Jan Paweł II
«SI VIS VERAE». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU PIOTROWI BONILLEMU, ZAŁOŻYCIELOWI ZGROMADZENIA SIÓSTR ŚWIĘTEJ RODZINY
Rzym, 24 kwietnia 1988 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Jeśli chcesz zachować porządek prawdziwej miłości, czyń sprawiedliwość, miłuj miłosierdzie, uciekaj od rozwiązłości; zacznij zgodnie z przykazaniem Pana miłować nie tylko przyjaciół, ale także nieprzyjaciół. Jeśli zaś będziesz całym sercem wiernie dążył do zachowania tych zasad, dzięki tym cnotom, jakby po stopniach, będziesz mógł wznieść się ku temu, by zasłużyć na miłowanie Boga całym sercem i ze wszystkich sił” (św. Augustyn, Kazania, 368, 5). Taką zbawienną drogę przeszedł również Czcigodny Sługa Boży Piotr Bonilli, który, płonąc pragnieniem naśladowania Boskiego Pasterza, osiągnął szczyt kapłańskiej doskonałości, ukazując słowem i czynem niezwykłą miłość do Boga i bliźniego.
Urodził się dnia 15 marca 1841 roku w San Lorenzo di Trevi, w archidiecezji Spoleto, jako syn Sabatina Bonillego i Marii Allegretti, ubogich rolników. Tego samego dnia otrzymał sakrament chrztu, a w roku 1844 sakrament bierzmowania. Jako ubogi i prosty chłopiec chętnie przykładał się do nauki i życia religijnego, korzystając z duchowego kierownictwa dobrych kapłanów. Otrzymawszy łaskę powołania kapłańskiego, w wieku szesnastu lat przywdział sutannę, a po wstąpieniu do seminarium diecezjalnego dnia 19 grudnia 1863 roku przyjął święcenia kapłańskie. Przez trzydzieści cztery lata był proboszczem miejscowości Trevi Cannaiola, dając przykład pełnej wierności swojemu powołaniu i gorliwie oraz niestrudzenie wypełniając swoje obowiązki. Żyjąc blisko wspólnoty parafialnej, poznał jej oczekiwania, trudności i słabości. Dlatego, uczestnicząc wraz z nią w radościach i cierpieniach, rozwinął szeroką działalność apostolską i społeczną, która przyniosła wiele owoców i pociech, ale również doświadczeń i przeciwności.
Był ojcowskim i odważnym pasterzem swojej owczarni, którą obficie karmił chlebem chrześcijańskiej nauki przez wytrwałe głoszenie słowa Bożego i katechizację różnych grup wiernych. Uczył zachowywania przykazań Bożych i praw Kościoła oraz praktykowania cnót ludzkich i chrześcijańskich. Rozwijał kult liturgiczny, wychowywał wiernych i zachęcał ich, aby czerpali ze źródeł łaski. W odpowiedni sposób szerzył częste przyjmowanie Eucharystii, która jest „szczytem i źródłem całej ewangelizacji” (por. Sobór Watykański II, Dekret Presbyterorum Ordinis, 5), a także korzystanie z sakramentu pokuty i innych sakramentów. Rozwijał nabożeństwo do Najświętszej Maryi Panny i wspierał religijność ludową. Otaczał szczególną troską szerzenie w parafii i we Włoszech kultu Świętej Rodziny z Nazaretu, ukazując ją jako wzór rodzin chrześcijańskich i skuteczną pomoc w odnowie życia społecznego. Taka działalność apostolska przyniosła mu niemało cierpień, które znosił z niezwykłą odwagą, cierpliwością i duchem posłuszeństwa wobec przełożonych.
Wielką wagę przywiązywał do stowarzyszeń, pobożnych bractw i katolickich organizacji świeckich, nieustannie troszcząc się o ich rozwój i żywotność, aby były jak zaczyn przemieniający całe społeczeństwo. Intensywnie pracował również nad poprawą warunków kulturalnych, społecznych i ekonomicznych ludu, zwłaszcza ubogich, dzieci i młodzieży. W roku 1887 otworzył Instytut Nazareński dla wychowania i pomocy sierotom oraz ubogim dziewczętom. W następnym roku założył Zgromadzenie Sióstr Świętej Rodziny, przeznaczone do dzieł wychowawczych, opiekuńczych, charytatywnych, zdrowotnych i misyjnych ze szczególną troską o rodzinę. W roku 1893 utworzył przytułek dla dziewcząt głuchoniemych i niewidomych, powierzając jego prowadzenie wspomnianym siostrom.
Aby dalej kierować swoim dziełem, które tymczasem zostało przeniesione do Spoleto, opuścił parafię i został kanonikiem penitencjarzem katedry w roku 1898. Był także ekonomem i rektorem seminarium diecezjalnego, ojcem duchownym wielu wspólnot zakonnych, kierownikiem duchowym i cenionym spowiednikiem. Każdy urząd pełnił z mądrością, roztropnością i gorliwym zapałem. Wszyscy, którzy się z nim spotykali, widzieli widząc w nim autentycznego przewodnika duchowego i jasne odbicie świętości Boga. Tym, czym kierował, sam dawał przykład, a to, czego nauczał, wypełniał własnym życiem.
Nie tylko nie zaniedbywał życia duchowego pośród obowiązków apostolskich, lecz właśnie przez nie wzrastał w świętości, karmiąc i rozwijając swoją działalność głęboką kontemplacją dla dobra całego Kościoła (por. Sobór Watykański II, Konstytucja dogmatyczna Lumen gentium, 41). Zawsze pozostawał głęboko zjednoczony z Chrystusem przez pobożne sprawowanie Mszy świętej, długą adorację eucharystyczną, gorliwą modlitwę, rozważanie Pisma Świętego i życie religijne. Chociaż był bardzo aktywny, nieustannie trwał przy tym w kontemplacji rzeczy niebieskich. W szczególny sposób rozwijał cnoty wiary, nadziei i miłości. Był przykładem prawdziwej pokory i męstwa pośród licznych przeciwności i trudności, których doświadczał w posłudze. Urodzony w ubóstwie, żył ubogo, wolny od nieuporządkowanego przywiązania do dóbr ziemskich. Umartwiał siebie, aby być bardziej posłusznym działaniu łaski i stać się doskonalszym narzędziem w rękach Boga. Gorąco miłował Kościół, Biskupa Rzymu, swojego biskupa oraz współbraci w kapłaństwie, z którymi współpracował szczerze i prostodusznie.
W ostatnich latach życia, przygnieciony starością i ślepotą, doświadczał długich i ciężkich cierpień, które jeszcze bardziej pogłębiły jego duchową łagodność i sprawiły, że stawał się z dnia na dzień jakby jaśniejszą i bardziej promieniującą lampą. Zmarł pobożnie dnia 5 stycznia 1935 roku. Sława świętości, którą cieszył się za życia, wzrosła po jego śmierci. Dlatego arcybiskup Spoleto rozpoczął sprawę kanonizacyjną przez przeprowadzenie procesu informacyjnego w latach 1944-1947. Następnie dnia 1 lipca 1964 roku wydano Dekret o wprowadzeniu sprawy beatyfikacyjnej do rozpoznania przez Stolicę Apostolską, po czym przeprowadzono proces apostolski w latach 1966-1968.
Po Specjalnym Kongresie Konsultorów Teologów oraz Zwyczajnej Kongregacji Kardynałów i Biskupów dnia 30 czerwca 1986 roku zatwierdziliśmy dekret stwierdzający, że Czcigodny Sługa Boży praktykował w stopniu heroicznym cnoty teologalne, kardynalne oraz z nimi związane. Tymczasem dla potrzeb beatyfikacji przeprowadzono w diecezji Jesi w latach 1982–1983 dochodzenie diecezjalne dotyczące uzdrowienia pani Augusty Abatelli, dotkniętej „bardzo ciężkim wstrząsem hipowolemicznym spowodowanym krwotokiem poporodowym u pacjentki cierpiącej na stan przedrzucawkowy”. Po zbadaniu akt procesu Rada Lekarska uznała to uzdrowienie, przypisywane wstawiennictwu kapłana Piotra Bonillego, za nagłe, całkowite, trwałe i niewytłumaczalne według aktualnej wiedzy medycznej. Następnie, po uzyskaniu pozytywnej opinii Specjalnego Kongresu Konsultorów Teologów oraz Zwyczajnej Kongregacji Kardynałów i Biskupów, dnia 3 lipca 1987 roku zatwierdziliśmy dekret o cudzie.
W końcu postanowiliśmy, aby obrzęd beatyfikacji odbył się w Rzymie dnia 24 kwietnia Roku Maryjnego 1988.
Dzisiaj zatem, podczas uroczystej liturgii na placu św. Piotra, wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie Naszych Braci: Antonio Ambrosania, arcybiskupa Spoleto-Norcii, Ramóna Torrelli Cascante, arcybiskupa Tarragony, Friedricha Wettera, arcybiskupa Monachium i Fryzyngi, Ismaela Maria Castellano, arcybiskupa Sieny-Colle di Val d’Elsa-Montalcino, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, Naszą władzą Apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodnym Sługom Bożym Piotrowi Bonillemu, Franciszkowi od Jezusa, Maryi i Józefa Palau y Quer, Kasprowi Stanggassingerowi oraz Sabinie Petrilli przysługiwał tytuł Błogosławionych i aby można było obchodzić ich wspomnienie co roku: Piotra Bonillego dnia 5 stycznia, Franciszka od Jezusa, Maryi i Józefa Palau y Quer dnia 20 marca, Kaspra Stanggassingera dnia 26 września oraz Sabiny Petrilli dnia 18 kwietnia, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
Postanawiamy, aby wszystko, co zostało ustanowione niniejszym Listem, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 24 kwietnia 1988 roku, w dziesiątym roku Naszego Pontyfikatu.
AUGUSTINUS Kard. CASAROLI
Sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana