Benedykt XVI
PRZEMÓWIENIE DO UCZESTNICZEK KONGRESU ORDO VIRGINUM NA TEMAT: „DZIEWICTWO KONSEKROWANE W ŚWIECIE: DAR DLA KOŚCIOŁA I W KOŚCIELE”
Rzym, Sala Klementyńska, 15 maja 2008 r.
Najdroższe Siostry!
1. Z radością witam i serdecznie pozdrawiam każdą z was, konsekrowane „uroczystym obrzędem zaślubin z Chrystusem” (Obrzęd konsekracji dziewic, OKD, 30), z okazji Międzynarodowego Kongresu-Pielgrzymki Ordo Virginum, który w tych dniach gromadzi was w Rzymie. Szczególnie pozdrawiam kardynała Franca Rodé, dziękując mu za serdeczne słowa powitania oraz za zaangażowanie w przygotowanie tego przedsięwzięcia. Z całego serca dziękuję również Komitetowi Organizacyjnemu. Wybierając temat przewodni tych dni, zainspirowałyście się moim stwierdzeniem, które syntetycznie wyraża to, co miałem już okazję powiedzieć o waszej rzeczywistości jako kobiet żyjących dziewictwem konsekrowanym w świecie: dar w Kościele i dla Kościoła. W tym duchu pragnę umocnić was w waszym powołaniu i zachęcić, abyście z dnia na dzień coraz głębiej odkrywały ten charyzmat, tak pełen światła i owocny oczami wiary, a zarazem tak mało zrozumiały i pozornie bezużyteczny w oczach świata.
2. „Bądźcie z imienia i w rzeczywistości służebnicami Pana, na wzór Matki Bożej” (OKD, 29). Stan dziewic konsekrowanych stanowi szczególną formę życia konsekrowanego, która odrodziła się w Kościele po Soborze Watykańskim II (por. adhort. apost. Vita consecrata, 7). Jego korzenie są jednak bardzo dawne. Sięgają początków życia ewangelicznego, kiedy jako całkowita nowość w sercach niektórych kobiet zrodziło się pragnienie dziewictwa konsekrowanego, to znaczy pragnienie oddania Bogu całego swojego istnienia. Pragnienie to znalazło swoje pierwsze i niezwykłe urzeczywistnienie w Dziewicy z Nazaretu i w Jej „tak”. Ojcowie Kościoła widzieli w Maryi wzór dziewic chrześcijańskich i ukazywali nowość tego stanu życia, do którego wstępuje się przez wolny wybór dokonany z miłości.
3. „W Tobie, Panie, niech posiadają wszystko, ponieważ wybrały jedynie Ciebie ponad wszystko” (OKD, 38). Wasz charyzmat powinien odzwierciedlać zarówno intensywność, jak i świeżość swoich początków. Opiera się on na prostym ewangelicznym wezwaniu: „Kto może pojąć, niech pojmuje” (Mt 19, 12), oraz na Pawłowej radzie dotyczącej dziewictwa dla Królestwa Bożego (por. 1 Kor 7, 25-35). Rozbrzmiewa w nim jednak całe misterium chrześcijańskie. Kiedy ten charyzmat się narodził, nie wiązał się z określonym stylem życia, lecz stopniowo nabierał bardziej określonej formy, aż ukształtował się jako prawdziwa publiczna i uroczysta konsekracja, udzielana przez biskupa podczas wymownego obrzędu liturgicznego, który czynił z kobiety konsekrowanej sponsa Christi – Oblubienicę Chrystusa, obraz Kościoła Oblubienicy.
4. Najdroższe Siostry, wasze powołanie jest głęboko zakorzenione w Kościele partykularnym, do którego należycie. Zadaniem waszych biskupów jest rozpoznanie w was charyzmatu dziewictwa, udzielenie wam konsekracji oraz, jeśli to możliwe, towarzyszenie wam na drodze powołania, aby uczyć was bojaźni Pańskiej, do czego zobowiązują się podczas uroczystej liturgii konsekracji. Z oddechu diecezji – z jej tradycjami, świętymi, wartościami, ale także ograniczeniami i trudnościami – otwieracie się na oddech Kościoła powszechnego, przede wszystkim uczestnicząc w jego modlitwie liturgicznej, która została wam powierzona, aby „nieustannie rozbrzmiewała w waszym sercu i na waszych ustach” (OKD, 42). W ten sposób wasze modlące się „ja” będzie stopniowo rozszerzać się, aż w modlitwie pozostanie już tylko wielkie „my”. Taka jest modlitwa Kościoła i taka jest prawdziwa liturgia. W dialogu z Bogiem otwierajcie się na dialog ze wszystkimi ludźmi, wobec których jesteście matkami, matkami dzieci Bożych (por. OKD, 29).
5. Wasz ideał, sam w sobie naprawdę wzniosły, nie wymaga jednak żadnych szczególnych zewnętrznych zmian. Zwykle każda z was pozostaje w swoim dotychczasowym środowisku życia. Jest to droga, która wydaje się pozbawiona cech charakterystycznych dla życia zakonnego, zwłaszcza ślubu posłuszeństwa. Dla was jednak miłość staje się naśladowaniem Chrystusa. Wasz charyzmat zakłada całkowite oddanie się Chrystusowi, upodobnienie do Oblubieńca, które domaga się – choć pośrednio – zachowywania rad ewangelicznych, aby dochować Mu niepodzielnej wierności (por. OKD, 47). Trwanie z Chrystusem wymaga życia wewnętrznego, a równocześnie otwiera na relacje z braćmi i siostrami – i właśnie tutaj zakorzenia się wasza misja. Istotna „reguła życia” określa zobowiązanie, jakie każda z was podejmuje za zgodą biskupa zarówno na płaszczyźnie duchowej, jak i egzystencjalnej. Są to drogi osobiste. Wśród was istnieją różne style i sposoby przeżywania daru dziewictwa konsekrowanego, co staje się jeszcze bardziej widoczne podczas międzynarodowego spotkania, takiego jak to, które przeżywacie w tych dniach. Zachęcam was, abyście nie zatrzymywały się na tym, co zewnętrzne, lecz umiały dostrzec czułość Boga obecną w każdej z was i uznawały się za siostry, mimo istniejącej między wami różnorodności.
6. „Niech wasze życie będzie szczególnym świadectwem miłości i widzialnym znakiem przyszłego Królestwa” (OKD, 30). Starajcie się, aby całe wasze życie promieniowało godnością oblubienicy Chrystusa, ukazywało nowość chrześcijańskiej egzystencji oraz spokojne oczekiwanie życia przyszłego. W ten sposób dzięki prawemu życiu będziecie mogły stać się gwiazdami wskazującymi światu drogę. Wybór życia w dziewictwie przypomina bowiem o przemijalności rzeczywistości ziemskich i jest zapowiedzią dóbr przyszłych. Niech wasze życie będzie świadectwem czujnego i czynnego oczekiwania, radości oraz pokoju, które rodzą się z zawierzenia miłości Boga. Bądźcie obecne w świecie, a zarazem pielgrzymujcie ku Królestwu. Dziewica konsekrowana utożsamia się bowiem z Oblubienicą, która wraz z Duchem woła o przyjście Pana: „Duch i Oblubienica mówią: «Przyjdź!»” (Ap 22, 17).
7. Na zakończenie powierzam was Maryi. Kieruję do was słowa św. Ambrożego, wielkiego piewcy chrześcijańskiego dziewictwa: „Niech w każdej z was będzie dusza Maryi, aby wielbić Pana; niech w każdej będzie duch Maryi, aby radować się w Bogu. Jeżeli według ciała jest tylko jedna Matka Chrystusa, to według wiary Chrystus jest owocem wszystkich, ponieważ każda dusza przyjmuje Słowo Boże, byle tylko, zachowując nieskalaną czystość i wolna od wszelkiej zmazy, strzegła dziewiczej czystości z nienaruszoną skromnością” (Komentarz do Ewangelii św. Łukasza, II, 26: PL 15, 1642).
Z tym serdecznym przesłaniem z serca wam błogosławię.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana