Jan Paweł II
«DONUM PRIMUM». BULLA KANONIZACYJNA, OGŁASZAJĄCA, ŻE BŁOGOSŁAWIONY ALBERT ADAM CHMIELOWSKI ZOSTAJE WPISANY DO KATALOGU ŚWIĘTYCH
Rzym, 12 listopada 1989 r.
Jan Paweł II, Biskup, Sługa Sług Bożych, na wieczną rzeczy pamiątkę.
„Darem pierwszym i najbardziej potrzebnym jest miłość, którą miłujemy Boga nade wszystko, a bliźniego ze względu na Boga.” (Lumen gentium, 42). Dar ten został dany z nieba również błogosławionemu Albertowi Adamowi Chmielowskiemu, który nie tylko przyjął go z radością i pokorą, lecz także wydał dzięki niemu obfitsze owoce. Odpowiadając bowiem na powszechne powołanie do świętości, całkowicie oddał swoje życie naśladowaniu Chrystusa, którego płomiennie umiłował, oraz służbie ubogim i opuszczonym. W ten sposób przyczynił się do szerzenia Królestwa Bożego na ziemi.
Nasz Błogosławiony urodził się dnia 20 sierpnia 1845 roku w Igołomi, na ziemiach polskich. Był najstarszym z czworga dzieci Wojciecha Chmielowskiego i Józefy Borzysławskiej, którzy wychowali go w duchu chrześcijańskim. Nie miał jeszcze osiemnastu lat, gdy w roku 1863 przyłączył się do powstania przeciwko caratowi. Został ciężko ranny i w konsekwencji utracił nogę. Po upadku powstania udał się do Francji, Belgii i Bawarii. Po krótkim i niezbyt wytrwałym zajmowaniu się naukami technicznymi poświęcił się malarstwu. W roku 1874 powrócił do ojczyzny jako ceniony artysta. Gdy miał trzydzieści pięć lat, postanowił oddać Bogu swoje życie, talent i zdolności. Wstąpił więc do Towarzystwa Jezusowego, lecz po kilku miesiącach musiał je opuścić z powodu złego stanu zdrowia. Po pewnym czasie, naznaczonym licznymi doświadczeniami duchowymi, oczyszczony wewnętrznie przez te próby, zbliżył się do duchowości św. Franciszka i jako tercjarz szerzył ją wśród ludu Podola. Zmuszony przez władze rosyjskie do opuszczenia Podola, przeniósł się do Krakowa, gdzie poznał warunki duchowe i materialne ludzi bezdomnych i opuszczonych, stłoczonych w noclegowniach.
Poruszony miłością Chrystusa, którego oblicze rozpoznawał w podeptanej godności tych ludzi, porzucił zapowiadającą się pomyślnie karierę artystyczną i postanowił żyć wśród ubogich, aby ulżyć ich nędzy i cierpieniu. Dnia 25 sierpnia 1887 roku przywdział szary habit i przyjął imię brat Albert. Rok później, za zgodą kardynała Albina Dunajewskiego, złożył śluby zakonne i dał początek Zgromadzeniu Braci Trzeciego Zakonu św. Franciszka Sług Ubogich. W roku 1891 założył również żeńskie zgromadzenie, nazwane Siostrami Albertynkami, przeznaczone do posługi ubogim kobietom i dzieciom. Chociaż był schorowany i posługiwał się protezą nogi, wiele podróżował i zakładał w różnych miastach Polski przytuliska dla ubogich oraz domy dla osób okaleczonych i nieuleczalnie chorych.
Przykładem własnego życia uczył, że „trzeba być dobrym jak chleb, z którego każdy może wziąć tyle, ile potrzebuje, aby zaspokoić głód”. Zachowywał radykalne ubóstwo ewangeliczne i zalecał je swoim duchowym synom i córkom, podobnie jak umiłował je i zachowywał św. Franciszek z Asyżu. Z modlitwy, nabożeństwa do tajemnicy Krzyża i Eucharystii czerpał siłę do rozwijania dzieł miłosierdzia, które z dziecięcą ufnością powierzał Bożej Opatrzności. Obrał Najświętszą Maryję Pannę za swoją patronkę i w każdej trudności uciekał się do Niej. Przez całe życie otaczał Ją szczególną czcią, uważając Ją za prawdziwą Założycielkę zgromadzenia.
Błogosławiony Albert zmarł w Krakowie dnia 25 grudnia 1916 roku, w jednym z przytułków, które sam założył, ubogi wśród ubogich.
Opinia o jego świętości, którą cieszył się za życia, jeszcze bardziej rozszerzyła się po jego śmierci. Dlatego w roku 1934 rozpoczęto w Krakowie proces kanonizacyjny, przerwany przez drugą wojnę światową, a następnie wznowiony w roku 1949 przez arcybiskupa krakowskiego kardynała Stefana Sapiehę. Po przeprowadzeniu procesów kanonicznych i badań teologicznych dnia 20 stycznia 1977 roku ogłoszono dekret o heroiczności cnót.
Następnie przeprowadzono proces dotyczący uzdrowienia uznanego za cudowne, przypisywanego Czcigodnemu Słudze Bożemu. Po dokładnym zbadaniu sprawy i wydaniu dekretu o cudzie sami dokonaliśmy beatyfikacji dnia 20 czerwca 1983 roku w Krakowie podczas Naszej podróży apostolskiej do Polski.
Cztery lata później w Krakowie przeprowadzono kolejny proces dotyczący uzdrowienia uznanego za cudowne, przypisywanego błogosławionemu Albertowi. Po zakończeniu badań lekarzy i teologów w Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, w Naszej obecności ogłoszono dekret o cudzie. Za zgodą Kardynałów i Biskupów zgromadzonych przez Nas na Konsystorzu dnia 13 marca 1989 roku postanowiliśmy dokonać kanonizacji w Rzymie dnia 12 listopada tego samego roku.
Dzisiaj więc podczas uroczystej liturgii wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Na chwałę Świętej i Niepodzielnej Trójcy, dla wywyższenia katolickiej wiary i wzrostu chrześcijańskiego życia, na mocy władzy Naszego Pana Jezusa Chrystusa, Świętych Apostołów Piotra i Pawła oraz Naszej, po uprzednim długim namyśle i częstym błaganiu o pomoc Bożą, a także za radą licznych Naszych Braci w biskupstwie, ogłaszamy i ustanawiamy Świętymi Agnieszkę Czeską i Alberta Adama Chmielowskiego oraz wpisujemy ich do katalogu Świętych, postanawiając, że w całym Kościele powszechnym mają oni być wśród świętych czczeni z należną czcią. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
Postanawiamy, aby wszystko, co zostało określone w tym Dekrecie, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, dnia 12 listopada roku Pańskiego 1989, w dwunastym roku Naszego Pontyfikatu.
JA, JAN PAWEŁ II
Biskup Kościoła Katolickiego
Marcellus Rossetti
protonotariusz apostolski
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana