Jan Paweł II
«SCIMUS AUTEM». BULLA KANONIZACYJNA OGŁASZAJĄCA, ŻE BŁOGOSŁAWIONA KLELIA BARBIERI, ZAŁOŻYCIELKA ZGROMADZENIA SIÓSTR MINIMEK MATKI BOŻEJ BOLESNEJ, ZOSTAJE WPISANA DO KATALOGU ŚWIĘTYCH
Rzym, 09 kwietnia 1989 r.
Jan Paweł II, Biskup, Sługa Sług Bożych, na wieczną rzeczy pamiątkę.
„Wiemy też, że Bóg z tymi, którzy Go miłują, współdziała we wszystkim dla ich dobra, z tymi, którzy są powołani według Jego zamiaru” (Rz 8, 28).
Od tego właśnie sądu, który jako pierwszy przychodzi Nam na myśl, wypada rozpocząć krótkie przedstawienie Błogosławionej Klelii Barbieri, którą odtąd należy uważać za Świętą. W miejscowości należącej do archidiecezji bolońskiej, zwanej potocznie „Budrie”, a pod względem administracyjnym wchodzącej w skład gminy San Giovanni in Persiceto koło Bolonii, dnia 13 lutego 1847 roku przyszła na świat Klelia, córka Giuseppe Barbieri i Giacinty Nannetti. Już od najmłodszych lat matka wychowywała ją w tak wielkiej miłości Boga, że dziewczynka gorąco pragnęła osiągnąć doskonałość chrześcijańską.
W roku 1855, podczas epidemii cholery, ośmioletnia Klelia straciła ojca. Z tej przyczyny jej stryj, lekarz z zawodu, powodowany życzliwością sprawił, że wraz z matką i młodszą siostrą Ernestillą zamieszkała w obszerniejszym domu położonym w pobliżu kościoła parafialnego. Wkrótce nauczyła się szycia oraz obróbki i tkania konopi, co należało do typowych zajęć mieszkańców okolic Persiceto, lecz równocześnie czyniła coraz większe postępy na drodze świętości.
Chociaż ówczesny zwyczaj przewidywał przyjmowanie pierwszej Komunii świętej dopiero po osiągnięciu wieku dojrzewania, Klelia otrzymała zgodę, aby przystąpić do Najświętszego Sakramentu dnia 17 czerwca 1858 roku, mając zaledwie jedenaście lat, ponieważ dobrze znała prawdy wiary i była odpowiednio przygotowana duchowo. Dzień ten miał później ogromne znaczenie dla całego jej życia jako pierwsze głębokie doświadczenie rzeczywistości mistycznej. Wkrótce też, za natchnieniem Chrystusa Ukrzyżowanego i Jego Bolesnej Matki, zrozumiała, że jej życie będzie miało podwójny charakter: kontemplacyjny i czynny.
Z wielką pobożnością rozważała sprawy Boże i z gorliwością adorowała Eucharystię w kościele. W domu natomiast, pośród dziewcząt zajętych konieczną pracą, spełniała rolę starszej siostry i z niezwykłą dojrzałością wykorzystywała codzienne zajęcia, aby nawiązywać i umacniać więzi przyjaźni. Z tym sposobem życia łączyło się również coś, co w tamtych warunkach było właściwe jedynie Klelii — zwyczaj pracy wykonywanej pogodnie, z miłością i modlitwą, przy nieustannym zwracaniu serca ku Bogu, jakby prowadziła z Nim nieprzerwany dialog.
Nie troszcząc się o siebie i niemal zapominając o własnym ciele, stale wzrastała w miłości Boga, któremu całkowicie się oddała. Jedyną jej radością było poczucie, że należy do Boga pełnego miłości i że może myśleć wyłącznie o Nim. Zarazem chętnie zbliżała się przede wszystkim do ubogich i potrzebujących, aby okazywać im należną miłość Chrystusa. Płonąc wiarą, uważała, że powinna dzielić los dzieci swego Pana i uczestniczyć w ich trudnościach.
Podobnie jak w Bolonii członkowie „Dzieła Nauki Chrześcijańskiej” prowadzili walkę z religijną obojętnością, która szczególnie dotykała mężczyzn, tak również Klelia, należąc do tego stowarzyszenia, podjęła w Budrie dzieło odnowy katechezy i przyciągnęła do siebie kilka towarzyszek o podobnych przekonaniach. Początkowo była cenioną pomocnicą przełożonej, lecz wkrótce ujawniły się jej niezwykłe zdolności, tak iż starsi członkowie zaczęli pragnąć przyjąć ją do grona nauczycieli.
Odrzuciwszy wiele korzystnych propozycji małżeńskich, dziewczęta skupione wokół Klelii i pozostające pod jej kierownictwem zaczęły myśleć o utworzeniu niewielkiej wspólnoty młodych kobiet, które chciałyby poświęcić się życiu kontemplacyjnemu i apostolskiemu. Ta posługa, czerpiąca siłę z codziennej Eucharystii, miała się wyrażać również w wychowaniu i formacji religijnej miejscowych rolników i ludzi pracy.
Jednak plan ten, z powodu wydarzeń politycznych lat 1866–1867, które nastąpiły po zjednoczeniu Włoch, nie mógł zostać zrealizowany wcześniej niż w roku 1868. Wtedy, 1 maja, Klelia wraz ze swoimi towarzyszkami zamieszkała w domu zwanym „Domem Nauczyciela”, gdzie wcześniej gromadzili się członkowie „Dzieła Nauki Chrześcijańskiej”.
Tam właśnie Klelia Barbieri dała początek skromnej i pokornej rodzinie zakonnej, którą przełożeni nazwali później „Siostrami Matki Bożej Bolesnej”. Stało się tak zarówno ze względu na nabożeństwo Klelii do św. Franciszka z Paoli, pustelnika minimity, uważanego już wcześniej za patrona i opiekuna wspólnoty, ponieważ mieszkańcy tamtych stron otaczali szczególnym kultem Matkę Bożą Bolesną, do której Klelia żywiła szczególne nabożeństwo.
W tym domu wspólnota skupiona wokół Klelii żyła żywą wiarą i gorliwym duchem misyjnym, mimo niemal zupełnego braku środków i zaplecza. Wkrótce do sióstr zaczęli przychodzić ubodzy i chorzy, a także dzieci potrzebujące katechezy i podstawowej nauki.
Ponieważ Klelia stopniowo ukazywała się ludowi jako przewodniczka i nauczycielka wiary, zaczęto nazywać ją „matką”, chociaż miała zaledwie dwadzieścia dwa lata. Jednak już dwa lata po założeniu wspólnoty gwałtownie nasiliła się gruźlica, na którą chorowała. Dnia 13 lipca 1870 roku spokojnie zakończyła życie, odchodząc do Chrystusa, którego wiernie kochała i któremu służyła.
Po jej śmierci coraz bardziej rozszerzała się opinia świętości. Po przeprowadzeniu procesów diecezjalnych dotyczących tej opinii wydano dnia 15 marca 1939 roku dekret o wprowadzeniu sprawy beatyfikacyjnej do rozpoznania przez Stolicę Apostolską. Następnie przeprowadzono apostolski proces dotyczący cnót, po którego zakończeniu dnia 22 lutego 1955 roku został ogłoszony dekret potwierdzający, że Klelia Barbieri praktykowała cnoty chrześcijańskie w stopniu heroicznym.
Gdy później apostolski proces dotyczący dwóch cudów przypisywanych jej wstawiennictwu zakończył się pomyślnie, Nasz Poprzednik Paweł VI błogosławionej pamięci dnia 27 października 1968 roku publicznie przyznał tej Służebnicy Bożej godność Błogosławionej. Od tego czasu jej kult jeszcze bardziej się rozszerzył.
Wreszcie w roku 1985 w Kurii Arcybiskupiej w Bolonii przeprowadzono dochodzenie dotyczące pewnego cudownego uzdrowienia, a akta tej sprawy zostały zbadane przez przewidzianych prawem ekspertów i teologów. Następnie dnia 11 lutego 1989 roku zatwierdziliśmy dekret uznający to wydarzenie za cud dokonany przez Boga za wstawiennictwem Błogosławionej Klelii Barbieri.
Ponieważ zgodzili się z tym również Ojcowie Kardynałowie i Biskupi zgromadzeni na Konsystorzu dnia 13 marca tego samego roku, postanowiliśmy, że obrzęd kanonizacji odbędzie się wkrótce potem, mianowicie dnia 9 kwietnia.
Dzisiaj więc podczas uroczystej celebracji w Bazylice Świętego Piotra wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Na chwałę Świętej i Niepodzielnej Trójcy, dla wywyższenia wiary katolickiej i wzrostu chrześcijańskiego życia, na mocy władzy Naszego Pana Jezusa Chrystusa, Świętych Apostołów Piotra i Pawła oraz Naszej, po uprzednim długim namyśle, po zasięgnięciu opinii licznych Naszych Braci oraz po częstym błaganiu o pomoc Bożą, ogłaszamy i ustanawiamy Świętą Klelię Barbieri i wpisujemy ją do katalogu Świętych, postanawiając, że w całym Kościele powszechnym ma być wśród Świętych czczona z należną czcią. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Po wygłoszeniu zwyczajowej homilii o życiu i cnotach Świętej, którą właśnie publicznie ogłosiliśmy, oddaliśmy jej cześć i z najwyższą pobożnością po raz pierwszy publicznie wezwaliśmy jej wstawiennictwa, prosząc szczególnie, aby wyjednała ludowi chrześcijańskiemu u Boga, Dawcy wszelkich dóbr niebieskich, siłę do wiernego naśladowania cnót, które sama praktykowała, ponieważ współczesne pokusy coraz mocniej odciągają ludzi od prawej drogi.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, dnia 9 kwietnia 1989 roku, w jedenastym roku Naszego Pontyfikatu.
JA, JAN PAWEŁ
Biskup Kościoła Katolickiego
Eugenius Sevi, protonotariusz apostolski
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana