Jan Paweł II
«VENIT HORA». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNYM SŁUGOM BOŻYM LIBERATOWI WEISSOWI, SAMUELOWI MARZORATIEMU I MICHAŁOWI PIUSOWI FASOLIEMU
Rzym, 20 listopada 1988 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – «Nadeszła godzina, aby został otoczony chwałą Syn Człowieczy. Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: jeżeli ziarno pszenicy, wpadłszy w ziemię, nie obumrze, zostanie tylko samo; lecz jeśli obumrze, przynosi plon obfity. Ten, kto kocha swoje życie, traci je, a kto nienawidzi swego życia na tym świecie, zachowa je na życie wieczne» (J 12, 23-25).
Rozważając te słowa Chrystusa, wypowiedziane do uczniów krótko przed tym, jak ofiarował samego siebie na Krzyżu dla zbawienia ludzi, Słudzy Boży Liberat Weiss, Samuel Marzorati i Michał Pius Fasoli — trzej kapłani z Zakonu Braci Mniejszych — całkowicie podporządkowali im swoje życie i śmierć. Jak bowiem Syn Człowieczy został otoczony chwałą dlatego, że był posłuszny Ojcu aż do śmierci, i to śmierci krzyżowej, tak również ci uczniowie Chrystusa zostali słusznie wsławieni, ponieważ tak wiernie poszli za Boskim Mistrzem aż do męczeństwa, że — podobnie jak sprawiedliwy Abel, będący figurą samego Pana Jezusa — nie wahali się przelać własnej krwi.
Zdają się jeszcze rozbrzmiewać słowa, które błogosławiony Franciszek miał wypowiedzieć o pięciu pierwszych braciach swego Zakonu, którzy zdobyli chwałę męczeństwa: «Teraz mogę powiedzieć, że naprawdę mam pięciu Braci Mniejszych» (Analecta Franciscana, III, App. I, s. 593). Prawdziwie braćmi mniejszymi są bowiem ci, którzy, naśladując św. Franciszka i stając się autentycznymi uczniami Chrystusa, podobnie jak pierwsi uczniowie Pana nie wahają się oddać życia dla zachowania wiary i Ewangelii.
Liberat Weiss urodził się w 1675 roku w bawarskiej miejscowości Konnersreuth, na terenie diecezji Ratyzbona. Na chrzcie otrzymał imię Wawrzyniec. W 1693 roku, mając osiemnaście lat, wstąpił do Zakonu Braci Mniejszych oraz do klasztoru w Grazu, w Styrii, gdzie przyjął imię zakonne Liberat. Po studiach filozoficznych i teologicznych odbytych w Wiedniu otrzymał święcenia kapłańskie w 1702 roku.
Samuel Marzorati urodził się dnia 10 września 1670 roku w miejscowości Biumo Inferiore koło Varese we Włoszech. Na chrzcie otrzymał imiona Antoni i Franciszek. Dzieciństwo spędził przy klasztorze Braci Mniejszych Matki Bożej Zwiastowania, należących do reformowanej gałęzi Zakonu, do której później sam wstąpił, przyjmując imię Samuel. Po święceniach kapłańskich otwarcie poprosił o możliwość szczególnego przygotowania się do pracy misyjnej, aby w odpowiednim czasie móc udać się na misje. Dlatego pozwolono mu w Rzymie, w franciszkańskim klasztorze św. Piotra na Montorio, ukończyć formację misyjną w specjalnie utworzonym do tego celu kolegium.
Michał Pius Fasoli urodził się około 1670 roku we włoskiej miejscowości Zerbo koło Pawii. Wstąpił do Zakonu Braci Mniejszych prowincji św. Dydaka w Lombardii. Niedługo po święceniach kapłańskich rozpoczął wykłady z teologii, jednak niemal natychmiast wyraził pragnienie wyjazdu na misje do Etiopii.
Zakon Braci Mniejszych już wcześniej pragnął odnowić więzi ekumeniczne z Kościołem etiopskim. Pragnieniem Zakonu było utworzenie w Etiopii wspólnoty braci służących ubogim i chorym oraz pomagających chrześcijanom etiopskim — z należnym szacunkiem — wrócić do pełnej jedności ze Stolicą Apostolską. Ponieważ również władze Etiopii wydawały się sprzyjać temu dziełu, gdyż należało zapobiec zagrożeniu wiary licznych chrześcijańskich uchodźców mających kontakt z muzułmanami, Stolica Apostolska postanowiła w 1697 roku przywrócić misję w Etiopii.
Zakon Braci Mniejszych całkowicie oddał się do dyspozycji Kościoła, a przełożeni gorliwie zachęcali zakonników, aby każdy był gotów udać się na tę misję. Gdy Samuel Marzorati zgłosił się jako jeden z pierwszych, już trzy lata po przywróceniu misji przez Stolicę Apostolską przebywał w Rzymie, pilnie przygotowując się do przyszłej posługi. Podobnie Liberat Weiss i Michał Pius Fasoli, odpowiadając na wezwanie przełożonych, byli już w 1703 roku w pełni przygotowani do podjęcia pracy misyjnej.
Choć różnymi drogami i w różnym czasie przybyli do Etiopii, z przedziwnego zrządzenia Bożej Opatrzności spotkali się w mieście Gondar, gdzie wreszcie możliwe stało się założenie misji. Kongregacja Rozkrzewiania Wiary postanowiła ponownie podjąć próbę wejścia do Etiopii i dnia 20 kwietnia 1711 roku mianowała Liberata Weissa prefektem apostolskim, przydzielając mu jako współpracowników Samuela i Michała Piusa.
Od 1711 aż do roku 1716, kiedy ponieśli męczeństwo, prowadzili tam niezwykle trudną działalność misyjną. Ponieważ chrześcijanie oddzieleni od Stolicy Apostolskiej różnili się od muzułmanów przede wszystkim doktryną, franciszkanie przez pewien czas ograniczali się do dawania przykładu życia prostego, ubogiego i pełnego miłości wobec wszystkich, oczekując chwili, gdy będą mogli otwarcie głosić Ewangelię. Wykorzystywali przy tym umiejętności medyczne, malarskie, złotnicze i odlewnicze, których nauczyli się specjalnie na potrzeby misji. Kwestie będące przyczyną podziału przedstawiali zarówno wykształconym przedstawicielom tamtego Kościoła, jak i jego przywódcom, aby prowadzić szczery i uczciwy dialog.
Niestety oddzielony Kościół, nie doceniając prawej i pełnej dobrej woli posługi naszych misjonarzy, rozpętał przeciw nim prześladowanie. Ich męczeństwo przypomina swoim charakterem dawne „pasje” pierwszych męczenników Kościoła. Bronili bowiem wiary chrześcijańskiej i właśnie za to zostali oskarżeni oraz postawieni przed sądem. «Jesteśmy chrześcijanami — wyznali — posłanymi przez Ojca Świętego, aby wskazać wam właściwą drogę i nauczać was prawdziwej i świętej wiary chrześcijańskiej». Oskarżeni o herezję przez etiopski Kościół koptyjski, który odrzucał podwójną — Boską i ludzką — naturę Chrystusa, stanowczo oświadczyli: «Uznajemy dwie natury Chrystusa i będziemy je wyznawać aż do ostatniej kropli krwi». Podobnie zdecydowanie wyznali swoją wiarę w rzeczywistą obecność Chrystusa w Eucharystii, oświadczając, że nigdy nie porzucą wiary eucharystycznej, «nawet gdyby mieli z tego powodu tysiąc razy umrzeć».
Właśnie za wiarę w Chrystusa zostali skazani na ukamienowanie. Zaprowadzono ich pod górę Amba-Abò, gdzie dnia 3 marca 1716 roku zostali obnażeni, pobici i zasypani kamieniami. Niemal natychmiast zginął brat Liberat, a wkrótce potem brat Samuel. Brat Michał Pius trzykrotnie wydostawał się spod kamieni. Ostatecznie jednak wszystkich ponownie zasypano głazami, które stały się zarazem ich chwalebnym grobem. Tam właśnie, mimo późniejszych trudności uniemożliwiających godniejszy pochówek, ich ciała spoczywały aż do naszych czasów.
Także późniejsze wydarzenia historyczne, które przez następne dwieście pięćdziesiąt lat dotknęły Italię — jak rewolucja francuska czy późniejsza kasata zakonów — sprawiły, że proces beatyfikacyjny tych Sług Bożych nie mógł zostać rozpoczęty wcześniej.
W latach 1932-1933 rozpoczęto proces informacyjny w Wiedniu, a także procesy rogatoryjne w Monachium, Ratyzbonie i Mediolanie, wraz z uzupełnieniem akt sporządzonym w Etiopii. Dnia 16 maja 1984 roku odbyła się sesja konsultorów historycznych, a następnie dnia 15 grudnia 1987 roku specjalne zebranie poświęcone męczeństwu. Kardynałowie i biskupi, przy udziale kardynała Józefa Casorii jako sprawozdawcy, odbyli dnia 1 marca 1988 roku zwyczajne zgromadzenie. Po zatwierdzeniu opinii Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych poleciliśmy przygotować dekret o męczeństwie.
Dekret ten został ogłoszony przez Nas dnia 28 marca tego samego roku i stwierdzał męczeństwo Liberata Weissa, Samuela Marzoratiego i Michała Piusa Fasolego. Następnie, jak już wcześniej zapowiedzieliśmy, wyznaczyliśmy dzień 20 listopada tego roku na ich beatyfikację.
Dlatego właśnie dziś w Patriarchalnej Bazylice św. Piotra w Rzymie odbyły się uroczyste obrzędy, podczas których Słudzy Boży Liberat Weiss, Samuel Marzorati, Michał Pius Fasoli oraz Katarzyna Drexel zostali wyniesieni do chwały Błogosławionych następującą formułą:
„Spełniając życzenie naszych braci Paulosa Tzadui, arcybiskupa Neanthopolis, Hansa Hermanna Groëra, arcybiskupa Wiednia, oraz Anthony’ego Bevilacquy, arcybiskupa Filadelfii obrządku łacińskiego, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą Apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodnym Sługom Bożym Liberatowi Weissowi, Samuelowi Marzoratiemu, Michałowi Piusowi Fasolemu oraz Katarzynie Drexel przysługiwał tytuł Błogosławionych i aby można było obchodzić ich święto w miejscach i w sposób określony przez prawo co roku: Liberata Weissa, Samuela Marzoratiego i Michała Piusa Fasolego dnia 3 marca; Katarzyny Drexel również dnia 3 marca. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Amen.”
Po wygłoszeniu zwyczajowej homilii o życiu i cnotach nowych Błogosławionych oddaliśmy im publiczną cześć i jako pierwsi z głęboką pobożnością wezwaliśmy ich wstawiennictwa.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod pierścieniem Rybaka, dnia 20 listopada 1988 roku, w jedenastym roku Naszego Pontyfikatu.
AUGUSTINUS Kard. CASAROLI
Sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana