Jan Paweł II
«VESTRA VOS». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU JAKUBOWI HILAREMU BARBAL COSÁN
Rzym, 29 kwietnia 1990 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Wasze powołanie zobowiązuje was do nauczania wiary waszych uczniów i do należytego wychowywania ich w naszej religii. Wy również powinniście być gotowi całkowicie się poświęcić, a nawet — jeśli będzie trzeba — oddać życie, aby wiernie wypełnić to zadanie” (Medytacja 135, II).
Na to wezwanie św. Jana Chrzciciela de La Salle, założyciela Instytutu Braci Szkół Chrześcijańskich, z wielką gorliwością odpowiedział zarówno życiem, jak i śmiercią także Czcigodny Sługa Boży Jakub Hilary Barbal Cosán. Gorąco i wytrwale pragnąc świętości, prowadził życie odpowiadające powołaniu zakonnika wychowawcy, z wielką wiarą i gorliwym duchem apostolskim. A gdy z powodu głuchoty powierzono mu skromniejsze obowiązki, nadal z oddaniem służył swojemu zgromadzeniu, zawsze gotowy pełnić wolę Bożą i być pożytecznym dla bliźnich.
Urodził się dnia 2 maja 1888 roku w miejscowości Enviny, na terenie diecezji Urgell w Hiszpanii jako syn Antonio Barbala i Maríi Cosán, którzy nadali mu imię Manuel. Po ukończeniu szkoły prowadzonej przez Misjonarzy św. Wincentego à Paulo w miejscowości Rialp przez siedem lat studiował w seminarium swojej diecezji, a następnie podjął powołanie zakonne w Instytucie Braci Szkół Chrześcijańskich w miejscowości Mollerusa. Tam, po nowicjacie i pierwszej profesji czasowej, rozpoczął pracę nauczycielską, w której osiągał bardzo dobre rezultaty wśród uczniów. W roku 1926 został wysłany do Francji, do miasta Pibrac, gdzie dnia 26 sierpnia tego samego roku złożył profesję wieczystą. Uczył języka hiszpańskiego i religii, jednak, gdy postępująca głuchota coraz bardziej dawała się we znaki, poświęcił się pracy nad budzeniem powołań. Wkrótce potem miał okazję okazać swoją pokorę, gdy z powodu choroby powierzono mu troskę o dom oraz obowiązki kucharza wspólnoty, a później — w miejscowości Cambrils koło Tarragony — pracę ogrodnika.
Tymczasem Hiszpania pogrążała się w ciężkich i gwałtownych zamieszkach. W październiku 1934 roku podczas tak zwanego powstania asturyjskiego zamordowano wielu kapłanów, zakonników i świeckich jedynie dlatego, że wyznawali wiarę katolicką. Rozpoczęło się prawdziwe i szeroko znane prześladowanie uczniów Chrystusa i Kościoła.
Ostatni etap życia Sługi Bożego rozpoczął się dnia 24 sierpnia 1936 roku, gdy został aresztowany w Mollerusie. Większą część uwięzienia spędził w Lleidzie, lecz dnia 7 grudnia został przewieziony na statek-więzienie „Mahón” w porcie Tarragona. Szybko osądzony przez trybunał ludowy, nigdy nie ukrywał, że jest zakonnikiem i dlatego został skazany na śmierć. Wyrok ogłoszono dnia 15 stycznia 1937 roku. Brat Jakub Hilary, który z powodu głuchoty nie śledził dokładnie przebiegu procesu, przyjął wiadomość ze spokojem i opanowaniem, okazując gotowość przelania krwi dla chwały Bożej i zbawienia dusz. Ostatnie dni spędził w więzieniu „Castillo de Pilatos” w Tarragonie, modląc się i śpiewając wraz z innymi więźniami oraz adorując Eucharystię, którą niekiedy przynosili mu współwięźniowie.
W liście do ojca napisał: „Z radością przyjmuję wyrok. Zostałem skazany jedynie dlatego, że jestem zakonnikiem. Nie płaczcie nade mną, nie jestem bowiem godzien łez. Umrę za Boga i za moją ojczyznę. Czekam na was w niebie”.
Wyprowadzony z więzienia dnia 18 stycznia tego samego roku i przewieziony na miejsce zwane Monte dell’Olivo, został rozstrzelany między trzecią a czwartą po południu.
Wobec utrzymującej się opinii męczeństwa w archidiecezji Tarragona rozpoczęto sprawę kanonizacyjną przez przeprowadzenie procesu kanonicznego w latach 1945–1946. Po pomyślnym zbadaniu Positio dotyczącego męczeństwa dnia 21 grudnia 1989 roku został ogłoszony w Naszej obecności Dekret uznający śmierć Brata Jakuba Hilarego Barbal Cosán za prawdziwe męczeństwo.
Następnie postanowiliśmy, aby obrzęd beatyfikacji odbył się w Rzymie dnia 29 kwietnia 1990 roku.
Dzisiaj więc na placu przed Bazyliką św. Piotra podczas uroczystej celebracji wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszych Braci Gabina Díaz Merchán, arcybiskupa Oviedo, Narcisa Jubany Arnau, arcybiskupa seniora i administratora apostolskiego Barcelony, Raymunda Torrella Cascante, arcybiskupa Tarragony, oraz Giovanniego Saldarini, arcybiskupa Turynu, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodni Słudzy Boży Cyryl Bertrán i siedmiu Towarzyszy, Innocenty od Niepokalanego Poczęcia, Maria od Miłosierdzia Prat, Jakub Hilary Barbal Cosán, męczennicy, oraz Filip Rinaldi, prezbiter, nosili tytuł Błogosławionych i aby można było obchodzić ich wspomnienie w miejscach i w sposób określony przez prawo: Cyryla Bertrána i siedmiu Towarzyszy oraz Innocentego od Niepokalanego Poczęcia — 9 października, Marii od Miłosierdzia Prat — 24 lipca, Jakuba Hilarego Barbal Cosán — 18 stycznia, a Filipa Rinaldiego — 5 grudnia każdego roku. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
To zaś, co postanowiliśmy w niniejszym Liście, chcemy, aby zachowało moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u św. Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 29 kwietnia roku Pańskiego 1990, w dwunastym roku Naszego Pontyfikatu.
AUGUSTINUS Kard. CASAROLI
Sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana