Jan Paweł II
«LABIA SACERDOTIS CUSTODIUNT». BULLA KANONIZACYJNA OGŁASZAJĄCA, ŻE BŁOGOSŁAWIONY JÓZEF MARIA TOMASI ZOSTAJE WPISANY DO KATALOGU ŚWIĘTYCH
Rzym, 12 października 1986 r.
Jan Paweł II, Biskup, Sługa Sług Bożych, na wieczną rzeczy pamiątkę.
„Wargi kapłana bowiem powinny strzec wiedzy, a wtedy pouczenia będą szukali u niego, bo jest on wysłannikiem Pana Zastępów.” (Ml 2, 7).
Tą wiedzą, która rodzi się z pokornego słuchania słowa Bożego, z doświadczenia spraw Bożych i z wytrwałego studium nauk teologicznych, w szczególny sposób obdarzony był błogosławiony Józef Maria Tomasi. Wyróżniał się zarówno znajomością Pisma Świętego, Ojców Kościoła i liturgii, jak i świętością życia całkowicie oddanego służbie Chrystusowi i Kościołowi.
Ten znakomity kapłan urodził się dnia 12 września roku Pańskiego 1649 w Licacie, w diecezji Agrigento jako syn Giulia Tomasiego i Rosalii Traina, książąt Lampedusy i książąt Palma di Montechiaro. Rodzice troszczyli się starannie o jego chrześcijańskie wychowanie i zapewnili mu gruntowne wykształcenie w językach greckim, łacińskim oraz nowożytnych. W wieku piętnastu lat, na wzór Pana Jezusa, który „będąc bogaty, dla nas stał się ubogim” (por. 2 Kor 8, 9), postanowił opuścić rodzinę i marności świata, aby poświęcić się Bogu w Zakonie Kleryków Regularnych, zwanych teatynami. Po gorliwie odbytej formacji nowicjackiej w Palermo oraz po zrzeczeniu się na rzecz młodszego brata praw związanych z dziedziczeniem, dnia 25 marca roku Pańskiego 1666 złożył profesję zakonną. Następnie, mimo słabego zdrowia, z bardzo dobrymi wynikami kontynuował studia w różnych miastach Italii, aż w końcu osiadł na stałe w Rzymie, gdzie dnia 23 grudnia roku Pańskiego 1673 przyjął święcenia kapłańskie.
Jak dobry i wierny sługa Ewangelii (por. Mt 25, 14 nn.), pomnażał talenty otrzymane od Boga: z wielką gorliwością pełnił obowiązki kapłańskie i z niezwykłą starannością zachowywał rady ewangeliczne. Równocześnie pragnął służyć ludowi Bożemu swoją działalnością i pismami poświęconymi biblistyce, Ojcom Kościoła i liturgii, które wzbudzały powszechny podziw. Szczególnie zasłużył się dla kultu Bożego, który rozwijał zarówno swoim życiem, jak i publikacjami; dlatego nazwano go „księciem rzymskich liturgistów”.
Ze względu na cnoty i rozległą wiedzę cieszył się wielkim uznaniem, dlatego powierzano mu liczne zadania w Kurii Rzymskiej, które wykonywał z niezwykłą roztropnością, gorliwością i w duchu służby. Wypełniając obowiązki badacza spraw świętych i współpracownika dykasterii Stolicy Apostolskiej, z zapałem postępował drogą chrześcijańskiej doskonałości, wiernie i z duchową radością zachowując przykazania Chrystusa oraz przestrzegając nawet najmniejszych wskazań Reguły, której się poświęcił. Oświecony wiarą, umocniony nadzieją i rozpalony miłością, zawsze kierował umysł i serce ku Bogu, wolny od szukania własnej chwały, dóbr ziemskich i od grzechu. Najwyżej cenił gorliwe sprawowanie świętych misteriów, rozważanie prawd wiecznych, pobożność eucharystyczną i maryjną, gorliwość o królestwo Boże, troskę o ubogich i chorych, ascezę, pokorę, życie w ukryciu i milczenie. Wszystko to przyniosło mu uznanie i szacunek najwyższych władz kościelnych, przełożonych, współbraci oraz wszystkich tych, którzy mieli sposobność się z nim spotkać.
Podczas konsystorza dnia 18 maja roku Pańskiego 1712 papież Klemens XI, który dobrze go znał, mianował go kardynałem — choć sam Tomasi przyjął tę godność niechętnie — nadając mu tytuł kościoła Świętych Sylwestra i Marcina ai Monti. Otrzymany zaszczyt nie zmienił jednak jego stylu życia, które pozostało proste i ubogie, wolne od przywiązania do świata i całkowicie zwrócone ku Bogu. Aż do końca swoich dni z wielką sumiennością oddawał się powierzonym obowiązkom, nauczaniu dzieci i wiernych katechizmu oraz dziełom miłosierdzia wobec potrzebujących. Po krótkiej chorobie zmarł pobożnie dnia 1 stycznia roku Pańskiego 1713, ciesząc się wielką opinią świętości.
Proces kanonizacyjny rozpoczęto kilka lat po jego śmierci i po przeprowadzeniu wszystkiego, co przewidywało ówczesne prawo, papież Pius VII ogłosił go błogosławionym we wrześniu roku Pańskiego 1803. Następnie w kurii arcybiskupiej w Monreale przeprowadzono dwa procesy apostolskie dotyczące dwóch domniemanych uzdrowień przypisywanych wstawiennictwu Błogosławionego. Po zbadaniu drugiego z tych przypadków przez lekarzy, a następnie przez teologów w Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, dnia 6 lipca roku Pańskiego 1985 ogłosiliśmy dekret o cudzie. Następnie, umocnieni opinią kardynałów, arcybiskupów i biskupów zgromadzonych na konsystorzu dnia 24 lutego roku Pańskiego 1986, postanowiliśmy, że obrzęd kanonizacji odbędzie się dnia 12 października tego samego roku.
Dzisiaj więc, podczas uroczystej Mszy świętej w Bazylice św. Piotra na Watykanie, ogłosiliśmy następującą formułę:
„Na chwałę Świętej i Niepodzielnej Trójcy, dla wywyższenia katolickiej wiary i wzrostu chrześcijańskiego życia, na mocy władzy Naszego Pana Jezusa Chrystusa, Świętych Apostołów Piotra i Pawła oraz Naszej, po uprzednim długim namyśle, po zasięgnięciu opinii licznych Naszych Braci w biskupstwie, , ogłaszamy i ustanawiamy Świętym Błogosławionego Józefa Marie Tomasi i wpisujemy go do katalogu Świętych, postanawiając, że w całym Kościele powszechnym ma on być wśród świętych czczony z należną czcią. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
Dan w Rzymie, u św. Piotra, dnia 12 października roku Pańskiego 1986, w ósmym roku Naszego Pontyfikatu.
JA, JAN PAWEŁ
Biskup Kościoła Katolickiego
Eugenius Sevi,
protonotariusz apostolski
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana