Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO UCZESTNIKÓW PIELGRZYMKI ZORGANIZOWANEJ PRZEZ «CONGRÉGATION SAINT-JEAN» (WSPÓLNOTĘ ŚWIĘTEGO JANA)
Rzym, Aula Pawła VI, 31 października 1994 r.
Drodzy Bracia i Siostry z Wspólnoty Świętego Jana,
Drodzy Przyjaciele
Z wielką radością witam was, tak licznych pielgrzymów, którzy przybyliście do Rzymu z okazji Roku Rodziny, a także bezpośrednio po zakończeniu Synodu Biskupów poświęconego życiu konsekrowanemu. Dziękuję drogiemu Ojcu Marie-Dominique Philippe za to, że was do mnie przyprowadził.
Osoby konsekrowane i świeccy — wasza wspólna obecność wyraźnie ukazuje, że w Kościele życie konsekrowane oraz życie małżeńskie i rodzinne są komplementarnymi sposobami realizowania powołania ucznia Chrystusa. Rodziny i osoby konsekrowane, podczas tej pielgrzymki możecie rozważać wezwanie św. Jana: „Po tym poznaliśmy miłość, że On oddał za nas swoje życie; my także winniśmy oddawać życie za braci” (1 J 3,16).
Słowa te są bezcenne, ponieważ dają zasadniczy klucz do zrozumienia sensu życia rodziny. Bronić jej godności i wielkości to przede wszystkim ukazywać ofiarność i bezinteresowny dar z siebie, aby między osobami złączonymi węzłem małżeństwa dojrzewała owocna komunia miłości. Bądźcie zawsze świadkami tego niezmierzonego daru Boga! Niech wasze domy w prostocie oraz pokorze codziennego życia odzwierciedlają Bożą dobroć: w wzajemnym szacunku małżonków, w szczodrym przyjęciu życia dzieci, w całym poświęceniu, jakiego wymaga wychowanie, w trwałych więziach podtrzymywanych z rodzicami w podeszłym wieku czy z braćmi i siostrami, którzy być może obrali inne drogi, w otwartości waszych domów na mężczyzn i kobiety z waszego otoczenia, którzy zostali zranieni i których nie wolno pozostawić na marginesie.
Tak, w intymności waszego życia rodzinnego oraz w wspólnocie kościelnej i społecznej, w której żyjecie, bądźcie dzień po dniu widzialnymi znakami miłości, którą Bóg nas miłuje!
Cierpliwe budowanie rodziny stanowi świadectwo, którego świat oczekuje od uczniów Chrystusa, i najlepszy wkład w obronę instytucji rodziny. Prośmy, aby rodziny doświadczały aktywnej solidarności, która pomoże im się rozwijać i sprostać ich zobowiązaniom. Równocześnie liczymy na same rodziny, ponieważ to one są na pierwszym miejscu powołane do tego, by rozwijać cywilizację miłości.
W tym Roku Rodziny pragnąłem często przypominać, że rodzina jest Ecclesiola, Kościołem domowym, jak podkreślił Sobór Watykański II (por. Lumen gentium, 11). Istotnie, żywotność wspólnot tworzących Kościół w znacznej mierze zależy od wiary i miłości przeżywanych w rodzinach chrześcijańskich. Od tego zależy dynamizm duchowy i misyjny Kościoła, choćby ze względu na rolę rodziców w budzeniu religijności oraz harmonijnym rozwoju dzieci i młodzieży. Wydaje mi się, że wasza pielgrzymka w sposób wymowny ukazuje również podstawowe znaczenie rodziny dla powołań kapłańskich i zakonnych.
Drodzy Przyjaciele, cieszę się, że mam tę okazję, aby serdecznie umocnić całą „rodzinę” Wspólnoty Świętego Jana. Dziękuję wam wszystkim za wierną uwagę, jaką okazujecie mojej posłudze Następcy Piotra. Bądźcie — jedni i drudzy — sługami Ewangelii, świadkami cudów Boga, budowniczymi komunii kościelnej w braterskiej jedności Kościołów partykularnych, w których żyjecie!
Osoby konsekrowane i rodziny, postępujcie naprzód w pielgrzymce wiary, prowadzeni przez Matkę Zbawiciela w radości i nadziei, Gaudium et spes! Niech Pan wam błogosławi!
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana