Jan Paweł II
«DEUS TANTUM». BULLA KANONIZACYJNA OGŁASZAJĄCA, ŻE MAGDALENA
Z CANOSSY ZOSTAJE WPISANA DO KATALOGU ŚWIĘTYCH
Rzym, 02 października 1988 r.
Jan Paweł II, Biskup, Sługa Sług Bożych, na wieczną rzeczy pamiątkę.
„Tylko Bóg w Jezusie Ukrzyżowanym” — to krótkie zdanie streszcza całe życie błogosławionej Magdaleny z Canossy. Miłość Chrystusa ukrzyżowanego oświecała bowiem i przenikała jej ducha od młodości oraz prowadziła ją w dwóch kierunkach: ku Bogu i ku bliźniemu. Przyoblekając się w Chrystusa Ukrzyżowanego, Magdalena szukała i znajdowała jedność życia oraz sposób odwzajemnienia Bożej miłości przez służbę najuboższym i potrzebującym braciom. Najświętsza Maryja Panna, którą nazywała „Matką miłości u stóp krzyża”, była jej drugą wielką miłością. Od Niej uczyła się, jak miłować i przeżywać życie jako dzieci Boże.
Założyła dwa Instytuty: Córki Miłości, dziś obecne na całym świecie oraz Synów Miłości, których przez całe życie pragnęła, których narodziny ujrzała krótko przed śmiercią i którzy po niemal stu latach pokornego ukrycia rozwinęli się w zadziwiający sposób.
Magdalena z Canossy urodziła się w Weronie dnia 1 marca 1774 roku jako trzecie dziecko markiza Ottavia i węgierskiej hrabiny Teresy Szluhy. W wieku pięciu lat boleśnie przeżyła śmierć ojca, a dwa lata później ponowne małżeństwo matki. Rodzina Canossa powierzyła Magdalenę francuskiej wychowawczyni, aby otrzymała wykształcenie odpowiadające jej szlacheckiemu pochodzeniu. „Wychowanie, jakie otrzymałam — pisała do pewnego zakonnika — bardziej sprzyjało innym zainteresowaniom niż życiu religijnemu”.
W wieku piętnastu lat zapadła na chorobę, która niemal doprowadziła ją do śmierci. Po tym doświadczeniu dojrzalej powróciła do pragnienia odczuwanego już w dzieciństwie: „zostać zakonnicą”. W swoim pamiętniku napisała: „… zrozumiałam, że jestem całkowicie utwierdzona w postanowieniu pozostania w stanie dziewictwa”. Mając siedemnaście lat, dwukrotnie próbowała życia klasztornego, lecz zrozumiała, że klauzura przeszkadzałaby jej w całkowitym oddaniu się najuboższym, wobec których czuła szczególne powołanie.
Po powrocie do pałacu Canossa powierzono jej zarząd wielkiego rodzinnego majątku. Poważne obowiązki rodzinne łączyła z modlitwą i dziełami miłosierdzia odpowiednimi jej stanowi. Jako dama dobroczynna odwiedzała chorych w mieście i prowadziła katechezę dla licznej służby swojego domu. Równocześnie z wiarą oczekiwała, aż Bóg wyraźniej ukaże jej drogę, którą ma podążać. W tych latach oczekiwania Magdalena otrzymała od Pana szczególne światła i mistyczne natchnienia, które miały ją prowadzić i podtrzymywać w jej misji apostołki, założycielki i matki.
Najwyższym objawieniem Boga był dla niej Jezus Chrystus Ukrzyżowany, w którym dostrzegała największy znak miłości Ojca. Magdalena poznała Boga w Jezusie Chrystusie Ukrzyżowanym. Fragment Pisma Świętego, który szczególnie poruszył ją w Wielkim Tygodniu roku 1795: „Patrz i wykonaj według wzoru” (Wj 25, 40), skłonił ją do wejścia w głąb serca Chrystusa, aby kontemplować „szerokość, długość, wysokość i głębokość” Jego miłości (Ef 3, 18) oraz przyjąć w siebie „te same dążenia, które były w Chrystusie Jezusie” (por. Flp 2, 5). Z pełni Bożej miłości, którą Bóg wlewał w serce Magdaleny, zrodziło się w niej tak wielkie pragnienie oddania siebie, że nie tylko wyrzekła się bogactw rodzinnego domu, ale pragnęła całkowicie wyniszczyć siebie dla Chrystusa, aż po gotowość „stać się prochem, gdyby w ten sposób — jak pisała — mogła zostać rozsiana po całym świecie, aby Bóg był poznany i miłowany”.
Nigdy fizycznie nie opuściła Italii, ale jej serce docierało aż „na biegun” i do „krainy wielorybów”. W roku 1805, pozostając całkowicie wierną Kościołowi i jego pasterzom, przedstawiła biskupowi Werony, Andrea Avogadrowi, swój „wielki plan”: założenia instytutu męskiego i żeńskiego, związanych ze szpitalami, które troszczyłyby się duchowo o chorych oraz zajmowały wychowaniem ubogich chłopców i dziewcząt. Biskup doradził Magdalenie, aby rozwijała i udoskonalała „szkoły miłości”, odciągając ją od zamiaru zakładania instytutu opiekującego się chorymi.
W roku 1808, uwolniona od ostatnich więzów rodzinnych, zamieszkała wraz z kilkoma towarzyszkami w dawnym klasztorze św. Józefa w dzielnicy San Zeno w Weronie i rozpoczęła posługę Chrystusowi obecnemu w ubogich. W ciągu kilku lat, na prośbę wielu biskupów i proboszczów, założyła domy w Wenecji, Mediolanie, Bergamo i Trydencie. Gdy umierała, prowadzono już rozmowy o otwarciu kolejnych domów w różnych miastach Italii.
Kiedy była już bliska śmierci, w Wenecji spełniło się jej gorące pragnienie: powstał instytut męski, mimo wcześniejszych licznych nieudanych prób. „W pokorze i ukryciu krzyża” niewielka liczba braci przez ponad sto lat przekazywała płomień Bożej miłości, który Magdalena rozpaliła w ich sercach, a w ostatnich dziesięcioleciach ich liczba zaczęła w niezwykły sposób wzrastać. Jest to historia „ziarna pszenicy”, które obumarłszy przynosi obfity owoc (por. J 12, 24).
Reguła napisana przez Magdalenę de Canossa dla Córek Miłości czerpie swoją siłę z ducha Chrystusa Ukrzyżowanego. Wskazała ona pięć form działalności apostolskiej, z których trzy mają charakter „stały i nieprzerwany”: ludzkie i chrześcijańskie wychowanie dziewcząt, katechizacja wszystkich grup ludzi oraz opieka nad chorymi, szczególnie umierającymi. Dwa pozostałe dzieła miłości, również trwałe i stałe, choć podejmowane okresowo, to formacja nauczycielek wiejskich oraz rekolekcje duchowe będące zwieńczeniem wszelkich działań apostolskich, w których uczestniczą Córki Miłości w ramach swoich różnych posług. W roku 1828 uzyskała zatwierdzenie Reguły od papieża Leona XII i zachęcała każdą córkę duchową, aby „przekazywała przyszłym pokoleniom pełnego i doskonałego ducha Instytutu”. Zmarła dnia 10 kwietnia 1835 roku, w piątek Męki Pańskiej, co sama wcześniej przepowiedziała.
Opinia świętości, którą cieszyła się za życia, szybko rozeszła się po Weronie i innych miastach, gdzie pracowały jej duchowe córki. Jej ciało zostało pochowane w kościele domu macierzystego w Weronie, po lewej stronie ołtarza, i wkrótce miejsce to stało się celem licznych pielgrzymek wiernych. Od dnia 14 maja 1866 roku do dnia 3 lipca 1869 roku w Weronie trwał proces zwyczajny dotyczący opinii świętości, braku kultu oraz pism. Święta Kongregacja Obrzędów wydała dnia 15 lutego 1877 roku Dekret o wprowadzeniu sprawy beatyfikacyjnej do rozpoznania przez Stolicę Apostolską.
Od dnia 3 lutego 1882 roku do dnia 3 sierpnia 1898 roku trwał proces apostolski dotyczący heroicznego praktykowania cnót, którego dekret został ogłoszony dnia 6 stycznia 1927 roku. Dnia 15 sierpnia 1941 roku Święta Kongregacja ogłosiła dekret: „Stwierdza się dwa cuda (…): natychmiastowe i całkowite uzdrowienie siostry Angeli Santambrogio z gruźliczego zapalenia stawów kręgosłupa szyjnego oraz siostry Cecylii Bettoni z ciężkiej i przewlekłej gruźliczej choroby dróg oddechowych”. Uroczysta beatyfikacja odbyła się dnia 7 grudnia 1941 roku przez papieża Piusa XII.
Gdy przystąpiono do sprawy kanonizacji, Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych przedstawiono uzdrowienie niezamężnej kobiety Antonii Sudati z ciężkiego ostrego wysiękowego zapalenia błony naczyniowej prawego oka, które dokonało się dnia 14 listopada 1953 roku. Proces apostolski odbył się w Ankonie od dnia 13 stycznia do dnia 6 marca 1955 roku. Dnia 6 lipca 1987 roku Rada Lekarska, której przedstawiono ten przypadek, wydała opinię pozytywną. Dnia 16 października 1987 roku odbył się Kongres Szczególny „w sprawie cudu”, zakończony wynikiem pozytywnym. Dnia 11 grudnia 1987 roku ogłosiliśmy dekret „o cudzie”. Następnie, po wysłuchaniu zgodnych opinii Kardynałów i Prałatów zgromadzonych przez Nas na Konsystorzu dnia 3 maja 1988 roku, postanowiliśmy, że obrzęd kanonizacji odbędzie się w Rzymie dnia 2 października 1988 roku.
W tym szczęśliwym dniu, ku wielkiej radości Naszego serca i całego Ludu Bożego, na placu przed Bazyliką św. Piotra na Watykanie, dokąd przybyli wierni z wielu krajów świata oraz liczni Kardynałowie Świętego Kościoła Rzymskiego, Arcybiskupi, Biskupi i Prałaci Kurii Rzymskiej, zostaliśmy poproszeni przez prefekta Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, Kardynała Świętego Kościoła Rzymskiego Angelo Felici, abyśmy zaliczyli błogosławioną Magdalenę z Canossy w poczet Świętych. Dlatego, po wezwaniu pomocy wszystkich Świętych i po modlitwie do Ducha Świętego, mocą najwyższego urzędu nauczycielskiego, który sprawujemy jako Nauczyciel całego Kościoła i Wikariusz Chrystusa na ziemi, ogłosiliśmy i postanowiliśmy:
„Na chwałę Świętej i Niepodzielnej Trójcy, dla wywyższenia wiary katolickiej i wzrostu życia chrześcijańskiego, na mocy władzy Naszego Pana Jezusa Chrystusa, Świętych Apostołów Piotra i Pawła oraz Naszej, po uprzednim długim namyśle, po częstym błaganiu o pomoc Bożą i po zasięgnięciu opinii licznych Naszych Braci, ogłaszamy i ustanawiamy Świętą błogosławioną Magdalenę de Canossa i wpisujemy ją do katalogu Świętych, postanawiając, że w całym Kościele ma być wśród Świętych czczona z należną pobożnością. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
Po wypowiedzeniu tych słów poleciliśmy sporządzić i ogłosić niniejszą Bullę kanonizacyjną. Następnie wraz ze wszystkimi obecnymi złożyliśmy Bogu dziękczynienie, wygłosiliśmy przemówienie o nowej Świętej, jej przedziwnych cnotach i dziełach, wezwaliśmy jej niebieskiego wstawiennictwa i dalej sprawowaliśmy Najświętszą Ofiarę w bardziej uroczystym obrzędzie również ku jej czci.
Dlatego też, po najdokładniejszym zbadaniu i rozważeniu wszystkiego, co należało zbadać i rozważyć, ogłaszamy teraz całemu Kościołowi wszystkie wyżej wymienione postanowienia, nakazując, aby odpisom niniejszego dokumentu, także drukowanym, podpisanym jednak ręką notariusza i opatrzonym pieczęcią, przysługiwała taka sama wiara, jaka należałaby się niniejszemu oryginałowi, gdyby został okazany.
Dan w Rzymie, u św. Piotra, dnia 2 października roku Pańskiego 1988, w dziesiątym roku Naszego Pontyfikatu.
JA, JAN PAWEŁ
Biskup Kościoła Katolickiego
Joseph Del Ton, protonotariusz apostolski
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana