Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO KAPŁANÓW, ZAKONNIKÓW, ZAKONNIC I KATECHISTÓW WYSP ŚWIĘTEGO TOMASZA I KSIĄŻĘCEJ
São Tomé, Katedra Nossa Senhora da Graça, 06 czerwca 1992 r.
Najmilsi kapłani, bracia i siostry zakonne,
Drodzy świeccy, słudzy Ewangelii
1. Od około czterystu lat ten Dom Pański służy jako wieczernik, gdzie — pod potężnym wstawiennictwem Matki Bożej Łaskawej — gromadzi się, w jednym i tym samym Duchu, ta część Ludu Bożego, która na Wyspach Świętego Tomasza i Książęcejkroczy drogami Ewangelii. Czuję wielką radość z wizyty w Kościele-matce tej diecezji, właśnie w przeddzień uroczystości Zesłania Ducha Świętego: wielka miłość, jaką w Chrystusie żywię do was wszystkich, przywiodła mnie tutaj, aby umocnić was w waszym zaangażowaniu kościelnym, przeżywanym w ścisłej jedności z waszym biskupem, naszym czcigodnym bratem Abílio Ribasem. Widząc was, przyszły mi na myśl słowa Jezusa: „Ja jestem drogą i prawdą, i życiem” (J 14, 6). Wypowiedział je po raz pierwszy, odpowiadając św. Tomaszowi, który zapytał Go: „Panie, jak możemy znać drogę?”. Także ten lud odczuwa potrzebę lepszego poznania drogi Życia. Wy, misjonarze przybyli z zagranicy, czy też chrześcijanie, synowie i córki tej ziemi, poznaliście Jezusa Chrystusa i przyjęliście zadanie rozświetlania drogi tego ludu. W imieniu Kościoła mówię wam: „Pokój z wami!”.
2. Ewangelia jest mocno zakorzeniona w życiu tego młodego Narodu, co mogłem dobrze stwierdzić podczas wspaniałej Eucharystii dzisiejszego poranka. Konieczna jest jednak ponowna ewangelizacja życia rodzinnego i społecznego, kultury São Tomé. Nie chodzi bowiem o głoszenie Ewangelii tym, którzy nigdy jej nie słyszeli. Dziś problem, przed którym tutaj stoicie, polega na zwróceniu się do tych, którzy ją usłyszeli, lecz nie odpowiedzieli: myślę o tych, którzy zostali ochrzczeni, ale nie pozwalają, aby wiara kształtowała ich życie osobiste, ani nie angażują się czynnie w życie Kościoła.
3. W Księdze proroka Izajasza czytamy wezwanie, które w tych okolicznościach pragnę skierować do całego ludu São Tomé: „Chodźcie, wstąpmy na górę Pana, do świątyni Boga Jakuba, aby pouczył nas o swoich drogach i abyśmy chodzili Jego ścieżkami” (por. Iz 2, 3). Prorok uprzedzał czas, w którym ludzie, owładnięci pragnieniem spotkania Boga, będą się wzajemnie zachęcać do wspólnego szukania Go: „wstąpmy do świątyni Boga”! Dziś Kościół, rodzina Boża, jest wypełnieniem tego proroctwa. W każdą niedzielę wierni jednoczą się, by wstąpić do świątyni Pana: przychodzą, aby zrozumieć Bożą prawdę i odnaleźć oblicze Boga żywego. Pomaga nam to wyjść z samych siebie, przezwyciężyć egoizm, a doświadczenie pokazuje, że człowiek nie może być sobą, jeśli nie przekracza siebie aż do otwarcia się na poznanie Boga. Jedną z pokus właściwych naszym czasom jest pokusa człowieka, który stał się tak pewny siebie i samowystarczalny, że nie otwiera umysłu i serca na słowo Boże. Ono jest „żywe, skuteczne i ostrzejsze niż wszelki miecz obosieczny” (Hbr 4, 12), lecz trzeba otworzyć się na nie w wolności, aby mieć życie. „Wąska brama” i „ciasna droga” Ewangelii są w istocie drogą „prowadzącą do życia” (por. Mt 7, 14); „szeroka droga” egoizmu, hedonizmu i erotyzmu prowadzi natomiast do odczłowieczenia, nie zaspokajając głębokiego niepokoju człowieka. Oddalanie się od Boga jest ucieczką ku ciemności i śmierci, podczas gdy ścieżki Domu Bożego są drogami prowadzącymi do życia.
4. W perspektywie chrześcijańskiej jest jednak coś więcej. Jezus Chrystus jest Tym, który objawił nam nowe życie: życie Ducha (por. Rz 8, 11). Zgodnie ze słowami Soboru Watykańskiego II Jezus Chrystus „nie tylko dał nam przykład, abyśmy szli Jego śladami, lecz także otworzył nam drogę: jeśli nią idziemy, życie i śmierć zostają uświęcone i nabierają nowego sensu” (GS 22). Jezus Chrystus nieustannie ofiaruje człowiekowi prawdziwe życie: każdemu człowiekowi, każdej rodzinie i całej ludzkości. Te wyspy — tak bogate w błogosławieństwa, a zarazem tak bardzo potrzebujące — oraz ten lud Wysp Świętego Tomasza i Książęcej łakną życia, łakną prawdziwego życia. Powiedzcie im, że przyjąć Chrystusa i żyć Jego Ewangelią znaczy wybrać życie. W jedności z tak wieloma synami i córkami Boga, którzy na Wyspach Świętego Tomasza i Książęcejżyją swoją wiarą w sposób ofiarny, Papież pragnie powiedzieć wszystkim tym, którzy czują się daleko od wspólnoty chrześcijańskiej: Kościół was potrzebuje! Wróćcie do domu! Wspólnota wiary, w której się odrodziliście i w której do pewnego momentu wzrastaliście, prosi was, abyście zajęli swoje miejsce pośród Ludu Bożego — miejsce, które tylko wy możecie zająć.
5. Drodzy kapłani, bracia i siostry zakonne, katechiści i inni pracownicy duszpasterscy: bądźcie pewni, że moja miłość i moja troska pasterska wam towarzyszą. Błogosławię was z całego serca, błogosławię was i tych, których Pan wam powierzył! Gdy powrócicie do waszych wspólnot, parafii, instytucji czy rodzin, zanieście wszystkim braterski uścisk i błogosławieństwo Papieża oraz wyraźcie im moją solidarność i ogromną nadzieję, która nas jednoczy, ponieważ każdego dnia celebrujemy tę samą Eucharystię i wszędzie dajemy świadectwo tej samej wiary. Niech czuwa nad wami wszystkimi i nad waszymi bliskimi Dziewica, nasza Pani. W Jej sercu Matki zgromadziły się i rozkwitły nadzieje życia dla całej ludzkości, powierzonej Jej z wysokości Krzyża w osobie umiłowanego ucznia.
6. Matko Bożej Łaski, Tobie powierzam Kościół na Wyspach Świętego Tomasza i Książęcej i proszę Cię, abyś wyprosiła mu ufność, oddanie i świętą radość, która napełniła Twoje serce, gdy Duch Święty został zesłany na Ciebie, zarówno u początku Wcielenia, jak i u początków Kościoła. Umacniaj w sercach wszystkich chrześcijan wierność słowom i obietnicom Boga, aby stali się — na Twoje podobieństwo — gorliwymi świadkami Chrystusa, Nadziei i Światła narodów, na drodze tego narodu i całej ludzkości. Pośród cierpień i prób życia niech ci Twoi synowie i córki odnajdują pełnię radości w zwycięstwie Twojego Zmartwychwstałego Syna, pewni, że radość ta trwa w każdym wierzącym dzięki darowi Ducha. Pomagaj im żyć w Duchu Świętym pełnią radości Twojego Niepokalanego Serca! Amen!
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana