Jan Paweł II
«OMNE QUODCUMQUE FACITIS». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ ANIELI SALAWIE
Kraków, 13 sierpnia 1990 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – «Wszystko, cokolwiek działacie słowem lub czynem, wszystko czyńcie w imię Pana Jezusa, dziękując Bogu Ojcu przez Niego» (Kol 3, 17). Uczniowie Chrystusa są bowiem wezwani, aby żyć w ścisłej jedności z Nim i odważnie oraz wyraźnie dawać o Nim świadectwo wobec ludzi, zgodnie z obowiązkami wynikającymi z przyjętego chrztu.
Na to wezwanie ochoczo i wielkodusznie odpowiedziała Czcigodna Służebnica Boża Aniela Salawa, która z nadprzyrodzoną mądrością pomnażała otrzymane z nieba dary łaski oraz z gorliwością i prostotą ducha szerzyła wokół siebie światło Ewangelii, krocząc wymagającą drogą chrześcijańskiej doskonałości.
Urodziła się z pobożnych rodziców 9 września 1881 roku w Sieprawiu niedaleko Krakowa. Dorastała w pokorze, posłuszeństwie i pracowitości. W szesnastym roku życia udała się do Krakowa, aby podjąć pracę służącej. Obowiązki te wykonywała sumiennie, z wielką troską i życzliwością, czyniąc z nich zarazem drogę własnego uświęcenia i apostolatu. Sama mówiła o tym: «w tej pracy znajduję doskonałą sposobność do wielkiego cierpienia, wielkiej pracy i wielkiej modlitwy; poza tym niczego więcej na świecie nie pragnę». Po złożeniu ślubu czystości pragnęła należeć wyłącznie do Boga i osiągnęła wysoki stopień życia duchowego, karmiąc swoje życie wewnętrzne częstym słuchaniem słowa Bożego, wytrwałą modlitwą, gorliwym rozważaniem tajemnic Eucharystii i męki Chrystusa oraz codzienną ofiarą. Wierne wypełnianie codziennych obowiązków nie przeszkadzało jej poświęcać się dziełom miłosierdzia, szczególnie podczas pierwszej wojny światowej, kiedy opiekowała się rannymi w szpitalu krakowskim. Wśród swoich współpracownic prowadziła owocny apostolat, będąc dla nich przykładem i nauczycielką życia chrześcijańskiego.
Tak wzrastała w miłości Boga, że nie wahała się wyznać, iż czuje się przez Niego tak pociągana, że nie jest w stanie Mu się oprzeć. Starając się podobać Boskiemu Mistrzowi, Oblubieńcowi swojej duszy, była we wszystkim posłuszna Jego wskazaniom i przykazaniom. Na wzór Najświętszej Maryi Panny, „Służebnicy Pańskiej”, którą czciła z miłością córki, kształtowała całe swoje życie. Idąc śladami św. Franciszka z Asyżu, należała gorliwie do Franciszkańskiego Zakonu Świeckich, żyjąc według jego duchowości i wiernie wypełniając jego obowiązki.
W 1917 roku, dotknięta ciężką chorobą, schroniła się na ubogim poddaszu, gdzie przez pięć lat żyła w samotności, ubóstwie i nieustannej modlitwie, ofiarując Panu coraz większe cierpienia. Ostatecznie ofiarowała Mu całe swoje życie, a nawet samą śmierć, mówiąc: «Na Twoją cześć i chwałę w Polsce i na całym świecie». Zmarła pobożnie 12 marca 1922 roku. Opinia o jej świętości nigdy nie wygasła, dlatego w 1950 roku rozpoczęto jej sprawę kanonizacyjną. Po przeprowadzeniu wszystkich wymaganych przez prawo kanoniczne badań, 23 października 1987 roku został ogłoszony w Naszej obecności dekret uznający, że Aniela Salawa praktykowała w stopniu heroicznym cnoty teologalne, kardynalne i z nimi związane.
Następnie w kurii archidiecezji krakowskiej przeprowadzono proces kanoniczny dotyczący cudownego uzdrowienia przypisywanego wstawiennictwu Czcigodnej Służebnicy Bożej, o które modlono się w 1990 roku. Po bardzo dokładnym zbadaniu i pozytywnym rozpatrzeniu sprawy przez Kongregację Spraw Kanonizacyjnych, 6 lipca bieżącego roku został ogłoszony w Naszej obecności dekret o cudzie. Postanowiliśmy następnie podczas najbliższej podróży apostolskiej do Polski osobiście dokonać obrzędu beatyfikacji. Za wolą i łaską Boga dokonaliśmy tego dzisiaj w Krakowie, wobec niezliczonego zgromadzenia wiernych z całej Polski, podczas uroczystej liturgii, w czasie której wypowiedzieliśmy następującą formułę beatyfikacyjną:
„Spełniając życzenie naszego Brata Kardynała Franciszka Macharskiego, Arcybiskupa Krakowskiego, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodnej Służebnicy Bożej Anieli Salawie, tercjarce franciszkańskiej, przysługiwał tytuł Błogosławionej i aby można było obchodzić jej święto każdego roku 12 marca, w dniu jej narodzin dla nieba, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
Chcemy, aby ten List Apostolski zachowywał swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Krakowie, dnia 13 sierpnia 1991 roku, w trzynastym roku Naszego Pontyfikatu.
ANGELUS Kard. SODANO
sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana