Jan Paweł II
MACIE DZIELIĆ SIĘ JEZUSEM BŁOGOSŁAWIEŃSTW. PRZEMÓWIENIE DO DUCHOWIEŃSTWA I OSÓB KONSEKROWANYCH KOREI
Seul, 05 maja 1984 r.
Drodzy Bracia i Siostry w Chrystusie,
1. „Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości, albowiem do nich należy królestwo niebieskie” (Mt 5,10). Prawda tych słów naszego Zbawiciela, prawda Błogosławieństw, została ukazana w heroicznym świadectwie koreańskich Męczenników. Ci święci mężczyźni, kobiety i dzieci, którzy cierpieli okrutne prześladowania i ponieśli śmierć, prawdziwie są błogosławieni. Są oni znakiem potęgi Boga, która bojaźliwych i słabych przemienia w odważnych świadków Chrystusa. Ponieważ ponieśli śmierć za Ewangelię, otrzymali wielką nagrodę w niebie i są czczeni przez Kościół na całym świecie. Przed obliczem Odkupiciela cieszą się i radują, bo byli „godni cierpieć dla imienia [Jezusa]” (por. Dz 5,41).
Prawda Błogosławieństw ujawnia się także w kapłaństwie i życiu zakonnym, ponieważ są one szczególnym wcieleniem Błogosławieństw. Jako kapłani i zakonnicy dajecie świadectwo temu, co znaczy być „błogosławionym” przez Boga. Poprzez celibat lub czystość konsekrowaną, jednoczycie się w miłości z Chrystusem, ukazujecie waszą ufność w Jego słowa: „Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą” (Mt 5,8). Poprzez ewangeliczne ubóstwo przeżywane w bezinteresownej służbie innym, głosicie także pierwsze Błogosławieństwo: „Błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem do nich należy królestwo niebieskie” (Mt 5,3). I w ten sposób, wieloma różnymi sposobami, indywidualnie i w jedności z innymi, staracie się wcielać Błogosławieństwa, staracie się żyć, dając przekonywające dowody, że Błogosławieństwa zawsze pozostają prawdą, że są pewną drogą do świętości.
2. Pragnę teraz zwrócić się do mych braci kapłanów. Jedną z największych radości tych odwiedzin Korei jest to, że mogę w tym kraju dokonać kanonizacji waszych Męczenników. Są między nimi kapłani, a wśród nich pierwszy koreański ksiądz, ojciec Andrew Kim Taegon. Historyczne wydarzenie, jakim jest kanonizacja kieruje uwagę na wasze wspaniałe dziedzictwo chrześcijańskie, budząc jednocześnie w waszych sercach większy zapał w dążeniu do świętości, pragnienie naśladowania męczenników na waszej własnej, bardzo specjalnej drodze.
Pamiętajcie, drodzy Bracia, że świętość kapłańska oznacza podobieństwo Chrystusa, to jest spełnianie woli Ojca i wierne sprawowanie urzędu pasterskiego. Jesteście powołani do tego, by żyć „życiem wiary w Syna Bożego” (Gal 2,20) i kochać słowo Boże. Każdego dnia karmicie umysły i serca przy stole słowa, tak obficie zastawionym przez Kościół, w sprawowaniu Eucharystii i w Liturgii Godzin. To słowo Boże pobudza was do wychwalania Imienia Bożego z radością w sercach, i do słuchania jego nakazów i rad. Pobudza was do jeszcze bardziej ofiarnej służby waszemu ludowi poprzez głoszenie Ewangelii zbawienia i przewodniczenie wiernym w modlitwie.
Starając się zapewnić pasterską opiekę powierzonej wam części Bożego stada, musicie szczególnie ukochać ubogich i odtrąconych; tych, , którzy są zapomniani; tych, którzy są chorzy lub obciążeni grzechami. Jesteście wezwani do spędzania znacznej części swego czasu na sprawowaniu sakramentu Pokuty i pouczaniu ludu o wartości tego sakramentu, o jego znaczeniu dla życia chrześcijańskiego. Nie wątpcie nigdy w skuteczność spowiedzi. Przez was sam Pan Jezus jedna z sobą serca, rozdaje swe miłosierdzie i miłość. Wy także jesteście wezwani do tego, by doznawać miłosierdzia i doświadczać miłości Chrystusa, do tego, by dawać świadectwo swej wiary przez osobiste przystępowanie do tego wielkiego sakramentu.
Cała wasza duszpasterska działalność nastawiona jest przede wszystkim na Eucharystię, z której płyną obfite łaski Boże. Sobór Watykański II daje nam wspaniałe zapewnienie, że: „W tajemnicy Ofiary eucharystycznej, w której wypełniają swój główny obowiązek, dokonuje się nieustanne dzieło naszego odkupienia” (Presbyterorum ordinis, 13).
3. Teraz pragnę zwrócić się do zakonników i zakonnic Korei, do was, których Bóg szczególnie umiłował, a Kościół darzy szczególną czcią. Drodzy Bracia i Siostry, jako zakonnicy w specjalny sposób uczestniczycie w misji Chrystusa. Poprzez swe osobiste i liturgiczne modlitwy, oraz dzięki szczególnym charyzmatom waszych Zgromadzeń, spełniacie jedyną w swoim rodzaju i ważną rolę w Kościele. Zadaniem waszym jest przede wszystkim dawanie świadectwa Jezusowi Chrystusowi, który zawsze był posłuszny Ojcu i który stał się ubogim, abyśmy my stali się bogatymi.
Jedni z was zostali powołani do zakonnego życia kontemplacyjnego, w którym poprzez modlitwę i pokutę – będącymi waszą specyficzną rolą – dążycie do coraz ściślejszego zjednoczenia z Bogiem w miłości. W ten sposób Kościół jawi się poprzez was jako Oblubienica Chrystusa, a wasze przeżywane w jedności z Jezusem życie nabiera mocy nieustannego wstawiennictwa za Ludem Bożym. Inni powołani są do poświęcania się z wielką gorliwością różnym pracom apostolatu. W szpitalach i szkołach, w parafiach i w różnych służbach specjalistycznych dajecie świadectwo Chrystusowi i wraz ze świeckimi oraz duchowieństwem, uczestniczycie w wypełnianiu jedynej misji Kościoła. Niezależnie od tego, do jakiego rodzaju życia zakonnego Pań Jezus was powołał, dzięki zakonnej konsekracji uczestniczycie w Męce, śmierci i Zmartwychwstaniu w sposób szczególny.
Jezus powiedział: „Jeżeli ziarno pszenicy wpadłszy w ziemię nie obumrze, zostanie tylko samo, ale jeżeli obumrze, przynosi plon obfity” (J 12,24). Życie zakonne, podobnie jak męczeństwo, jest specjalnym zaproszeniem od Boga do stania się owym ziarnem pszenicy, do zaufania, że umieranie w Chrystusie przynosi obfity plon i prowadzi do życia wiecznego. Wraz ze wszystkimi ochrzczonymi, ale w sposób pełniejszy dzięki konsekracji zakonnej, uczestniczycie w Krzyżu naszego Zbawiciela. Starając się radośnie przyjmować niedole codziennego życia i nieodłącznie związane z ludzką pracą i stosunkami społecznymi trudności, ufajcie, że Krzyż przyjęty z miłości do Chrystusa jest zawsze drzewem nowego życia. Wielkim charyzmatem życia zakonnego jest hojna miłość, hojna miłość do Chrystusa i członków Jego Ciała. Wyraża się ona w służbie, a dokonuje się w poświęceniu. Miarą gotowości dawania jest wasza miłość, a kiedy miłość jest doskonała, ofiara jest pełna.
4. Zapraszam was wszystkich, byście dziś wraz ze mną wyrazili wdzięczność Bogu i wychwalali Go za liczne powołania kapłańskie i zakonne, którymi w ostatnich latach wyróżniał się Kościół w Korei. Znaczy to, że wasza wiara jest żywa, a także jest to znak potęgi Misterium Paschalnego Chrystusa i mocy Jego Najświętszej Krwi. Nie można sobie nawet wyobrazić Kościoła w tym kraju bez żywej obecności w parafiach, szkołach, szpitalach i innych wyspecjalizowanych dziedzinach działalności apostolskiej. Wasza służba pozwala patrzeć z nadzieją w przyszłość, nie tylko w przyszłość Kościoła w waszym kraju, ale i w przyszłość innych krajów, które przyjmują misjonarzy z Korei. Kościół Powszechny liczy na wasz wkład w dzieło misyjne.
Zachęcam was do modlitwy o wzrost liczby powołań i do stałego podejmowania prób budzenia ich w środowiskach, którym służycie. Proście koreańskich Męczenników o wstawiennictwo w tej specjalnej intencji, tak ważnej dla przyszłości Kościoła. I niech wasze życie, które jest wcieleniem Błogosławieństw, będzie wymownym znakiem obecności Jezusa Chrystusa w świecie.
5. Drodzy kapłani, zakonnicy i zakonnice, miliony waszych braci w Korei, łącznie z niezliczonymi niechrześcijanami, mówią wam słowami, które zostały skierowane do Apostoła Filipa w Jerozolimie: „Chcemy ujrzeć w Jezusa” (J 12,21). Tak, Bracia i Siostry, musicie pokazać Jezusa waszemu ludowi; musicie się z nim dzielić Jezusem: Jezusem modlącym się, Jezusem Błogosławieństw, Jezusem, który pragnie w was być posłuszny i ubogi, łagodny, pokorny i miłosierny, czysty, pokój czyniący, cierpliwy i sprawiedliwy. To jest Jezus, którego reprezentujecie: wieczny Syn Ojca, który stał się ciałem w łonie Dziewicy Maryi, który pragnie, ażeby widziano Go w was. Ten Jezus Misterium Paschalnego, który w mocy swego Ducha i poprzez współdziałanie Kościoła pragnie zaprowadzić całą ludzkość do swego Ojca.
Oto doniosłe wyzwanie dla waszego życia: pokazać Jezusa światu, dzielić się Jezusem ze światem.
Za: „L’Osservatore Romano”, wydanie polskie, Rok 5 /1984, nr 5, s. 12
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana