpnia 1986 r. dziewięć z nich udało się na nową fundację (6 profesek uroczystych, 2 nowicjuszki i jedna siostra zewnętrzna). Sama zaś m. Maria Immakulata musiała się poddać operacji chrurgicznej i długo przebywała w szpitalu w Rio de Janeiro z powodu choroby nowotworowej.
Ostatnie 2 lata swego życia, pozotając ciągle przeoryszą, m. Maria Immakulata przeżywała w posługiwaniu siostrom i omadlaniu spraw Kościoła i Zakonu, ofarujac w tej intencji także swoje cierpienia i krzyż choroby. Otrzymawszy sakrament chorych z rąk swego rodzonego brata redemptorysty, otoczona siostrami, którym udzieliła ostatniego błogoslawieństwa, zmarła 20 stycznia 1988 r., a jej pogrzeb przerodził się w manifestację wiary w tajemnicę świętych obcowania. Obecnych było dwóch biskupów, liczni kapłani i tłum wiernych. Homilię wygłosił o. prowincjał, podkreślając miłość m. Marii Immakulaty do Kościoła i do Zakonu, za przykładem św. Teresy od Jezusa.
Rozpoczęty w 2005 r. proces beatyfikacyjny wieńczy dzisiejszy dekret o heroiczności cnót Czcigodnej Sługi Bożej. Prośmy o cud, który pozwoliłby na rychłą jej beatyfikację.
o. Szczepan T. Praśkiewicz OCD