Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO CZŁONKÓW STOWARZYSZENIA MISJI AFRYKAŃSKICH
Rzym, 05 maja 1983 r.
Drogi Ojcze Przełożony Generalny,
Drodzy Bracia w kapłaństwie,
Stowarzyszenie Misji Afrykańskich z Lyonu ma długą i bogatą historię: ponad 125 lat. Gdyby wasz Założyciel, Monseigneur Marion de Brésillac, przemawiał teraz zamiast mnie, myślę, że zacząłby od wyrażenia wdzięczności Ojcu Josephowi Hardy’emu za to, że przez dziesięć lat z tak wielką ofiarnością dźwigał ciężar urzędu generała, i z zapałem zachęciłby jego następcę, Ojca Patricka Harringtona, syna ziemi irlandzkiej, by kontynuował dzieło misyjne rozpoczęte w 1856 roku. Myślę, że za waszym pośrednictwem – jako delegatów tej Kapituły Generalnej – przekazałby tchnienie Pięćdziesiątnicy wszystkim 1350 członkom, których reprezentujecie.
Z wielkim zainteresowaniem przeczytałem, że Monseigneur Marion de Brésillac postawił sobie za cel, aby w Afryce, w czasie wyznaczonym przez Opatrzność, mogły powstać wspólnoty kościelne zdolne wziąć odpowiedzialność za własną przyszłość pod przewodnictwem pasterzy wywodzących się z lokalnej ziemi; wspólnoty, które rozwinęłyby swoją własną kulturę w świetle Ewangelii Chrystusa, jedynego Odkupiciela; wspólnoty, które byłyby uznane przez Kościoły i narody za godne szacunku i podziwu, zdolne do twórczości i do dzielenia się swoimi oryginalnymi bogactwami. Jednym słowem: marzenie waszego Założyciela stało się rzeczywistością.
Niemniej jednak łatwo sobie wyobrażam, że ta rzeczywistość stawia wam pytanie – wam, którzy nie jesteście zakonnikami ani księżmi diecezjalnymi, lecz wyłącznie misjonarzami żyjącymi we wspólnocie życia apostolskiego. Wydaje mi się, że wasze pytanie brzmi: czy w tych Kościołach lokalnych, które stają się coraz bardziej afrykańskie – z ich strukturami, personelem, uzasadnionym poszukiwaniem własnych form teologicznych i liturgicznych, z ich inicjatywami duszpasterskimi i zakładaniem rodzimych instytutów zakonnych – czy w tych Kościołach jest jeszcze dla nas miejsce? Podczas waszego Zgromadzenia zgłębialiście to pytanie z wielką szczerością, w duchu braterstwa, lojalności, modlitwy i nadziei.
Ze swojej strony, w imieniu Pana i Kościoła, mając pełną świadomość nieustannych – i coraz bardziej złożonych – przemian, jakie dokonują się niemal wszędzie, pragnę was mocno zachęcić: wspólnie na nowo, jak najgłębiej, odnajdźcie natchnienie waszego Ojca Założyciela. Wspólnie spójrzcie w przyszłość – z realizmem i optymizmem, z wiarą i spokojem. Dlatego, w taki czy inny sposób, we wszystkich waszych prowincjach odnówcie wasze misyjne oddanie, które polega zasadniczo na tym: być świadkami Ewangelii Jezusa Chrystusa, jedynego prawdziwego Wyzwoliciela i Zjednoczyciela ludzi – przede wszystkim pośród Afrykanów. Ich kontynent jest dziś sprawą o ogromnym znaczeniu dla przyszłości świata i Kościoła.
Kontynuujcie wasze świadectwo misyjne, coraz bardziej przepojone szacunkiem dla tego, kim są Afrykanie – nie tracąc przy tym własnej tożsamości. To w stałym dialogu z mężczyznami, kobietami i młodzieżą z różnych krajów Afryki powinniście być misjonarzami. Chciałbym podkreślić, że bardzo ważne jest, abyście byli wyraźnie rozpoznani i bratersko przyjęci jako ludzie, którzy poświęcają się głoszeniu Ewangelii pośród tych, którzy nigdy o niej nie słyszeli – a są ich rzesze! – i zwłaszcza pośród najuboższych. To właśnie ta droga czyni i uczyni was świadkami powszechności Kościoła – zarówno w diecezjach, które was przyjmują, jak i w waszych diecezjach macierzystych.
Będziecie przyczyniać się do rozwoju w jednych i drugich: otwarcia na misję, wzbudzenia nowych powołań misyjnych, tworzenia konkretnych więzi pomiędzy Kościołami starszymi a Kościołami młodymi. Przyczynicie się również do tego, że narody bogate usłyszą głos Trzeciego Świata – zbyt często zapomnianego, a wręcz haniebnie wykorzystywanego.
Drodzy Ojcowie i Bracia z Misji Afrykańskich, wasze dzieło misyjne wcale się nie zakończyło! Monseigneur de Brésillac i wasi najżarliwsi poprzednicy błagają was, byście stali się nowymi sługami Ewangelii, przejrzystymi znakami komunii i partycypacji między Kościołami, apostołami nieustannie i pokornie uważnymi na wartości kulturowe ludów, na bogactwo innych Kościołów i religii – a zarazem wiernymi waszej tożsamości i jednoznacznie odpowiedzialnymi za pełne świadectwo wobec Ewangelii Pana Jezusa.
Na zakończenie pozwólcie mi podzielić się jeszcze jedną moją głęboką pewnością. Będziecie – i już jesteście – dobrymi robotnikami misji i jej przyszłości, pod warunkiem, że szczerze i konkretnie przyjmiecie codzienne wymagania nawrócenia – zarówno osobistego, jak i wspólnotowego. Czyż wasz styl życia nie potrzebuje ciągłej ewangelizacji? Czyż wasze misyjne formowanie wciąż nie wymaga przemyślenia i uzupełnienia? Czyż sam Chrystus nie czeka na całkowite otwarcie drzwi naszych serc?
Synowie Monseigneur de Brésillac, idźcie naprzód! Afryka bardzo was potrzebuje – „aby mogła wzrastać, bo wy umieliście stać się mali” – by użyć słów przypominających św. Jana Chrzciciela.
Z radością przekazuję wam wyrazy zaufania Kościoła i jego wsparcia. Trwajcie również w waszym dialogu z Kongregacją ds. Ewangelizacji Narodów. Podobnie jak wszystkie dykasterie rzymskie, jej powołaniem jest służyć wam. Wiem, że pracujecie obecnie nad aktualizacją waszych Konstytucji. Niech ten proces zakończy się jak najlepiej i bez zbędnej zwłoki!
Z gorliwością wzywam dla nowego Przełożonego Generalnego i jego Rady, dla delegatów Zgromadzenia oraz dla wszystkich członków Misji Afrykańskich obfitych łask pokoju i radości ewangelicznej, roztropnej i wytrwałej apostolskiej elastyczności, oraz płomiennej miłości do Jezusa Chrystusa i Jego Kościoła.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana