Jan Paweł II
«VENITE BENEDICTI». BULLA KANONIZACYJNA OGŁASZAJĄCA, ŻE BŁOGOSŁAWIONA MARIA MAŁGORZATA DUFROST DE LAJEMMERAIS, WDOWA D’YOUVILLE, ZAŁOŻYCIELKA SIÓSTR MIŁOSIERDZIA Z MONTERALU, ZOSTAJE WPISANA DO KATALOGU ŚWIĘTYCH
Rzym, 09 grudnia 1990 r.
Jan Paweł II, Biskup, Sługa Sług Bożych, na wieczną rzeczy pamiątkę.
„Pójdźcie, błogosławieni Ojca mojego… byłem bowiem głodny, a daliście Mi jeść… byłem chory, a odwiedziliście Mnie” (Mt 25, 34 i nast.).
Błogosławiona Maria Małgorzata Dufrost de Lajemmerais, wdowa d’Youville, pobudzona wielką miłością do ubogich i chorych, w XVIII wieku poszła za tymi słowami Pana Jezusa, gdy władze cywilne biednego i słabo zorganizowanego miasta Montreal pozostawiały wielu ludzi w nędzy, pozwalając im żyć i umierać w ubóstwie.
Urodziła się w miejscowości Varennes, na terenie prowincji Quebec, dnia 15 października 1701 roku. Jej ojciec był bretońskim szlachcicem i dowódcą wojsk kolonialnych. Zmarł jednak, gdy Małgorzata miała siedem lat. Dziewczynka została przyjęta przez urszulanki w Quebecu i przebywała u nich przez dwa lata. Po powrocie do domu pomagała matce, Marie Renée Gaultier, prowadząc skromne i ukryte życie. Z biegiem lat pragnęła jednak błyszczeć i lubiła towarzyskie spotkania, ponieważ była bardzo piękna. W wieku dwudziestu jeden lat poślubiła François d’Youville, bogatego młodzieńca z tej okolicy, z którym miała sześcioro dzieci.
Małżonkowie zamieszkali w Montrealu, lecz życie rodzinne nie przyniosło Błogosławionej szczęścia, którego się spodziewała. W roku 1730, po śmierci męża, który zmarł jeszcze młodo, pozostała bez środków do życia, ponieważ roztrwonił on rodzinny majątek. Ciężko pracowała, aby utrzymać rodzinę, a zarazem coraz bardziej oddawała się życiu modlitwy i dziełom miłosierdzia. W sposób szczególny poświęcała się posłudze w szpitalu generalnym w Montrealu.
W roku 1737, gdy dwaj jej synowie, którzy przeżyli, wstąpili do seminarium duchownego i później zostali kapłanami, Błogosławiona wraz z trzema towarzyszkami rozpoczęła życie zakonne, dając początek zgromadzeniu Sióstr Miłosierdzia, nazywanych od koloru habitu „Szarymi Siostrami”. W roku 1747 przejęła pełne kierownictwo szpitala w Montrealu, co w roku 1753 zostało potwierdzone listami patentowymi króla Francji zarówno wobec niej, jak i wobec jej zgromadzenia. W tym samym roku instytut założony przez Błogosławioną został zatwierdzony przez biskupa Quebecu.
Pod kierownictwem Błogosławionej Marii Małgorzaty i jej sióstr szpital został rozbudowany, mimo że trwała wojna, w wyniku której Kanada przeszła pod panowanie brytyjskie w roku 1763, a także mimo pożaru, który w roku 1765 zniszczył wszystko. Błogosławiona, nie poddając się zniechęceniu ani trudom, ufając Bożej Opatrzności, zdołała odbudować szpital jeszcze większy, mogący pomieścić dwustu chorych, starców i ubogich. Zmarła dnia 23 grudnia 1771 roku.
Wyróżniała ją ogromna ufność w Bożą Opatrzność, połączona z niezwykłą zaradnością, dzięki której potrafiła zdobywać środki i pomoc dla swoich ubogich, nawet w sytuacjach uchodzących za beznadziejne. Miłość do Kościoła i służba Kościołowi stanowiły jedną z podstawowych zasad jej życia. Miłość ta wyrażała się przede wszystkim w gorliwym uczestnictwie w działalności Kościoła lokalnego oraz w odważnej i roztropnej obronie dzieł służących ubogim, gdy były zagrożone przez władze. Rozwijała również wśród ludu takie formy pobożności, które mogły ożywić życie religijne młodej francuskiej kolonii w Kanadzie.
Ponieważ trwała opinia jej świętości, w roku 1884 rozpoczęto sprawę kanonizacyjną. Po przeprowadzeniu przewidzianych prawem procesów kanonicznych oraz po pomyślnym zakończeniu badań teologicznych dotyczących cnót, a następnie dwóch cudownych uzdrowień przypisywanych jej wstawiennictwu, papież Jan XXIII dnia 3 maja 1959 roku celebrował uroczysty obrzęd beatyfikacji.
W celu doprowadzenia do kanonizacji w latach 1987–1988 w Kurii diecezji Ottawskiej przeprowadzono proces kanoniczny oraz proces uzupełniający dotyczący domniemanego cudownego uzdrowienia przypisywanego wstawiennictwu Błogosławionej, które miało miejsce w roku 1978. Akta procesowe zostały najpierw zbadane przez Radę Lekarską Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, następnie przez konsultorów teologów, a w końcu przez Ojców Kardynałów i Biskupów. Po uzyskaniu pozytywnej opinii dnia 9 kwietnia 1990 roku został wydany dekret o cudzie.
Ponieważ zgodzili się z tym Kardynałowie i Prałaci zgromadzeni na Konsystorzu dnia 26 listopada 1990 roku, postanowiliśmy, że obrzęd kanonizacji odbędzie się dnia 9 grudnia tego samego roku.
Dzisiaj więc, podczas uroczystej celebracji w Bazylice Watykańskiej Świętego Piotra, wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Na chwałę Świętej i Niepodzielnej Trójcy, dla wywyższenia wiary katolickiej i wzrostu chrześcijańskiego życia, na mocy władzy Naszego Pana Jezusa Chrystusa, Świętych Apostołów Piotra i Pawła oraz Naszej, po uprzednim długim namyśle, po zasięgnięciu opinii licznych Naszych Braci oraz po częstym błaganiu o pomoc Bożą, ogłaszamy i ustanawiamy Świętą Marię Małgorzatę d’Youville i wpisujemy ją do katalogu Świętych, postanawiając, że w całym Kościele powszechnym ma być czczona wśród Świętych z należną czcią.”
Po zakończeniu tych obrzędów sami z wielką radością odmówiliśmy uroczystą modlitwę ku czci nowej Świętej, którą po raz pierwszy należało publicznie uczcić, i zatroszczyliśmy się o to, aby jej przykład został ukazany współczesnemu światu jako wzór do naśladowania. Pragniemy bowiem, aby skarb cnót i licznych dobrych dzieł, którymi Bóg zechciał rozjaśnić cały Kościół przez tę wyjątkową kobietę, dzięki pomocy wspólnoty kościelnej wydawał na ziemi jak najobfitsze owoce zbawienia.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, dnia 9 grudnia 1990 roku, w trzynastym roku Naszego Pontyfikatu.
JA, JAN PAWEŁ
Biskup Kościoła Katolickiego
Marcellus Rossetti, protonotariusz apostolski
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana