Benedykt XVI
NIECH WSPÓLNOTY KARMELITAŃSKIE STANĄ SIĘ PRAWDZIWYMI «SZKOŁAMI» MODLITWY. LIST DO ZAKONU BRACI NAJŚWIĘTSZEJ MARYI PANNY Z GÓRY KARMEL
Z OKAZJI OSIEMSETLECIA „FORMUŁY ŻYCIA”
Castel Gandolfo, 14 sierpnia 2007 r.
Do Przewielebnego Ojca
Josepha Chalmersa
Przeora Generalnego
Zakonu Braci Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel
Z radością dowiedziałem się, że ten starożytny i znamienity Zakon przygotowuje się do odbycia we wrześniu przyszłego roku Kapituły Generalnej z okazji osiemsetnej rocznicy przekazania przez św. Alberta, Patriarchę Jerozolimy (1205-1214), formula vitae, którą kierowali się łacińscy pustelnicy, osiedli „przy źródle na Górze Karmel” (Reguła karmelitańska, 1). Było to pierwsze uznanie przez Kościół tej grupy ludzi, którzy pozostawili wszystko, aby żyć w posłuszeństwie Jezusowi Chrystusowi, naśladując wzniosłe przykłady Najświętszej Maryi Panny i proroka Eliasza. Proces kanoniczny zakończył się wprowadzeniem pewnych zmian, po których w 1247 r. mój Poprzednik, papież Innocenty IV, zatwierdził Regułę.
Szczęśliwym zbiegiem okoliczności Zakon Karmelitański obchodzi w tym roku również inne rocznice, przeżywane jako chwile łaski, takie jak siedemsetna rocznica pobożnej śmierci św. Alberta z Trapani, nazywanego Pater Ordinis, oraz czterechsetna rocznica przejścia do życia wiecznego św. Marii Magdaleny de’ Pazzi, Serafina Karmelu. Dlatego też z głęboką radością duchowo włączam się w to intensywne doświadczenie duchowe, jakim dla Rodziny Karmelitańskiej będzie przeżywanie Kapituły.
Pierwsi karmelici udali się na Górę Karmel, ponieważ uwierzyli w miłość Boga, który tak umiłował świat, że dał swego Syna Jednorodzonego (por. J 3,16). Przyjmując panowanie Chrystusa nad swoim życiem, pozwolili, aby przemieniała ich Jego miłość. Jest to podstawowy wybór, przed którym staje każdy chrześcijanin. Zwróciłem na to uwagę w mojej pierwszej Encyklice: „U początku bycia chrześcijaninem nie ma decyzji etycznej czy jakiejś wielkiej idei, jest natomiast spotkanie z wydarzeniem, z Osobą, która nadaje życiu nową perspektywę, a tym samym decydujące ukierunkowanie” (Deus caritas est, 1). Jeśli to wezwanie odnosi się do każdego chrześcijanina, o ileż bardziej powinien czuć się nim przynaglony karmelita, którego powołaniem jest wspinanie się na górę doskonałości!
Dobrze jednak wiemy, że wierne życie tym powołaniem nie jest wcale łatwe. W pewnym sensie trzeba uzbroić się, aby bronić się przed zasadzkami świata. Przypomina o tym również Reguła karmelitańska: „Biodra mają być przepasane pasem czystości; pierś ma być umocniona świętymi myślami, gdyż napisano: «Myśl święta zachowa cię bezpiecznym». Należy przywdziać pancerz sprawiedliwości, abyście miłowali Pana Boga waszego całym sercem, całą duszą i ze wszystkich sił, a bliźniego swego jak siebie samego. We wszystkim należy dzierżyć tarczę wiary, dzięki której będziecie mogli zgasić wszystkie rozżarzone pociski Złego” (n. 18). I dalej: „Miecz Ducha, którym jest słowo Boże, niech obficie mieszka w waszych ustach i sercach, a wszystko, co macie czynić, czyńcie w imię Pana” (n. 19). Wiele kobiet i mężczyzn osiągnęło świętość, twórczo i wiernie żyjąc wartościami Reguły karmelitańskiej. Patrząc na nich, podobnie jak na wszystkich innych uczniów, którzy wiernie poszli za Chrystusem, „mamy jeszcze jeden powód, aby szukać przyszłego Miasta, i równocześnie poznajemy najpewniejszą drogę, po której wśród zmienności świata możemy dojść do doskonałego zjednoczenia z Chrystusem, czyli do świętości, stosownie do stanu i warunków właściwych każdemu z nas” (Konst. Lumen gentium, 50).
Temat waszych obrad kapitulnych — In obsequio Jesu Christi. Wspólnota modląca się i prorocka w zmieniającym się świecie — dobrze ukazuje szczególny sposób, w jaki Zakon Karmelitański stara się odpowiadać na miłość Boga poprzez życie przeniknięte modlitwą, braterstwem i duchem prorockim. W centrum waszej Reguły znajduje się nakaz gromadzenia się każdego ranka na sprawowanie Eucharystii. To bowiem w Eucharystii „objawia się zamysł miłości, który kieruje całą historią zbawienia […] i całe życie Boże dociera do nas i udziela się w formie sakramentu” (Adhort. apost. Sacramentum caritatis, 8). Byli tego w pełni świadomi już pierwsi karmelici, którzy dążyli do osobistego uświęcenia poprzez codzienny udział w Uczcie eucharystycznej: codzienne sprawowanie Eucharystii zapoczątkowuje bowiem „proces przemiany rzeczywistości, którego kresem jest przemienienie całego świata, aż do stanu, w którym Bóg będzie wszystkim we wszystkich (por. 1 Kor 15,28)” (tamże, 11).
Wpatrując się w Chrystusa i ufając pomocy świętych, którzy w ciągu tych ośmiu stuleci wcielali w życie wskazania Reguły Karmelu, niech każdy członek Zakonu Braci Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel czuje się powołany, by być wiarygodnym świadkiem duchowego wymiaru właściwego każdemu człowiekowi. W ten sposób wierni świeccy będą mogli znaleźć we wspólnotach karmelitańskich prawdziwe „«szkoły» modlitwy, w której spotkanie z Chrystusem nie polega jedynie na błaganiu Go o pomoc, ale wyraża się też przez dziękczynienie, uwielbienie, adorację, kontemplację, słuchanie, żarliwość uczuć, aż po prawdziwe «urzeczenie» serca” (Jan Paweł II, List apost. Novo millennio ineunte, 6 stycznia 2001, 33). Niech Najświętsza Maryja Panna, Matka i Ozdoba Karmelu, wspomaga karmelitów i karmelitanki, członków Trzeciego Zakonu oraz wszystkich, którzy na różne sposoby należą do wielkiej Rodziny Karmelitańskiej i niech uczy ich posłuszeństwa słowu Bożemu, zachowywania go w sercu i codziennego rozważania. Niech prorok Eliasz uczyni ich gorliwymi obrońcami Boga żywego i prowadzi ich na świętą górę, gdzie dane im będzie odczuć „szmer łagodnego powiewu” Bożej Obecności.
Z tymi uczuciami, przyzywając dla całej Rodziny Karmelitańskiej obfitości darów nowej Pięćdziesiątnicy, która pomnoży jej gorliwość dla Pana, wszystkim z serca udzielam Apostolskiego Błogosławieństwa, ze szczególną myślą o uczestnikach Kapituły.
Castel Gandolfo, 14 sierpnia 2007 r.
BENEDYKT XVI
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Konferencja Episkopatu Polski