Benedykt XVI
STWORZYLIŚCIE WYJĄTKOWE „ŚWIĘTO PAPIEŻA”. PRZEMÓWIENIE DO UCZESTNIKÓW SPOTKANIA ZORGANIZOWANEGO PRZEZ MAŁE DZIEŁO BOSKIEJ OPATRZNOŚCI
Rzym, 28 czerwca 2005 r.
Drodzy Bracia i Siostry!
Z wielką radością spotykam się z wami w przeddzień uroczystości Świętych Apostołów Piotra i Pawła i serdecznie pozdrawiam was wszystkich. W pierwszej kolejności pozdrawiam Czcigodnych Księży Kardynałów, Biskupów, kapłanów, przedstawicieli władz oraz wszystkie obecne osoby, wśród których witam również rabina Elio Toaffa. Szczególnie pozdrawiam księdza Flavia Peloso, Przełożonego Generalnego Synów Boskiej Opatrzności, oraz siostrę Marię Irenę Bazzotto, Przełożoną Generalną Małych Sióstr Misjonarek Miłości, a także przedstawicieli Instytutu Świeckiego i Oriońskiego Ruchu Świeckich, którzy wspólnie tworzą Rodzinę Oriońską – organizatora tego spotkania, zapoczątkowanego przed wielu laty z inicjatywy samego Założyciela, św. Alojzego Orione, który mawiał: „Uroczystość św. Piotra jest świętem Papieża” (Listy II, 488). Pozdrawiam również pana Ernesto Olivero, założyciela SERMIG – Arsenału Pokoju, doktora Guida Bertolaso, szefa Departamentu Obrony Cywilnej Republiki Włoskiej oraz wszystkich, którzy także za pośrednictwem telewizji łączą się z tym świadectwem synowskiego przywiązania do Pasterza Kościoła Rzymu, powołanego, aby „przewodniczyć w miłości”, jak pisał św. Ignacy Antiocheński (List do Rzymian 1, 1).
Drodzy Przyjaciele, dzisiejszego wieczoru stworzyliście wyjątkowe „święto Papieża”, aby – jak mówił ksiądz Orione – „zgromadzić wiele serc wokół serca Papieża” i w ten sposób odnowić wasz akt wiary i miłości wobec Tego, którego Boża Opatrzność ustanowiła Wikariuszem Chrystusa na ziemi. Oprócz pozdrowienia księdza Flavia Peloso, za które serdecznie dziękuję, przed chwilą z wielką uwagą wysłuchałem także słów św. Alojzego Orione. Mówi on z głębokim uczuciem o osobie Papieża, uznając jego rolę nie tylko w Kościele, lecz również w służbie całej rodzinie ludzkiej.
„Ty jesteś Piotr i na tej Skale zbuduję mój Kościół” (Mt 16, 18). Tak Jezus zwraca się do Piotra po jego wyznaniu wiary. Jest to ten sam uczeń, który później się Go wyprze. Dlaczego więc zostaje nazwany „skałą”? Z pewnością nie ze względu na własną ludzką niezłomność. „Skała” jest raczej nomen officii – nazwą urzędu, a więc tytułem oznaczającym nie osobistą zasługę, lecz służbę. Określa on powołanie i misję pochodzącą od Boga, do której nikt nie jest zdolny jedynie dzięki swoim naturalnym przymiotom. Piotr, który chwiejąc się, tonie w wodach Jeziora Tyberiadzkiego, staje się skałą, na której Boski Nauczyciel opiera swój Kościół. Taką właśnie wiarę pragniecie dziś na nowo wyznać, odnawiając swoją więź z Następcą Piotra. Jestem przekonany, że również to radosne i bogate w treść artystyczną oraz duchową spotkanie, które zgromadziło was z wielu krajów świata, pomoże wam wzrastać w miłości i wierności wobec Kościoła oraz w pełnym ufności posłuszeństwie jego Pasterzom, zgodnie z nauczaniem i przykładem waszego świętego Założyciela. Papież dziękuje wam za modlitwę i za okazywaną mu życzliwość, a zarazem wyraża uznanie dla licznych dzieł dobra, które podejmujecie we Włoszech i na całym świecie w duchu autentycznej komunii z Kościołem. „Potrzeba dzieł miłości – mówił św. Alojzy Orione – są one najlepszą obroną wiary katolickiej” (Pisma IV, 280). To właśnie one przekładają łaskę zbawienia na konkret ludzkiej historii i w pewnym sensie ją objawiają, podczas gdy Kościół jest jej sakramentem.
Dzisiejszego wieczoru pragnęliście zwrócić uwagę na szczególny wymiar posługi Następcy Piotra – na jego misję bycia „orędownikiem pokoju”. Jest to szczególne zadanie, które nawiązuje do słów Jezusa skierowanych do Apostołów w Wieczerniku: „Pokój zostawiam wam, pokój mój daję wam. Nie tak jak daje świat, Ja wam daję” (J 14, 27). Zaangażowanie Kościoła na rzecz pokoju ma przede wszystkim charakter duchowy. Polega ono na ukazywaniu obecności Jezusa Chrystusa Zmartwychwstałego, Księcia Pokoju oraz na wychowywaniu do wiary, z której wypływają życiodajne siły pokoju i pojednania. Powinniśmy dziękować Bogu za wszystkie myśli i dzieła pokoju, które wspólnoty chrześcijańskie, instytuty zakonne i organizacje wolontariatu podejmują z tak wielką żywotnością we wszystkich częściach świata. Jak nie wykorzystać tej okazji, aby oddać hołd licznym cichym „budowniczym pokoju”, którzy swoim świadectwem i ofiarą starają się rozwijać dialog między ludźmi, przezwyciężać wszelkie formy konfliktu i podziałów oraz czynić naszą ziemię ojczyzną pokoju i braterstwa dla wszystkich? „Błogosławieni, którzy wprowadzają pokój, albowiem oni będą nazwani synami Bożymi” (Mt 5, 9). Jakże aktualne i potrzebne jest to błogosławieństwo!
Drodzy Przyjaciele, nadal – każdy w swoim środowisku i na miarę własnych możliwości – wnoście swój wkład w ochronę godności każdego człowieka, w obronę życia ludzkiego oraz w budowanie prawdziwego pokoju we wszystkich dziedzinach życia społecznego. To wezwanie kieruję szczególnie do was, drodzy młodzi, których widzę tutaj tak licznie zgromadzonych. Mój umiłowany Poprzednik Jan Paweł II, którego proces beatyfikacyjny rozpoczyna się właśnie dzisiaj, często powtarzał, że wy, młodzi, jesteście nadzieją i przyszłością Kościoła oraz całej ludzkości. Niech więc w sercu każdego z was coraz bardziej dojrzewa pragnienie budowania świata prawdziwego i trwałego pokoju.
Powierzam te pragnienia wstawiennictwu św. Alojzego Orione, a przede wszystkim Najświętszej Maryi Panny, Królowej Pokoju. Niech Ona błogosławi i umacnia ofiarny wysiłek wszystkich, którzy bezinteresownie poświęcają się budowaniu pokoju na mocnych fundamentach prawdy, sprawiedliwości, wolności i miłości.
Zapewniając o szczególnej pamięci w modlitwie, z serca udzielam wszystkim Apostolskiego Błogosławieństwa.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana