Jan Paweł II
«CARITAS CHRISTI». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ ELŻBIECIE VENDRAMINI
Rzym, 04 listopada 1990 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Miłość Chrystusa przynagla nas” (2 Kor 5, 14). Tymi słowami św. Pawła wiernie kierowała się przez całe życie Czcigodna Służebnica Boża Elżbieta Vendramini, założycielka Franciszkanek Trzeciego Zakonu św. Elżbiety z Padwy. Wyrażenie to, często powtarzane przez nią w formie „W miłości Chrystusa”, do dziś inspiruje zgromadzenie przez nią założone gorliwością świętości i zapałem apostolskim.
Urodziła się w Bassano, w diecezji Vicenza, dnia 9 kwietnia 1790 roku jako córka Francesco Vendramini i Antonii Angeli Duodo; ojciec należał do mieszczaństwa, matka natomiast pochodziła ze szlacheckiej rodziny weneckiej. Gdy miała dwadzieścia siedem lat i przygotowywała się do małżeństwa z szanowanym młodzieńcem z Ferrary, nagle, ale z głębokim wewnętrznym pokojem, zrozumiała, że powinna całkowicie poświęcić się wyłącznie Panu i stać się ubogą pośród ubogich, aby nieść pomoc cierpiącym na duchu i ciele.
Po trzech latach modlitwy i rozeznawania w Bassano, gdzie się urodziła, opuściła dom rodzinny dnia 7 sierpnia 1820 roku, aby poświęcić się opiece nad opuszczonymi dziewczętami w sierocińcu swojego miasta. W roku 1828 przeniosła się do Padwy, do jednej z najuboższych dzielnic miasta. Tam jeszcze wyraźniej ujawniło się jej pragnienie założenia wspólnoty zakonnej oddanej służbie ubogim. Dołączyły do niej pierwsze uczennice, pociągnięte jej przykładem i apostolską działalnością. Pierwsze siostry przywdziały habit zakonny dnia 4 października 1830 roku i od św. Elżbiety Węgierskiej, patronki Franciszkańskiego Trzeciego Zakonu, przyjęły nazwę elżbietanek. Czcigodna Służebnica Boża i jej towarzyszki rozwijały swoje życie konsekrowane i służbę ubogim, same żyjąc w ubóstwie i czyniły to z wielką prostotą i radością.
Matka Elżbieta zachęcała swoje duchowe córki i siostry do świętości oraz miłości słowem, pismami i duchową mądrością, którą codziennie czerpała z tajemnicy trynitarnego życia Boga dzięki szczególnemu duchowi modlitwy i kontemplacji. Równocześnie umacniała wszystkich przykładem swojej niestrudzonej troski o bliźnich. Pociągnięte tym przykładem siostry podjęły dzieła miłosierdzia w szpitalach, przytułkach dla osób starszych oraz w ochronkach dla małych dzieci, które z inicjatywy Służebnicy Bożej i jej zgromadzenia zostały otwarte w Padwie. Ich posługa była naznaczona heroicznym oddaniem, Ich posługa była naznaczona heroicznym oddaniem, co ujawniło się szczególnie podczas epidemii, które nawiedzały ten region; w czasie jednej z nich kilka sióstr zmarło na cholerę.
Droga Matki Elżbiety ku doskonałości każdego dnia prowadziła przez cierpienie fizyczne. Dotknięta wieloma chorobami stała się, w tajemnicy Mistycznego Ciała Chrystusa, jakby żywym sercem i duchowym oparciem swojego młodego zgromadzenia. W miłości do Chrystusa Ukrzyżowanego, Eucharystii i Najświętszej Maryi Panny Bolesnej znajdowała pomoc i pociechę, dzięki którym mogła dopełniać swojej ofiary składanej Bogu i duszom.
Wyniszczona na ciele, lecz żywa duchem, pobożnie zasnęła w Panu w Padwie dnia 2 kwietnia 1860 roku. Jej śmierć opłakiwało całe miasto, a szczególnie ubodzy.
Chociaż już za życia i po śmierci cieszyła się opinią świętości, sprawę jej kanonizacji rozpoczęto dopiero później. Po przeprowadzeniu procesu diecezjalnego i procesu uzupełniającego w latach 1937–1947 oraz 1963–1964 w Kurii Biskupiej w Padwie zebrano i zbadano świadectwa dotyczące Czcigodnej Służebnicy Bożej. Po pomyślnym zakończeniu wszystkich czynności przewidzianych prawem przystąpiono do oceny jej cnót. W Naszej obecności dnia 18 lutego 1989 roku został ogłoszony dekret, w którym uznaliśmy, że Matka Elżbieta Vendramini praktykowała w stopniu heroicznym cnoty teologalne, kardynalne i z nimi związane.
Tymczasem w tej samej Kurii Biskupiej w Padwie przeprowadzono w roku 1956 proces kanoniczny dotyczący domniemanego cudownego uzdrowienia przypisywanego modlitwom Czcigodnej Służebnicy Bożej. Po zbadaniu sprawy przez lekarzy i teologów dnia 10 lipca 1990 roku wydaliśmy dekret o cudzie.
Następnie postanowiliśmy, że obrzęd beatyfikacji odbędzie się dnia 4 listopada tego samego roku.
Dzisiaj więc, podczas uroczystej celebracji eucharystycznej w Bazylice Watykańskiej Świętego Piotra, wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszych Braci Antonio Mattiazzo, biskupa Padwy, André Quelen, biskupa Moulins, Angelo Rizzo, biskupa Ragusy, Jacques Fihey, biskupa Coutances i Avranches, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodne Służebnice Boże Elżbieta Vendramini, Ludwika Teresa de Montaignac de Chauvance, Maria Schininà i Marta Le Bouteiller nosiły tytuł Błogosławionych i aby można było obchodzić ich święto każdego roku w dniu ich narodzin dla nieba: Elżbiety Vendramini — 2 kwietnia, Ludwiki Teresy de Montaignac de Chauvance — 27 czerwca, Marii Schininà — 11 czerwca, Marty Le Bouteiller — 18 marca, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
To zaś, co postanowiliśmy w niniejszym Liście, chcemy, aby zachowało teraz i w przyszłości pełną moc, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod pierścieniem Rybaka, dnia 4 listopada 1990 roku, w trzynastym roku Naszego Pontyfikatu.
AUGUSTINUS Kard. CASAROLI
Sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana