Jan Paweł II
«CUNCTIS PERSPICUUM». BULLA KANONIZACYJNA, OGŁASZAJĄCA, ŻE BŁOGOSŁAWIONY MUCJUSZ MARIA WIAUX ZOSTAJE WPISANY DO KATALOGU ŚWIĘTYCH
Rzym, 10 grudnia 1989 r.
Jan Paweł II, Biskup, Sługa Sług Bożych, na wieczną rzeczy pamiątkę.
«Dla wszystkich jasne jest, że wszyscy chrześcijanie jakiegokolwiek stanu i zawodu powołani są do pełni życia chrześcijańskiego i do doskonałości miłości, dzięki zaś tej świętości chrześcijan, także w społeczności ziemskiej rozwija się bardziej godny człowieka sposób życia.» (Sobór Watykański II, konst. dogm. o Kościele Lumen gentium, 40).
Na wezwanie do świętości odpowiedział z pokorą i gorliwością również błogosławiony Mucjan Maria, w świecie Alojzy Józef Wiaux, który łącząc praktykę rad ewangelicznych z gorliwą działalnością apostolską, uczynił wielkie postępy na drodze doskonałości i oddał niemałe zasługi Kościołowi oraz społeczeństwu, zarówno przez jasne świadectwo wiary, jak i przez apostolat prowadzony wśród chłopców.
Błogosławiony Mucjusz Maria urodził się dnia 20 marca 1841 roku w Mellet, małej miejscowości diecezji Tournai, jako syn Jeana Wiaux i Elisabeth Badot, którzy zapewnili mu dobre wychowanie religijne. W wieku piętnastu lat wstąpił w Namur do nowicjatu Instytutu Braci Szkół Chrześcijańskich, gdzie od początku wyróżnił się pragnieniem naśladowania Chrystusa i wiernym zachowywaniem Reguły. Dnia 14 września 1859 roku został dopuszczony do złożenia ślubów czasowych na okres trzech lat, które następnie odnowił dnia 20 września 1869 roku, składając śluby wieczyste. Przez całe życie zakonne poświęcał się wychowaniu chłopców: najpierw w Chimay, następnie w Brukseli oraz w miejscowości Malonne. Na początku swojej działalności pedagogicznej napotkał niemałe trudności, spowodowane młodzieńczą nieśmiałością, brakiem doświadczenia oraz trudnością w utrzymaniu dyscypliny. Dlatego powierzono mu skromniejsze zadania, jak nauczanie rysunku technicznego i muzyki, choć nie posiadał szczególnych uzdolnień w tych dziedzinach. Jednocześnie oddawał się katechizacji chłopców w bezpłatnej szkole połączonej z internatem. Wszystkie te obowiązki wykonywał z wielką gorliwością i sumiennością, okazując wyjątkową cierpliwość w trudnościach oraz serdeczne oddanie swoim uczniom, którzy wiele skorzystali zarówno z jego pracy, jak i jeszcze bardziej z jego przykładu. Na ile mógł, pomagał także innym, zwłaszcza cierpiącym, chorym oraz tym, którzy zwracali się do niego po radę.
Chociaż żył w ukryciu, był podobny do lampy postawionej na świeczniku, która świeci wszystkim będącym w domu (por. Mt 5, 15). Jaśniał bowiem nie wielkimi dziełami i nadzwyczajnymi czynami, lecz głęboką wiarą, mocną nadzieją i gorącą miłością. Jego duch był nieustannie zwrócony ku Bogu — którego miłował nade wszystko — w modlitwie i kontemplacji prawd chrześcijańskich, których starał się nauczać także innych. Szczególną czcią otaczał Eucharystię, tajemnicę Wcielenia i Męki Pańskiej oraz Najświętszą Maryję Pannę, którą często czcił modlitwą różańcową. Nie troszcząc się o siebie ani o dobra ziemskie, z prostotą praktykował pokorę i ubóstwo; pozostawał mocny i pogodny w trudnościach, cierpliwy w cierpieniach, wolny od ducha świata. Jednak przede wszystkim pragnął wiernie pełnić wolę Bożą i przełożonych, nieustannie postępować na drodze doskonałości i osiągnąć ostateczną nagrodę wieczną. Z gorliwością, radością i wytrwałością zachowywał przyjętą Regułę i tak wiernie wypełniał śluby zakonne, że nazywano go „żywą Regułą”. Gdy zbliżał się kres jego życia, mógł z wdzięcznością zawołać: «Jak szczęśliwi są ci, którzy — tak jak ja, stojąc już u progu śmierci — zawsze z wielką pobożnością czcili Najświętszą Maryję Pannę». Z takim usposobieniem pobożnie zakończył życie dnia 30 stycznia 1917 roku w szpitalu zakonnym w Malonne.
Opinia świętości, którą cieszył się za życia, szybko wzrosła po jego śmierci; dlatego biskup Namur rozpoczął sprawę kanonizacyjną. Po przeprowadzeniu procesów ordynaryjnego i apostolskiego oraz zwyczajowych badań teologicznych dnia 4 maja 1970 roku ogłoszono dekret o heroiczności cnót. Po uznaniu dwóch uzdrowień przypisywanych wstawiennictwu brata Mucjusza Marii papież Paweł VI, Nasz Poprzednik błogosławionej pamięci, dnia 30 października 1977 roku zaliczył Sługę Bożego w poczet Błogosławionych. Kilka lat później w Namur przeprowadzono proces dotyczący domniemanego cudownego uzdrowienia przypisywanego wstawiennictwu tegoż Błogosławionego. Po zbadaniu owego uzdrowienia przez lekarzy i teologów, zgodnie z obowiązującą praktyką i po uzyskaniu pozytywnego wyniku, w Naszej obecności dnia 7 września 1989 roku został ogłoszony dekret o cudzie. Następnie, po wysłuchaniu przychylnych opinii kardynałów i biskupów zwołanych przez Nas na konsystorz dnia 20 listopada tego samego roku, postanowiliśmy, że obrzęd kanonizacji odbędzie się dnia 10 grudnia następnego miesiąca.
Dzisiaj zatem, w Bazylice św. Piotra na Watykanie, podczas uroczystej Mszy świętej wypowiedzieliśmy następującą formułę:
«Na chwałę Świętej i Niepodzielnej Trójcy, dla wywyższenia katolickiej wiary i wzrostu chrześcijańskiego życia, na mocy władzy Naszego Pana Jezusa Chrystusa, Świętych Apostołów Piotra i Pawła oraz Naszej, po uprzednim długim namyśle i częstym błaganiu o pomoc Bożą, a także po zasięgnięciu opinii licznych Naszych Braci w biskupstwie, ogłaszamy i ustanawiamy Świętym Mucjusza Marię Wiaux oraz wpisujemy go do katalogu Świętych, postanawiając, że w całym Kościele powszechnym ma on być wśród świętych czczony z należną czcią. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”».
Następnie oddaliśmy nowemu Świętemu należną cześć i usilnie prosiliśmy go, aby przez swoje nieustanne modlitwy zanoszone do Pana wypraszał wiernym pomoc, dzięki której, naśladując cnoty praktykowane przez niego na ziemi, zwłaszcza miłość Boga i bliźniego, będziemy mogli dojść do tego samego Królestwa niebieskiego, które on osiągnął.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, dnia 10 grudnia roku Pańskiego 1990, w dwunastym roku Naszego Pontyfikatu.
JA JAN PAWEŁ
Biskup Kościoła Katolickiego
Eugenius Sevi, protonotariusz apostolski
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana