Jan Paweł II
«MESSIS QUIDEM». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU HANNIBALOWI MARII
DI FRANCIA
Rzym, 07 października 1990 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście więc Pana żniwa, żeby wyprawił robotników na swoje żniwo” (Mt 9, 37–38).
Czcigodny Sługa Boży Hannibal Maria Di Francia już od młodości rozumiał, że słowa Boskiego Odkupiciela nie są jedynie zwyką zachętą, lecz wyraźnym nakazem, naglącym wezwaniem, „pewnym środkiem” — jak sam mawiał — do otrzymania od Boga licznych i świętych powołań. Troska o wypełnienie owego „Proście”, będącego pragnieniem samego Pana, stała się jego charyzmatem i życiowym zadaniem, któremu poświęcił całe swoje życie. Wraz z wychowaniem dzieci stanowiła ona szczególną cechę założonych przez niego instytutów, rozpowszechnionych dziś na pięciu kontynentach. Dlatego jest on uważany za apostoła modlitwy o powołania oraz ojca sierot i ubogich.
Czcigodny Sługa Boży urodził się w Mesynie dnia 5 lipca 1851 roku w rodzinie szlacheckiej. Gdy miał zaledwie piętnaście lat, stracił ojca. To bolesne doświadczenie przygotowało jego serce do szczególnej dobroci, jaką później otaczał dzieci, zwłaszcza sieroty i ubogich. Już jako młodzieniec wyróżniał się talentem poetyckim. Wkrótce jednak odkrył nagłe i stanowcze wezwanie do kapłaństwa, na które odpowiedział szybko i wielkodusznie.
Po ukończeniu studiów kościelnych dnia 16 marca 1878 roku otrzymał święcenia kapłańskie. Pan skierował jego kroki do tak zwanych „Case Avignone”, najbiedniejszej dzielnicy miasta. Tam, pokonawszy liczne trudności i niezachwianie ufając Bogu, odnowił to miejsce nędzy i założył dwa sierocińce: jeden dla dziewcząt, otwarty dnia 8 września 1882 roku, drugi dla chłopców, otwarty dnia 4 listopada następnego roku.
Na początku roku 1882 arcybiskup Mesyny, sługa Boży Giuseppe Guarino, mianował go kanonikiem bazyliki katedralnej w Mesynie, a w tym samym roku powierzył mu również duchową formację alumnów seminarium.
Aby realizować swoje apostolskie zamierzenia w Kościele, dnia 19 marca 1887 roku założył zgromadzenie Córek Bożej Gorliwości, a dnia 16 maja 1897 roku zgromadzenie Rogacjonistów Serca Jezusowego. Jednak z powodu wielkiej pokory nigdy nie uważał się za założyciela, lecz jedynie za inicjatora, ponieważ — według niego — prawdziwym założycielem był Jezus Eucharystyczny, który zawsze stanowił fundament jego życia i dzieł.
Darzył kapłaństwo ogromną miłością i sam przede wszystkim starał się być dobrym pracownikiem Ewangelii oraz kapłanem według Serca Bożego. Aby szerzyć znajomość dzieła „Rogate”, podejmował liczne inicjatywy, między innymi założył w roku 1897 „Święte Przymierze” dla biskupów, prałatów i kapłanów, a w roku 1900 „Pobożny Związek Ewangelicznej Modlitwy o Powołania” dla wszystkich wiernych.
Nieustannie kierowała nim ogromna miłość, umacniana żywą wiarą i całkowicie nadprzyrodzonym spojrzeniem. W ubogich i opuszczonych widział bowiem samego naszego Pana Jezusa Chrystusa. Umacniał się nadzieją oraz innymi cnotami kapłańskimi, które obficie karmił gorliwą pobożnością i synowskim nabożeństwem do Najświętszej Maryi Panny.
Dnia 1 czerwca 1927 roku, mając siedemdziesiąt sześć lat, pobożnie zasnął w Panu. Tłum wiernych uczestniczących w jego pogrzebie był spontaniczny, liczny i głęboko poruszony. Od tego dnia jego ciało spoczywa w Świątyni Rogacji, którą pragnął wznieść i zbudował jako miejsce modlitwy o powołania.
Ponieważ po jego śmierci trwała opinia świętości, arcybiskup Mesyny rozpoczął sprawę kanonizacyjną. Po przeprowadzeniu przewidzianych prawem procesów kanonicznych zbadano zgodnie z normami jego cnoty. Następnie dnia 21 grudnia 1989 roku został ogłoszony w Naszej obecności dekret, w którym uznaliśmy, że Czcigodny Sługa Boży Hannibal Maria Di Francia praktykował w stopniu heroicznym cnoty teologalne, kardynalne i z nimi związane.
Tymczasem w diecezji Guaxupé przeprowadzono proces kanoniczny dotyczący domniemanego uzdrowienia, które dokonało się w brazylijskim mieście Passos i zostało przypisane modlitwom Czcigodnego Sługi Bożego. Po dyskusji Rady Lekarskiej Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych sprawa została następnie pomyślnie rozpatrzona przez teologów oraz Ojców Kardynałów i Biskupów, a dnia 12 września 1990 roku został wydany w Naszej obecności dekret o cudzie.
Postanowiliśmy następnie, że obrzęd beatyfikacji odbędzie się dnia 7 października tego samego roku.
Dzisiaj więc podczas uroczystej celebracji na placu przed Bazyliką Watykańską Świętego Piotra wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszych Braci Giovanniego Saldarini, arcybiskupa Turynu, oraz Ignazio Cannavò, arcybiskupa Mesyny-Lipari-Santa Lucia del Mela, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodni Słudzy Boży Józef Allamano i Hannibal Maria Di Francia nosili tytuł Błogosławionych i aby można było obchodzić ich święto każdego roku w dniu ich narodzin dla nieba: Józefa Allamano — 16 lutego, Hannibala Marii Di Francia — 1 czerwca, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
To zaś, co postanowiliśmy w niniejszym Liście, ma zachować pełną moc teraz i w przyszłości.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod pierścieniem Rybaka, dnia 7 października 1990 roku, w dwunastym roku Naszego Pontyfikatu.
AUGUSTINUS Kard. CASAROLI
Sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana