Benedykt XVI
JESTEŚCIE DZIEDZICAMI BOGATEJ TRADYCJI ŚWIĘTOŚCI I OFIARNEJ SŁUŻBY BLIŹNIM. PRZEMÓWIENIE PODCZAS SPOTKANIA Z KAPITUŁĄ KATEDRALNĄ ORAZ OSOBAMI ŻYCIA KONSEKROWANEGO W KATEDRZE ŚW. WAWRZYŃCA W GENUI
Genua, 18 maja 2008 r.
Księża Kardynałowie,
Drodzy Członkowie Kapituły Katedralnej,
Drodzy Zakonnicy i Zakonnice!
Podczas tej krótkiej, ale intensywnej wizyty duszpasterskiej w Genui nie mogło zabraknąć zatrzymania się w tej czcigodnej katedrze, poświęconej św. Wawrzyńcowi, która przechowuje relikwie Poprzednika Jezusa, św. Jana Chrzciciela. Cieszę się, że mogę spotkać kanoników czcigodnej Kapituły Metropolitalnej oraz zakonników i zakonnice obecnych i posługujących w archidiecezji. Ta świątynia, otoczona gęstą siecią wąskich uliczek, zdaje się być miejscem, ku któremu zbiegają się wszystkie drogi, jak gdyby ludzie pragnęli wyjść z cienia ciasnych ulic ku światłu swojej katedry, ku światłu Boga, który wszystkich przyjmuje, obejmuje, oświeca i pokrzepia. Każdego z was serdecznie pozdrawiam. Szczególne pozdrowienie kieruję do księdza prałata Mario Gronego, przewodniczącego Kapituły Katedralnej oraz do ojca Domenica Rossiego, delegata diecezjalnego ds. życia konsekrowanego, którzy wyrazili wasze pełne oddania uczucia.
Na przestrzeni wieków w Kościele w Genui ukształtowała się bogata tradycja świętości i ofiarnej służby bliźnim dzięki posłudze gorliwych kapłanów oraz zakonników i zakonnic życia czynnego i kontemplacyjnego. Na myśl przychodzą tu imiona wielu świętych i błogosławionych: Antoni Maria Gianelli, Augustyn Roscelli, Tomasz Reggio, Franciszek Maria z Camporosso, Katarzyna Fieschi Adorno, Wirginia Centurione Bracelli, Paula Frassinetti, Eugenia Ravasco, Maria Repetto i Benedykta Cambiagio Frassinello. Także dzisiaj jednak, pomimo trudności, których doświadcza współczesne społeczeństwo, w waszych wspólnotach żywa pozostaje gorliwość ewangelizacyjna. W szczególności wzrosło wspólne pragnienie zacieśniania braterskich więzi, aby wspólnie uczestniczyć w dziele misyjnym prowadzonym w całej archidiecezji. Idąc bowiem za wskazaniami Konferencji Episkopatu Włoch, pragniecie pozostawać w stanie permanentnej misyjności, dając świadectwo radości płynącej z Ewangelii i kierując do wszystkich wyraźne zaproszenie do spotkania z Jezusem Chrystusem. Przybywam dziś do was, drodzy Przyjaciele, aby umocnić was na tej drodze.
W sposób szczególny pragnę wskazać wam jako wzór Apostoła Pawła, którego szczególny jubileusz z okazji dwutysięcznej rocznicy urodzin przygotowujemy się obchodzić. Po nawróceniu pod Damaszkiem całkowicie poświęcił się sprawie Ewangelii. Dla Chrystusa znosił wszelkiego rodzaju doświadczenia i pozostał Mu wierny aż do ofiary z własnego życia. U kresu swojej ziemskiej pielgrzymki napisał do umiłowanego ucznia Tymoteusza: „Albowiem krew moja już ma być wylana na ofiarę, a chwila mojej rozłąki nadeszła. W dobrych zawodach wystąpiłem, bieg ukończyłem, wiary ustrzegłem” (2 Tm 4, 6-7). Oby każdy z nas, drodzy Bracia i Siostry, mógł powiedzieć to samo w ostatnim dniu swojego życia. Aby tak się stało – a tego właśnie oczekuje Pan od swoich przyjaciół – trzeba pielęgnować tego samego ducha misyjnego, który ożywiał św. Pawła, poprzez nieustanną formację duchową, ascetyczną i duszpasterską. Trzeba przede wszystkim stać się „specjalistami” w słuchaniu Boga oraz wiarygodnymi świadkami świętości, wyrażającej się w niezachwianej wierności Ewangelii, bez ulegania duchowi tego świata. Jak napisał kardynał Giuseppe Siri, gorliwy pasterz tej archidiecezji przez wiele dziesięcioleci, spoczywający dziś w tej katedrze: „Życie zakonne koncentruje się wokół Boga, wszystko podporządkowuje Bogu i dlatego staje się świadectwem o Bogu oraz wezwaniem do Boga” (List do wszystkich sióstr zakonnych kontemplacyjnych i czynnych archidiecezji Genui z okazji Kongresu «Culto del Signore», 15 sierpnia 1953
Wy, drodzy członkowie Kapituły Katedralnej, troszcząc się o sprawowanie liturgii w tej świątyni, przypominacie, że wszystko w naszym życiu czerpie moc z modlitwy osobistej i liturgicznej. Również kardynał Siri podkreślał, że „najbardziej czcigodnym i najświętszym działaniem, godnym najwyższego szacunku i czci, wszelkiego uznania i wyróżnienia, jakie dokonuje się w diecezji, jest uroczysta celebracja Liturgii Godzin, a więc to, co wy sprawujecie… Cała diecezja, a w pewnym sensie cały Kościół, modli się waszymi ustami. Zobowiązanie całej wspólnoty diecezjalnej wobec Boga w pierwszym rzędzie wypełnia się właśnie przez tę waszą modlitwę” (Verso il Congresso del «Culto del Signore». List pasterski do Kanoników, 24 stycznia 1953 r.).
Najdrożsi Bracia i Siostry, a zwłaszcza wy, osoby konsekrowane, dziękuję wam za waszą obecność. Jest to obecność o dawnej tradycji, a zarazem zawsze nowa, mimo zmniejszającej się liczby osób i sił. Nie traćcie jednak ufności: Boży czas nie jest naszym czasem, a Jego Opatrzność wszystkim kieruje. Trzeba się modlić i wzrastać w świętości osobistej oraz wspólnotowej. Pan troszczy się o wszystko. Proszę was, abyście nigdy nie uważali siebie za ludzi będących u „schyłku” życia. Chrystus jest nieustannym świtem, naszym światłem. Proszę was, abyście nadal prowadzili swoje dzieła, ale przede wszystkim trwali przez swoją obecność. Zanik waszych wspólnot byłby zubożeniem nie tylko dla was, lecz także dla Genui. Ubogim, chorym, rodzinom, dzieciom i naszym parafiom służycie na niezwykle cennym polu, budując Kościół i służąc człowiekowi. Polecam wam zwłaszcza wychowanie dzieci i młodzieży. Wiecie bowiem, że wyzwanie wychowawcze jest dziś najpilniejsze, ponieważ bez autentycznego wychowania człowieka nie można budować przyszłości. Wy wszyscy, choć na różne sposoby, posiadacie bogate i historyczne doświadczenie wychowawcze. Musimy wspierać rodziców w ich niezwykle ważnym i trudnym zadaniu wychowawczym; musimy wspierać parafie i różne wspólnoty; musimy także, nawet za cenę wielkich wyrzeczeń, nadal prowadzić szkoły katolickie, które są wielkim skarbem wspólnoty chrześcijańskiej i prawdziwym dobrem dla całego kraju.
Drodzy Kanonicy, drodzy Zakonnicy i Zakonnice, długa tradycja duchowa Genui wydała aż sześciu papieży. Wśród nich pragnę szczególnie wspomnieć czcigodnej pamięci Benedykta XV, Papieża pokoju. W encyklice Humani generis redemptionem napisał on, że „tym, co sprawia, iż ludzkie słowo może przynosić duszom pożytek, jest łaska Boża”. Nigdy o tym nie zapominajmy. Wszystkich nas łączy to samo powołanie: wspólnie głosić radość Chrystusa i piękno Kościoła. Ta radość i to piękno, pochodzące od Ducha Świętego, są darem i znakiem obecności Boga w naszych duszach. Aby być świadkami i głosicielami orędzia zbawienia, nie możemy opierać się jedynie na własnych ludzkich siłach. To wierność Boga pobudza i kształtuje naszą wierność wobec Niego. Dlatego pozwólmy prowadzić się Duchowi prawdy i miłości. Takie wezwanie kieruję do każdego z was, zapewniając o szczególnej pamięci w modlitwie. Zawierzam was wszystkich Matce Bożej z Sanktuarium della Guardia, św. Wawrzyńcowi, św. Janowi Chrzcicielowi oraz waszym świętym Patronom. W tym duchu z serca wam błogosławię.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana