Jan Paweł II
«CHRISTIFIDELIBUS ILLIS». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU RYSZARDOWI PAMPURI
Rzym, 04 października 1981 r.
Do tych wiernych chrześcijan, którzy idąc blisko za Panem Jezusem w sposób szczególny słuchają i wprowadzają w życie Jego słowa: «byłem… chory, a odwiedziliście Mnie» (Mt 25, 35-36), należy zaliczyć przede wszystkim lekarzy, ponieważ oni zadanie swego zawodu i posługę sztuki medycznej przemieniają przez wiarę w służbę chrześcijańskiej miłości oraz w narzędzie własnego uświęcenia.
Takim właśnie lekarzem chrześcijańskim był Ryszard Pampuri, Sługa Boży, który swoje bardzo krótkie życie ziemskie, spędzone pośród świata, częściowo poświęcił gorliwej trosce o chorych, a następnie aż do ostatniego tchnienia ofiarował je jako najmilszą Bogu ofiarę, należąc już do Zakonu Szpitalnego św. Jana Bożego. Ów Sługa Boży urodził się dnia 2 sierpnia 1897 roku w małej miejscowości zwanej Trivolzio w diecezji Pawii, a następnego dnia został obmyty zbawienną kąpielą chrztu, otrzymując imiona Erminiusz Filip. Po ukończeniu stosownych studiów niższych ukończył gimnazjum i liceum, częściowo w Mediolanie, częściowo w Pawii; następnie oddawszy się studiom medycznym na uniwersytecie tego miasta, równocześnie niósł z wielką skutecznością pomoc rannym żołnierzom podczas wojny światowej. Dnia 6 lipca 1921 roku uzyskał dyplom z medycyny i chirurgii z najwyższym wyróżnieniem, a w następnym roku został mianowany lekarzem w miejscowości zwanej Morimondo.
Pobudzony bardzo żywym zmysłem wiary starał się zawsze dostrzegać Chrystusa w ludziach chorych i cierpiących oraz bezwarunkowo kochać Go w nich; nie dopuszczał jednak, aby praktyki religijne odciągały go od codziennych obowiązków i zadań jego zawodu. Ta sama bowiem wiara, dzięki której szukał Boga i wypełniał swoje obowiązki, ta sama nadzieja i miłość chrześcijańska podtrzymywały młodego lekarza i pobudzały go do coraz ściślejszego zjednoczenia z Bogiem oraz do coraz pilniejszego wykonywania obowiązków właściwych jego stanowi. Gardząc wszelkim zyskiem i własną korzyścią, wszystkie pieniądze — które zawsze uważał za nic — przeznaczał na misje oraz na pomoc ubogim. Sama jednak stała i dokładna praktyka zawodu lekarskiego nie wystarczała mu; dlatego w wolnych chwilach wspierał Akcję Katolicką wśród młodzieży i rozwijał dzieło zwane „Konferencjami św. Wincentego à Paulo”, a także działalność misyjną w swojej parafii.
Dążąc do wyższej doskonałości ewangelicznej, w roku 1922 złożył śluby w Trzecim Zakonie Świeckim św. Franciszka, wkrótce jednak poczuł się powołany do pełnego życia zakonnego. Po upływie pięciu lat poprosił o przyjęcie do Zakonu Szpitalnego św. Jana Bożego, co uzyskał w czerwcu tego samego roku i zaraz potem wstąpił do nowicjatu w Brescii, gdzie dnia 24 października 1928 roku złożył śluby zakonne. Odtąd nie tylko w niczym nie odstąpił od dotychczasowego sposobu życia, lecz z wielkim zapałem przyjął formy apostolatu i zasady życia wspólnotowego Zakonu i zachowywał je aż do końca życia, chcąc zajmować ostatnie miejsce spośród wszystkich, oddawać się gorliwie modlitwie oraz doskonale praktykować miłość w posłudze chorym. Na polecenie przełożonych zajmował się nadal medycyną i chirurgią, na przemian w Brescii i Morimondo.
Szybciej jednak niż można było przypuszczać, dopełnił drogi życia i świętości. Albowiem dotknięty nagłą gruźlicą znosił z największym spokojem rozwój choroby, przyjmując ją jakby z ręki Pana. Ostatecznie przewieziony z Brescii do Mediolanu dnia 18 kwietnia 1930 roku, wkrótce potem, w dniu 1 maja tegoż roku, odszedł z tego świata do Ojca, pozostawiając po sobie imię lekarza chrześcijańskiego, który potrafił swój obowiązek przemienić w posługę miłości, a zarazem zakonnika, który ukazał w sobie wzór prawdziwego syna św. Jana Bożego.
Opinia świętości, jaką cieszył się Sługa Boży za życia, jeszcze bardziej wzrosła po jego śmierci i zdawała się być potwierdzona znakami z nieba. Z tego powodu rozpoczęto starania o przyznanie mu godności Błogosławionych. W latach 1949 i 1951 przeprowadzono procesy w trybie zwyczajnym w Kurii Arcybiskupiej w Mediolanie, które przesłano do Rzymu i należycie sporządzono; wydano też dnia 4 maja 1960 roku dekret dotyczący pism przypisywanych temu Słudze Bożemu. Następnie Nasz Poprzednik Paweł VI zatwierdził dnia 10 lipca 1970 roku wprowadzenie sprawy. Potem w tej samej Kurii Mediolańskiej przeprowadzono proces apostolski dotyczący w szczególności cnót Sługi Bożego. Co do ważności prawnej wszystkich tych procesów wydano dekret dnia 3 grudnia 1971 roku.
Po ich prawidłowym zakończeniu przystąpiono zgodnie z prawem do dyskusji nad cnotami teologalnymi i kardynalnymi Sługi Bożego, po uprzednim przeprowadzeniu dnia 29 listopada 1977 roku Kongresu Szczególnego urzędników, prałatów i konsultorów, a następnie dnia 21 lutego 1978 roku zebrania plenarnego kardynałów, przy udziale jako relatora Naszego czcigodnego Brata Alojzego, Kardynała Świętego Kościoła Rzymskiego Ciappiego. O pomyślnym wyniku obu dyskusji został niezwłocznie powiadomiony Papież Paweł VI, który dnia 13 kwietnia tegoż roku polecił sporządzić dekret o cnotach Sługi Bożego, co też uczyniono dnia 12 czerwca tego samego roku.
Po dokładnym zbadaniu podczas zwyczajnych sesji kwestii cudów, które — jak utrzymywano — zostały dokonane przez Boga za wstawiennictwem Sługi Bożego, My sami dnia 30 marca 1981 roku ogłosiliśmy, że dwa takie cuda są w pełni potwierdzone. Wyznaczyliśmy także dzień, w którym miała się odbyć beatyfikacja zarówno jego, jak i Alojzego Scrosoppiego, Alana de Solminihac, Klaudyny Thévenet oraz Marii Repetto.
Dziś rano na placu przed Bazyliką św. Piotra wypowiedzieliśmy podczas uroczystości eucharystycznej następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszych Braci: Josepha Rabine’a, biskupa Cahors, Alfreda Battistiego, arcybiskupa Udine, Antonia Angioniego, biskupa Pawii, Alexandre’a Renarda, arcybiskupa Lyonu, Giuseppe Siriego, arcybiskupa Genui, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodni Słudzy Boży Alan de Solminihac, Alojzy Scrosoppi, Ryszard Pampuri, Klaudyna Thévenet i Maria Repetto nosili tytuł Błogosławionych oraz aby można było obchodzić ich wspomnienie każdego roku, w miejscach i w sposób określony przez prawo: Alana de Solminihac — 31 grudnia, Alojzego Scrosoppiego — 3 kwietnia, Ryszarda Pampuriego — 1 maja, Klaudyny Thévenet — 3 lutego oraz Marii Repetto — 5 stycznia. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
Po wygłoszeniu homilii o życiu i cnotach każdego z Błogosławionych oddaliśmy im cześć i z najwyższą pobożnością jako pierwsi ich wezwaliśmy.
To, co postanowiliśmy niniejszym Listem, ma zachować moc i trwałość na zawsze, bez względu na jakiekolwiek przeciwne okoliczności.
Dano w Rzymie, u św. Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 4 października 1981 roku, w trzecim roku naszego pontyfikatu.
AUGUSTINUS kard. CASAROLI,
Sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana