Franciszek
JAK BENEDYKT STAWIAJCIE PANA W CENTRUM. PRZEMÓWIENIE DO MNICHÓW KONFEDERACJI BENEDYKTYŃSKIEJ
Rzym, Sala Klementyńska, 19 kwietnia 2018 r.
Czcigodny Ojcze Opacie Prymasie,
Drodzy Ojcowie Opaci,
Drodzy Bracia i Siostry,
witam was z okazji 125. rocznicy powstania Konfederacji Benedyktyńskiej i dziękuję Opatowi Prymasowi za jego życzliwe słowa. Pragnę wyrazić moje wielkie uznanie i wdzięczność za znaczący wkład, jaki benedyktyni wnieśli w życie Kościoła we wszystkich częściach świata na przestrzeni niemal tysiąca pięciuset lat. Obchodząc jubileusz Konfederacji Benedyktyńskiej, pragniemy w szczególny sposób przypomnieć zaangażowanie papieża Leona XIII, który w 1893 roku postanowił zjednoczyć wszystkich benedyktynów, zakładając tutaj, w Rzymie, wspólny dom nauki i modlitwy. Dziękujemy Bogu za tę inspirację, ponieważ dzięki niej benedyktyni na całym świecie zaczęli żyć w głębszej jedności ze Stolicą Piotrową i między sobą.
Duchowość benedyktyńska znana jest ze swojego motta: Ora et labora et lege – Módl się, pracuj i czytaj. Modlitwa, praca, studium. W życiu kontemplacyjnym Bóg często objawia swoją obecność w sposób nieoczekiwany. Rozważając słowo Boże podczas lectio divina, jesteśmy wezwani do wsłuchiwania się w Jego głos z religijną czcią, aby żyć w nieustannym i radosnym posłuszeństwie. Modlitwa rodzi w naszych sercach, gotowych na przyjęcie zaskakujących darów, których Bóg zawsze pragnie nam udzielać, ducha odnowionej gorliwości. Pobudza nas on, abyśmy przez codzienną pracę starali się dzielić z innymi darami Bożej mądrości: ze wspólnotą, z tymi, którzy przybywają do klasztoru w poszukiwaniu Boga (quaerere Deum), oraz z osobami uczącymi się w waszych szkołach, kolegiach i na uniwersytetach. W ten sposób życie duchowe nieustannie się odnawia i umacnia.
Niektóre charakterystyczne cechy okresu wielkanocnego, który obecnie przeżywamy, takie jak głoszenie i zaskoczenie, gotowość do szybkiej odpowiedzi oraz serce otwarte na przyjęcie Bożych darów, są w rzeczywistości częścią codziennego życia benedyktyńskiego. Święty Benedykt w swojej Regule wzywa was, abyście „niczego absolutnie nie przedkładali nad Chrystusa” (nr 72), abyście zawsze, w chwili obecnej, byli gotowi Go słuchać i posłusznie za Nim podążać (por. tamże, Prolog). Wasze umiłowanie liturgii, która jest podstawowym dziełem Bożym w życiu monastycznym, ma zasadnicze znaczenie przede wszystkim dla was samych, ponieważ pozwala wam trwać w żywej obecności Pana. Jest ono również cenne dla całego Kościoła, który przez wieki czerpał z niego jak ze źródlanej wody, nawadniającej i użyźniającej ziemię, umacniającej zdolność do przeżywania spotkania ze zmartwychwstałym Panem, zarówno osobiście, jak i we wspólnocie.
Jeśli św. Benedykt był w swoich czasach jaśniejącą gwiazdą – jak nazywa go św. Grzegorz Wielki – w epoce głębokiego kryzysu wartości i instytucji, to dlatego, że potrafił odróżniać w życiu duchowym sprawy istotne od drugorzędnych, stawiając zdecydowanie Pana w centrum. Obyście również wy, jego synowie żyjący w naszych czasach, praktykowali rozeznawanie, aby rozpoznawać to, co pochodzi od Ducha Świętego, a co od ducha świata lub od ducha diabła. Rozeznawanie, które „wymaga nie tylko dobrej zdolności rozumowania lub zdrowego rozsądku, ale jest także darem, o który należy prosić. […] Bez mądrości rozeznania, łatwo możemy stać się marionetkami, będącymi zakładnikami chwilowych tendencji” (adhortacja apostolska Gaudete et exsultate, 166–167).
W naszych czasach, kiedy ludzie są tak zajęci, że nie mają wystarczająco dużo czasu, aby słuchać głosu Boga, wasze klasztory stają się oazami, w których mężczyźni i kobiety w każdym wieku, różnego pochodzenia, kultury i religii mogą odkrywać piękno ciszy i odnajdywać samych siebie w harmonii ze stworzeniem, pozwalając Bogu przywrócić właściwy porządek w ich życiu. Benedyktyński charyzmat gościnności jest niezwykle cenny dla nowej ewangelizacji, ponieważ pozwala wam przyjmować Chrystusa w każdej przybywającej osobie i pomagać tym, którzy szukają Boga, w przyjmowaniu darów duchowych, jakie On przygotował dla każdego z nas.
Benedyktyni zawsze byli też cenieni za swoje zaangażowanie na rzecz ekumenizmu i dialogu międzyreligijnego. Zachęcam was do kontynuowania tego dzieła, ważnego dla Kościoła i świata, wykorzystując w nim również waszą tradycyjną gościnność. Nie ma bowiem sprzeczności między życiem kontemplacyjnym a służbą innym. Klasztory benedyktyńskie, zarówno w miastach, jak i z dala od nich, są miejscami modlitwy i gościnności. Wasza stała obecność w jednym miejscu ma znaczenie także dla ludzi, którzy do was przychodzą. Chrystus jest obecny w tym spotkaniu: jest obecny w mnichu, pielgrzymie i człowieku potrzebującym pomocy.
Jestem wam wdzięczny za waszą posługę w dziedzinie edukacji i formacji, tutaj, w Rzymie, i w wielu częściach świata. Benedyktyni są znani z tego, że tworzą „szkołę służby Pańskiej”. Zachęcam was, abyście wraz z niezbędnymi wiadomościami i wiedzą dawali uczniom narzędzia pozwalające im wzrastać w mądrości, która będzie ich pobudzała do nieustannego poszukiwania Boga w swoim życiu. Ta sama mądrość poprowadzi ich do wzajemnego zrozumienia, ponieważ wszyscy jesteśmy dziećmi Bożymi, braćmi i siostrami, w świecie tak bardzo spragnionym pokoju.
Na zakończenie, drodzy Bracia i Siostry, pragnę, aby obchody jubileuszu powstania Konfederacji Benedyktyńskiej stały się owocną okazją do refleksji nad poszukiwaniem Boga i Jego mądrości oraz nad tym, jak skuteczniej przekazywać przyszłym pokoleniom jej nieprzemijające bogactwo.
Za wstawiennictwem Dziewicy Maryi, Matki Kościoła, w jedności z Kościołem niebieskim oraz ze świętymi Benedyktem i Scholastyką, przyzywam na każdego z was błogosławieństwa apostolskiego. I proszę was, abyście nadal modlili się za mnie. Dziękuję.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana