Franciszek
PRZEMÓWIENIE PODCZAS WIZYTY W DOMU „DONO DI MARIA” I SPOTKANIA
Z MISJONARKAMI MIŁOŚCI, OSOBAMI UBOGIMI OBJĘTYMI OPIEKĄ ORAZ WOLONTARIUSZAMI
Rzym, 21 maja 2013 r.
Drodzy Bracia i Siostry, dobry wieczór!
Serdecznie pozdrawiam was wszystkich, a w sposób szczególny was, drodzy mieszkańcy tego Domu, który jest przede wszystkim waszym domem, ponieważ właśnie z myślą o was został zaplanowany i utworzony. Dziękuję wszystkim, którzy na różne sposoby wspierają to piękne dzieło działające na terenie Watykanu. Moja dzisiejsza wieczorna wizyta jest przede wszystkim wyrazem szczerej wdzięczności dla Misjonarek Miłości, zgromadzenia założonego przez błogosławioną Matkę Teresę z Kalkuty, które od 25 lat, wraz z licznymi wolontariuszami, niesie tutaj pomoc wielu potrzebującym. Z całego serca wam dziękuję! Drogie Siostry, wraz z Misjonarzami Miłości i współpracownikami ukazujecie miłość Kościoła do ubogich. Przez waszą codzienną posługę jesteście – jak mówi Psalm – ręką Boga, który karmi do syta wszystko, co żyje (por. Ps 145, 16). Ileż razy w ciągu tych lat pochylałyście się nad potrzebującymi jak dobry Samarytanin, patrzyłyście im w oczy, podawałyście rękę, aby pomóc im powstać! Ileż głodnych nakarmiłyście z cierpliwością i oddaniem! Ileż ran, zwłaszcza duchowych, opatrzyłyście! Dzisiaj chciałbym zatrzymać się nad trzema dobrze wam znanymi słowami: dom, dar i Maryja.
1. Ta placówka, której powstania pragnął błogosławiony Jan Paweł II i którą osobiście otworzył – ale to sprawa między świętymi, między błogosławionymi! Jan Paweł II, Teresa z Kalkuty; świętość tędy przeszła, jakie to piękne! – jest „domem”. A kiedy mówimy „dom”, mamy na myśli miejsce, w którym człowiek zostaje przyjęty, znajduje schronienie, dobrze się czuje, odnajduje samego siebie i ma poczucie przynależności do określonego środowiska i wspólnoty. W jeszcze głębszym znaczeniu słowo „dom” ma wyraźnie rodzinny charakter, przywołuje ciepło, serdeczność i miłość, których można doświadczyć w rodzinie. „Dom” oznacza zatem najcenniejsze bogactwo, jakie tworzą spotkania i więzi między ludźmi różniącymi się wiekiem, kulturą i życiowymi doświadczeniami, ale mieszkającymi razem i pomagającymi sobie nawzajem w rozwoju. Właśnie dlatego dom odgrywa tak ważną rolę w życiu człowieka. To w nim życie się rozwija i może osiągnąć pełnię, ponieważ każdy uczy się w nim przyjmować i ofiarowywać miłość. Tym właśnie jest dom. I tym stara się być od 25 lat również ten Dom! Położony na granicy Watykanu i Włoch przypomina nam wszystkim, Kościołowi i miastu Rzymowi, że powinniśmy stawać się coraz bardziej rodziną, „domem”, w którym panują gościnność, troska o innych i braterstwo.
2. Jest też drugie, bardzo ważne słowo: „dar”, które określa ten Dom i nadaje mu szczególny charakter. Jest to bowiem Dom, którego istotą jest obdarowywanie, i to wzajemne. Co chcę przez to powiedzieć? Otóż ten Dom zapewnia wam, drodzy mieszkańcy przybyli z różnych stron świata, gościnę oraz pomoc materialną i duchową. Ale również wy jesteście darem dla tego Domu i dla Kościoła. Przypominacie nam, że miłość do Boga i bliźniego nie jest czymś abstrakcyjnym, lecz czymś bardzo konkretnym: oznacza dostrzeganie w każdym człowieku oblicza Pana, któremu należy służyć, i rzeczywiste służenie Mu. Wy zaś, drodzy Bracia i Siostry, jesteście obliczem Jezusa. Dziękuję wam! Dajecie tym, którzy tutaj pracują, możliwość służenia Jezusowi w osobach przeżywających trudności i potrzebujących pomocy. Ten Dom jest więc wyraźnym świadectwem miłości Boga, który jest dobrym i miłosiernym Ojcem wszystkich ludzi. Panuje tutaj gościnność otwarta dla wszystkich, bez względu na narodowość czy religię, zgodnie z nauką Jezusa: „Darmo otrzymaliście, darmo dawajcie!” (Mt 10, 8). Wszyscy musimy na nowo odkryć sens daru, bezinteresowności i solidarności. Dziki kapitalizm nauczył nas kierować się logiką zysku za wszelką cenę, dawania po to, aby coś otrzymać, wyzyskiwania innych bez liczenia się z człowiekiem… A skutki widzimy w kryzysie, który obecnie przeżywamy! Ten Dom jest miejscem, które wychowuje do miłości, „szkołą” miłości, uczącą wychodzenia naprzeciw każdemu człowiekowi nie dla zysku, lecz z miłości. Muzyką tego Domu – powiedzmy to w ten sposób – jest miłość. I to jest piękne! Cieszę się również, że przybywają tutaj seminarzyści z całego świata, aby osobiście doświadczyć, czym jest służba. Przyszli kapłani mogą w ten sposób poznać w praktyce jeden z istotnych wymiarów misji Kościoła i wykorzystać to doświadczenie w swojej przyszłej posłudze duszpasterskiej.
3. Jest wreszcie ostatnia cecha tego Domu: jest on darem Maryi. Najświętsza Dziewica uczyniła ze swojego życia nieustanny i cenny dar dla Boga, ponieważ miłowała Pana. Maryja jest dla mieszkańców tego Domu i dla nas wszystkich przykładem i zachętą, abyśmy okazywali miłość bliźnim nie z poczucia jakiegoś społecznego obowiązku, lecz kierując się miłością Boga, miłością, którą On nas obdarza. A także – jak usłyszeliśmy od Matki Przełożonej – Maryja prowadzi nas do Jezusa i uczy nas, jak do Niego przychodzić. Matka Jezusa jest również naszą Matką i razem z nami i Jezusem tworzy rodzinę. Dla nas, chrześcijan, miłość bliźniego rodzi się z miłości Boga i jest jej najpełniejszym wyrazem. Tutaj ludzie starają się kochać bliźnich, ale także pozwalają, aby inni ich kochali. Te dwie postawy idą ze sobą w parze. Nie może być jednej bez drugiej. Na papierze firmowym Misjonarek Miłości wydrukowane są słowa Jezusa: „Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili” (Mt 25, 40). Miłować Boga w braciach i miłować braci w Bogu.
Drodzy Przyjaciele, jeszcze raz dziękuję każdemu z was. Modlę się, aby ten Dom nadal był miejscem gościnności, daru i miłości w sercu naszego Rzymu. Niech Najświętsza Maryja Panna zawsze nad wami czuwa, a moje błogosławieństwo niech wam towarzyszy. Dziękuję.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana