Jan Paweł II
«MAXIMUM AMORIS». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU KALIKSTOWI CARAVARIO
Rzym, 15 maja 1983 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – Największym świadectwem miłości ku Bogu jest męczeństwo. Dlatego też Sobór Watykański II słusznie wypowiedział te słowa: „Męczeństwo, przez które uczeń upodabnia się do Mistrza przyjmującego z własnej woli śmierć dla zbawienia świata i naśladuje Go w przelaniu krwi, Kościół uważa za szczególny dar i najwyższą próbę miłości.” (Lumen gentium, 42). To świadectwo odnosi się, oprócz innych nieustraszonych świadków Chrystusa, także do Kaliksta Caravario, który był towarzyszem Alojzego Versiglii, współpracownikiem w dziele misyjnym i w końcu uczestnikiem tego samego chwalebnego zmagania.
Urodził się dnia 8 czerwca 1903 roku w miejscowości Cuorgné, na terenie archidiecezji turyńskiej, w skromnych warunkach jako syn robotnika. W Turynie był wychowankiem salezjanów, do których zgromadzenia później się przyłączył. W roku 1919 przez złożenie ślubów związał się z Bogiem, a następnie podjął studia klasyczne, jak się je nazywa i filozoficzne, zaczynając równocześnie troszczyć się o chłopców i młodzież. Płonąc pragnieniem szerzenia imienia chrześcijańskiego w Chinach, w roku 1924, jeszcze jako kleryk, został tam wysłany. Najpierw oddał się pracy ewangelizacyjnej w Szanghaju, następnie zaś, gdy zakonnicy zostali z tego miasta wydaleni, udał się na wyspę Timor, gdzie z wielką miłością i oddaniem wspierał i otaczał opieką sieroty.
Po ukończeniu studiów teologicznych w Kantonie, w roku 1929 otrzymał święcenia kapłańskie z rąk biskupa Alojzego Versiglii, który zaraz polecił mu udać się do stacji misyjnej zwanej Lin Chow. Tam, dzięki wytrwałości w modlitwie, gorliwości o zbawienie dusz i szlachetności obyczajów, szybko zjednał sobie serca chrześcijan. Na początku roku 1930 Kalikst udał się do miasta Schiuchow, aby sprowadzić biskupa Versiglię do jego miejscowości Lin Chow w celu przeprowadzenia wizytacji duszpasterskiej. Wraz z nimi płynęli łodzią ku tej stacji także inni, wśród których były trzy chrześcijańskie dziewczęta.
Dnia 25 lutego, około południa, po pobożnym odmówieniu modlitwy Anioł Pański, łódź została napadnięta przez bandytów. Gdy biskup i Kalikst usiłowali mężnie bronić tych dziewcząt przed ludźmi powodowanymi żądzą, zostali pobici kijami. Następnie wyciągnięci na brzeg rzeki zostali zabici strzałami z broni palnej. Według świadectwa świadków Kalikst, idąc za przykładem swojego biskupa, zniósł wszystko cierpliwie, mając oczy utkwione jedynie w Bogu i stawiając obronę czystości ponad własne życie. Świadectwo, jakie obaj w ten sposób dali, „społeczeństwu naszych czasów – jak powiedzieliśmy w dniu ich beatyfikacji – przypomina wciąż o dobru i wyjątkowej wartości tej cnoty, której obrona, w łączności z poszanowaniem i rozwojem życia ludzkiego, słusznie sprawia, że nawet samo życie wystawia się na niebezpieczeństwo”.
Kalikst, podobnie jak Alojzy Versiglia, po krwawej śmierci od razu był uznawany i głoszony jako męczennik. Dlatego też w sprawie jego męczeństwa został przeprowadzony proces zwyczajny w Wikariacie w Shaozhou w latach 1944–1945, który wraz z licznymi pismami postulacyjnymi został przesłany do Rzymu; a po zachowaniu wszystkich wymogów prawa Pius XII dnia 13 czerwca 1952 roku własnoręcznie podpisał dekret wprowadzający sprawę. Następnie przeprowadzono procesy z upoważnienia Stolicy Apostolskiej przed sądami kościelnymi w Hongkongu w roku 1953 oraz w Turynie od roku 1953 do 1957, których ważność prawna została uznana dekretem ówczesnej Świętej Kongregacji Obrzędów z dnia 5 lipca 1963 roku.
Z zachowaniem porządku prawnego odbyła się następnie w Świętej Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych dyskusja nad męczeństwem tego Sługi Bożego, jak również Alojzego Versiglii, biskupa: najpierw na tak zwanym Kongresie Szczególnym urzędników, prałatów i konsultorów dnia 3 lutego 1976 roku, a następnie dnia 11 maja tego samego roku na posiedzeniu plenarnym kardynałów, na którym kardynał Francesco Carpino, relator sprawy, przedstawił pytanie: czy zostało udowodnione męczeństwo, jego przyczyna oraz znaki, czyli cuda, wymagane w tej sprawie dla przeprowadzenia beatyfikacji. Kardynałowie oddali swoje głosy. Papież Paweł VI, któremu przedstawiono wszystkie te sprawy, po rozważeniu głosów kardynałów dnia 5 sierpnia 1976 roku ogłosił dnia 13 listopada tego samego roku, że męczeństwo i jego przyczyna zostały stwierdzone.
My zaś, uwzględniając również relację Świętej Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, udzieliliśmy dyspensy od przepisu kanonu 1116 § 2 Kodeksu Prawa Kanonicznego i wyznaczyliśmy dzień uroczystej beatyfikacji obu męczenników: Alojzego Versiglii i Kaliksta Caravario.
W tym więc dniu, na placu przed Bazyliką św. Piotra, podczas sprawowania świętych obrzędów wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszego Brata Johna Baptista Cheng-chung Wu, biskupa Hongkongu, a także licznych innych braci w biskupstwie oraz wielu wiernych, za radą Świętej Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodni Słudzy Boży Alojzy Versiglia i Kalikst Caravario nosili tytuł Błogosławionych i aby można było obchodzić ich święto każdego roku dnia 25 lutego, w dniu ich narodzin dla nieba, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
Następnie wygłosiliśmy zwyczajowe przemówienie o życiu i cnotach tych męczenników, oddaliśmy im cześć i jako pierwsi z wielką pobożnością ich wezwaliśmy.
To, co postanowiliśmy w niniejszym Liście, niech zachowa trwałą moc na zawsze, bez względu na wszelkie przeciwne okoliczności.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, dnia 15 maja 1983 roku, w piątym roku naszego pontyfikatu.
AUGUSTINUS Kard. CASAROLI
Sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana