Franciszek
TWÓRCZO ODPOWIADAJCIE NA WOŁANIE UBOGICH ORAZ LUDZI GŁODNYCH I SPRAGNIONYCH BOGA.PRZEMÓWIENIE DO SIÓSTR TEATYNEK OD NIEPOKALANEGO POCZĘCIA
Rzym, Sala Konsystorza, 16 czerwca 2018 r.
Drogie Siostry!
Witam was serdecznie i cieszę się, że mogę to uczynić w czasie, gdy obchodzicie czterechsetną rocznicę powrotu do domu Ojca waszej założycielki, czcigodnej Urszuli Benincasy. Dziękuję wam za całe dobro, które czynicie w Kościele i wszędzie tam, gdzie pracujecie dla królestwa Bożego: w Ameryce, Afryce i Europie. Wraz z wami pozdrawiam również ojców teatynów, którzy wam towarzyszą. Wiecie, że my, jezuici, mamy z teatynami pewną niezbyt chlubną historię… Pokłóciliśmy się za czasów Pawła IV, bardzo dawno temu. Teraz jesteśmy przyjaciółmi. Jesteście z nimi szczególnie związane od chwili, gdy matka Urszula, na krótko przed śmiercią, powierzyła swoje dzieło i Reguły teatynom, czyli klerykom regularnym, których darzyła wielkim szacunkiem.
Urszula Benincasa była kobietą kontemplacji i właśnie to chcę podkreślić: kontemplację. Podobnie jak prorok Jeremiasz, również ona poczuła się uwiedziona przez Pana i pozwoliła Mu się uwieść (por. Jr 20, 7). Przez całe życie dążyła do pełnego upodobnienia się do Chrystusa ukrzyżowanego, także dzięki doświadczeniom mistycznym. Rozmiłowana w Eucharystii uczyniła ten sakrament centrum i pokarmem swojego życia. Zakorzeniona w Chrystusie i pociągnięta światłem Niepokalanego Poczęcia pozostawiła wam charyzmat, w którym umiłowanie Chrystusa i Maryi są ze sobą nierozerwalnie związane, a jako testament – wezwanie, by żyć „bez innej reguły niż miłość”. A to nie jest łatwe! Dzięki temu, że Chrystus zajmował centralne miejsce w jej życiu, potrafiła dostrzegać potrzeby ludzi, zwłaszcza młodych, żyjąc dla chwały Bożej i zbawienia dusz.
Na tym duchowym fundamencie, którego jedynym najwyższym dobrem jest Chrystus, opiera się wasze codzienne życie modlitwy. Modlitwy, która nie tylko nie oddziela was od świata i jego potrzeb, ale prowadzi do miłowania świata tak, jak miłuje go i pragnie tego Pan. W szczególny sposób skłania was do poświęcenia się wychowaniu i formacji nowych pokoleń, trosce o ich właściwy rozwój i wzrastanie w wierze. Nie oznacza to jednak rezygnacji z obecności przy ludziach cierpiących, w których rozpoznajecie Jezusa ukrzyżowanego. Tą drogą Pan wzywa was, abyście wychodziły poza własne sprawy i udawały się na peryferie egzystencjalne z wolnością serca. Same odnajdujecie życie, dając życie, odnajdujecie nadzieję, dając nadzieję, odnajdujecie sens waszej obecności w Kościele i świecie, miłując i żyjąc zawsze zgodnie z logiką daru, logiką Ewangelii.
Zachęcam was, abyście za przykładem waszej założycielki uczyły innych poznawania Boga przez osobiste doświadczenie. Dzisiejszy świat potrzebuje świadków transcendencji, ludzi, którzy będą solą ziemi i światłem świata (por. Mt 5, 13-14), zaczynem w cieście (por. Mt 13, 33). Nie pozbawiajcie współczesnych ludzi tego pokarmu, równie potrzebnego jak chleb materialny. Obok ludzi żyjących w ubóstwie materialnym jest wielu takich, którzy utracili sens życia. Ich serca są wyschnięte, spragnione dobrego chleba i wody żywej, a oni sami, nawet o tym nie wiedząc, oczekują spotkania z Jezusem. Są też serca głodne i spragnione. Idźcie zaspokajać ten głód i to pragnienie tam, gdzie nie można ich zaspokoić złudzeniami, pozornym blaskiem świateł, które nie dają życia ani nie oświetlają drogi. Także do was, podobnie jak do uczniów, Jezus mówi dzisiaj: dajcie im pić i jeść (por. Mk 6, 37), dajcie im chleba, który syci, i wody, która gasi pragnienie. Jeśli będziecie otwarte na działanie Ducha Świętego, On poprowadzi was, abyście twórczo odpowiadały na wołanie ubogich oraz wielu ludzi głodnych i spragnionych Boga. Ten sam Duch pomoże wam zadawać sobie pytanie: czego Pan i bracia od nas oczekują? Pomoże wam zachować czujność i wiernie trwać na straży, aby światło i ciepło Bożej miłości mogły docierać do spotykanych przez was ludzi i budzić w nich nadzieję.
Świat potrzebuje również świadectwa waszego życia we wspólnocie. Życie wspólnotowe nie jest łatwe, nie jest łatwe. Zawsze znajdzie się jakiś powód do kłótni albo obmawiania innych. Prawda? Zawsze, zawsze. Obmawianie członków rodziny jest czymś brzydkim. To brzydkie, ale jest na to sposób, bardzo dobre lekarstwo, żeby nie obmawiać: ugryźć się w język. Spuchnie, ale przynajmniej nie będzie się obmawiać. Spróbujcie! A zatem duchowość komunii, duchowość wspólnego życia, aby wspólna droga stała się „świętym pielgrzymowaniem” (por. adhortacja apostolska Evangelii gaudium, 87). Trzeba odrzucać krytykowanie innych, plotki i rywalizację, a zamiast tego praktykować gościnność i wzajemną troskę, dzielić się dobrami materialnymi i szanować osoby najsłabsze (por. List do wszystkich osób konsekrowanych, 21 listopada 2014 roku, II, 3). To bardzo ważne: troszczyć się o starsze siostry. One są pamięcią zgromadzenia. Nie zostawiajcie ich w infirmerii, opuszczonych, nie. Odwiedzajcie je, pozwalajcie im mówić – one są pamięcią – okazujcie im czułość. Nie zapominajcie o starszych. Niech zawsze rozbrzmiewa w waszych sercach testament założycielki: „Miłujcie się wzajemnie. Szanujcie się wzajemnie. Niech każda zabiega o dobro drugiej”. To piękna droga świętości! W ten sposób będziecie wcielały w życie przykazanie miłości tam, gdzie żyjecie i pracujecie: w szkołach, parafiach, domach opieki i wszędzie tam, gdzie życiem i słowem niesiecie Ewangelię Chrystusa. Tak będziecie zawsze budowały komunię wewnątrz waszego instytutu i poza nim (por. Jan Paweł II, posynodalna adhortacja apostolska Vita consecrata, 51).
Niech Maryja Niepokalana, którą czcicie jako wzór i patronkę, wyjedna wam łaskę, abyście były kobietami pełnymi miłości do Chrystusa i ludzi, abyście nieustannie wyruszały w drogę, by służyć najbardziej potrzebującym, tak jak Ona uczyniła podczas nawiedzenia Elżbiety (por. Łk 1, 39), i abyście potrafiły być tam, gdzie potrzebna jest wasza obecność jako uczennic Pana i kobiet konsekrowanych (por. Dz 1, 14).
Z tymi życzeniami z serca udzielam wam mojego błogosławieństwa. A wy, proszę, nie zapominajcie modlić się za mnie. Dziękuję.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana