Jan Paweł II
«PER EPISTULAM». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU RUPERTOWI MAYEROWI SJ
Monachium, 03 maja 1987 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – W Liście do Efezjan Apostoł Narodów skierował napomnienie, które pozostaje aktualne dla uczniów Chrystusa wszystkich czasów: «Weźcie na siebie pełną zbroję Bożą, abyście w dzień zły zdołali się przeciwstawić i ostać, zwalczywszy wszystko. Stańcie więc do walki przepasawszy biodra wasze prawdą (…) W każdym położeniu bierzcie wiarę jako tarczę (…). Weźcie też hełm zbawienia i miecz Ducha, to jest słowo Boże» (Ef 6, 13-17).
Ojciec Rupert Mayer w szczególny sposób wypełnił to, do czego Apostoł zachęca nas swoimi słowami. Przywdział bowiem zbroję Bożą i nie złożył jej aż do śmierci. Nieustraszenie i niezłomnie walczył w sprawie Bożej. Jako nieskazitelny świadek prawdy odważnie przeciwstawiał się prorokom kłamstwa w trudnych czasach, w których pełnił swoją kapłańską posługę, zawsze gotów walczyć o Ewangelię pokoju. Uzbrojony w tarczę głębokiej i wytrwałej wiary, w swoich słynnych kazaniach posługiwał się mieczem Ducha, którym jest słowo Boże.
Czcigodny Sługa Boży urodził się dnia 23 stycznia 1876 roku w Stuttgarcie, w Wirtembergii, w Niemczech, w zamożnej rodzinie kupieckiej, głęboko zakorzenionej w wierze katolickiej i dziełach miłości chrześcijańskiej. W roku 1894 wstąpił do seminarium duchownego diecezji Rottenburg, a dnia 2 maja 1899 roku otrzymał święcenia kapłańskie. Po krótkim okresie posługi kapłańskiej w miejscowości Spaichingen wstąpił do Towarzystwa Jezusowego, które z powodu Kulturkampfu zostało zmuszone do opuszczenia Niemiec. Po kilku latach formacji zakonnej i studiów prowadził od roku 1906 do roku 1911 działalność w ramach misji ludowych.
W styczniu 1912 roku powierzono mu w Monachium obowiązki kapelana rodzin przybywających ze środowisk wiejskich do szybko uprzemysławiającego się miasta. W ramach tej posługi, wraz z kilkoma gorliwymi kapłanami, współtworzył zgromadzenie Sióstr Najświętszej Rodziny, którego ojcem duchowym pozostawał aż do śmierci. Podczas pierwszej wojny światowej pełnił posługę kapelana wojskowego. Dnia 30 grudnia 1916 roku został ciężko ranny w dolinie Sulta w Rumunii podczas wykonywania swoich obowiązków kapłańskich. W wyniku odniesionych ran amputowano mu lewą nogę.
W latach skrajnej biedy, które nastąpiły po klęsce Niemiec, z wielkim oddaniem pracował dla ubogich i potrzebujących. Zgodnie z zaleceniami biskupów stanowczo i publicznie sprzeciwiał się nazizmowi, demaskując jego błędy oraz z odwagą broniąc wiary i praw Kościoła. Z tego powodu doznał dotkliwych prześladowań. Był denuncjowany, otrzymywał zakazy publicznych wystąpień, był aresztowany i więziony, a w końcu — w roku 1939 — osadzono go w obozie koncentracyjnym w Sachsenhausen. Ponieważ jednak wskutek wyczerpania i złego stanu zdrowia jego siły szybko słabły, Gestapo, obawiając się, że umrze i zostanie uznany za męczennika, postanowiło internować go w opactwie Ettal. Przewieziono go tam dnia 6 sierpnia 1940 roku. Pozostał tam całkowicie odosobniony aż do końca drugiej wojny światowej, prowadząc życie modlitwy i studium, cierpiąc wewnętrznie z powodu niemożności służenia mieszkańcom Monachium, ciężko dotkniętym bombardowaniami.
Po zakończeniu wojny powrócił do Monachium i wśród ruin zniszczonego miasta na nowo podjął działalność duszpasterską i charytatywną. Jego siły były jednak już poważnie nadwyrężone. Dnia 1 listopada 1945 roku, w uroczystość Wszystkich Świętych, doznał udaru podczas głoszenia kazania. Zmarł kilka godzin później, opłakiwany przez całe miasto, które wiedziało, że traci swojego „apostoła”, uczestniczącego w krzyżu Chrystusa i cierpieniach własnego narodu.
Opinia świętości, którą cieszył się jeszcze za życia, po jego śmierci jeszcze bardziej się umocniła. Dlatego w roku 1950 w kurii monachijskiej rozpoczęto proces beatyfikacyjny. Po przeprowadzeniu procesu informacyjnego (1950–1951) i procesu apostolskiego (1962–1964), zgodnie z obowiązującymi normami zbadano cnoty Sługi Bożego. Dnia 14 maja 1983 roku ogłosiliśmy dekret o heroiczności cnót. Następnie przeprowadzono proces kanoniczny dotyczący domniemanego uzdrowienia dokonanego za wstawiennictwem Czcigodnego Sługi Bożego. Po dokładnym zbadaniu sprawy dnia 5 czerwca 1986 roku wydano dekret o cudzie. Postanowiliśmy wówczas, aby uroczystość beatyfikacji odbyła się dnia 3 maja 1987 roku w Monachium podczas Naszej wizyty duszpasterskiej.
Dzisiaj więc podczas celebracji liturgicznej wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszego Brata Friedricha Wettera, arcybiskupa Monachium i Fryzyngi, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, po zasięgnięciu opinii Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą Apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodny Sługa Boży Rupert Mayer nosił tytuł Błogosławionego, a jego wspomnienie mogło być obchodzone każdego roku dnia 1 listopada w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
To zaś, co niniejszym Listem postanawiamy, chcemy, aby zachowało moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Monachium, pod pierścieniem Rybaka, dnia 3 maja roku Pańskiego 1987, w dziewiątym roku Naszego Pontyfikatu.
AUGUSTINUS Kard. CASAROLI
Sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana