Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO SIÓSTR FRANCISZKANEK NAJŚWIĘTSZYCH SERC
Rzym, 12 listopada 1986 r.
Najdroższe Siostry ze Zgromadzenia Sióstr Franciszkanek Najświętszych Serc
1. Serdecznie was pozdrawiam, kierując pełną uczucia myśl ku całemu waszemu Zgromadzeniu oraz ku wszystkim, którzy wam towarzyszą: przedstawicielom dzieł, którymi kierujecie, uczniom i rodzicom; szczególne pozdrowienie kieruję do arcybiskupa Kapui, księdza biskupa Luigiego Diligenzy.
Dobiega końca pierwszy wiek istnienia waszego Zgromadzenia, które zrodziło się z wielkodusznego natchnienia ojca Symplicjana od Narodzenia Pańskiego, kapłana franciszkanina, doświadczonego przewodnika dusz i niestrudzonego wychowawcy młodzieży, zwłaszcza pochodzącej z najuboższych środowisk. Sto lat temu rozpoczął on swoje dzieło w sposób bardzo skromny, zakładając w Rzymie wspólnotę zakonnic oddanych pomocy młodym kobietom pragnącym moralnej odnowy. Z czasem dzieło to rozwinęło się, rozszerzając swe pole działalności na różnorodne potrzeby młodzieży i podejmując szersze inicjatywy miłości oraz ewangelizacji. Dziś wasze Zgromadzenie prowadzi szkoły wszystkich stopni, ośrodki wychowawcze i opiekuńcze, domy spokojnej starości i rekolekcyjne, oratoria i centra apostolatu w wielu parafiach. Mała roślina, jaką niegdyś był Instytut „Świętej Małgorzaty” dla kształcenia dziewcząt, stała się wielkim drzewem, którego gałęzie rozpościerają się również poza granice Włoch.
2. W tym roku jubileuszowych obchodów pragnęłyście wznieść ku Bogu hymn dziękczynienia i chwały, dobrze rozpoznając wielkie, nadprzyrodzone dary, jakimi On obdarzył waszą rodzinę zakonną. Chciałyście także złożyć hołd następcy Piotra, prosząc o to szczególne spotkanie, aby odnowić waszą wierność wobec Chrystusa i Kościoła. Dziękuję wam za ten gest, który świadczy o waszej wierze i jest znakiem katolickości — przez pragnienie jedności z całym Kościołem. Z radością życzę, aby ta chwila refleksji i modlitwy przy grobie Piotra stała się dla was źródłem nowych, wielkodusznych postanowień i duchowego odrodzenia.
3. Zachęcam was przede wszystkim, abyście żyły według Ducha, to znaczy, byście umacniały swoje życie duchowe, tak by każda inicjatywa odpowiadała wewnętrznemu poruszeniu łaski Bożej i stawała się jej przejrzystym świadectwem wobec braci. Zachowujcie zawsze żywą nadzieję, że młodzi, dzięki waszej pracy wychowawczej, będą mogli zbliżyć się do Chrystusa. Pomagajcie, aby pragnienie dobra i prostolijności, obecne w sercach tych, których wspieracie, mogło się wyrazić w świetle wartości chrześcijańskich — to będzie dla nich źródłem radości, a dla całego Kościoła pożytkiem.
Do was nauczycielki i uczennice szkół oraz instytucji katolickich, spadkobierczynie tak szlachetnej i godnej tradycji, kieruję w szczególny sposób serdeczne wezwanie, abyście z gorliwością kontynuowały rozpoczętą drogę. Niech wasza wspólnota będzie wspólnotą, która wierzy, która się modli i która nie lęka się wyśpiewywać swojej nadziei w świecie często sceptycznym, a niekiedy nawet pełnym zrozpaczy. Tym, którzy zbliżają się do was z sercem niespokojnym z powodu wątpliwości, zanieście — słowem i życiem — wyzwalające orędzie Ewangelii Chrystusa.
Z tymi uczuciami i życzeniami udzielam wam wszystkim, całemu waszemu Zgromadzeniu oraz wszystkim osobom wam bliskim, mojego błogosławieństwa.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana