Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO KAPITUŁY GENERALNEJ UNII ŚWIĘTEJ KATARZYNY ZE SIENY MISJONAREK SZKOŁY
Rzym, 02 stycznia 1995 r.
Najdroższe Siostry!
1. Z okazji dziesiątej Kapituły Generalnej waszej Unii Świętej Katarzyny ze Sieny Misjonarek Szkoły, w pomyślnej rocznicy siedemdziesięciolecia założenia, zapragnęłyście spotkać się z Papieżem, aby ponownie wyrazić wasze uczucia wiernej przynależności do Kościoła i do Następcy Piotra.
Cieszę się, że mogę was przyjąć na tej Audiencji, wspominając spotkanie udzielone przez Pawła VI w dniu 28 sierpnia 1974 roku z okazji pięćdziesięciolecia waszego Instytutu oraz liczne kontakty, jakie z moimi czcigodnymi Poprzednikami miała wasza Założycielka, Służebnica Boża Matka Luigia Tincani.
Jestem wam wdzięczny za ten gest szczerego oddania i wszystkim przekazuję moje serdeczne pozdrowienie. W sposób szczególny pozdrawiam nową Przełożoną Generalną, Matkę Marię Grazię Bianco oraz Matkę Annę Marię Balducci, która, jako następczyni Matki Tincani, przez wiele lat kierowała waszą Instytucją z gorliwością i mądrością. Moja serdeczna myśl obejmuje również wszystkie wasze Siostry, które we Włoszech, w Pakistanie, w Indiach, w Holandii i w Polsce pracują z pokorą i oddaniem w dziedzinie szkolnictwa, tak decydującej dla dobra osób i społeczeństwa.
2. Temat, który wybrałyście na Kapitułę Generalną, jest niezwykle aktualny. Sformułowany w ten sposób: „Nasza misyjność między stabilnością a elastycznością. W naśladowaniu Jezusa, Słowa Wcielonego: nieskończona możliwość daru z siebie”, dobrze ukazuje wasze pragnienie pełnej odpowiedzi na oczekiwania Kościoła, idąc śladami świętej Katarzyny i Matki Tincani.
Wasze powołanie sytuuje was w samym sercu Kościoła i jego misji: głosić Ewangelię wszystkim narodom, oświecać i zbawiać dusze, nawracając je do jedynej prawdziwej wiary objawionej przez samego Boga za pośrednictwem Jezusa Chrystusa.
Matka Tincani, która łączyła wybitne przygotowanie teologiczne z łagodnością usposobienia, pisała: „Pierwszą i fundamentalną Prawdą, którą Kościół strzeże i przekazuje duszom, jest rzeczywistość miłości Boga do Jego stworzenia… To objawienie miłości Boga prowadzi człowieka do miłowania Boga, który tak bardzo go miłuje… Droga zbawienia jest zatem w całości drogą prawdy i światła: światła wiary! I wszystko zostało powierzone świętemu Kościołowi!” (Luigia Tincani, Santa Caterina da Siena. Per la Chiesa e per il Papa, Wyd. Cateriniane, Rzym 1977, s. 47).
Oto program duchowy i apostolski aktualny także dzisiaj; a nawet jeszcze bardziej aktualny w naszych czasach, w których społeczeństwo, głęboko udręczone, odczuwa wielką potrzebę bycia oświeconym i poprowadzonym ku spotkaniu oraz doświadczeniu miłości i miłosierdzia Boga.
Jesteście osobami konsekrowanymi, siostrami zakonnymi, powołanymi do dawania radykalnego świadectwa naśladowania Chrystusa.
Jesteście misjonarkami. Wasza forma życia, jak pisał Papież Paweł VI, „pragnie przedłużać życie Jezusa Nauczyciela, Jezusa – Mądrości Przedwiecznej Ojca, który oświeca każdego człowieka i otwiera przed nim źródło prawdy i światła” (Insegnamenti di Paolo VI, XII [1974] 771). Jesteście powołane do praktykowania miłości prawdy, z sercem otwartym zwłaszcza na ubogich duchem.
Jak pisała Matka Tincani, powołanie do apostolatu „jest po Odkupieniu dokonanym przez naszego Ukrzyżowanego Oblubieńca największym znakiem miłości, jaki Stwórca może ofiarować swojej ubogiej, małej istocie” (30 I 1927).
Poważnym wyzwaniem dla głoszenia Ewangelii w naszej epoce jest obojętność religijna. Jak miałem okazję podkreślić w Liście apostolskim Tertio Millennio Adveniente, prowadzi ona wielu ludzi naszych czasów do życia tak, jakby Boga nie było albo do zadowalania się mglistą religijnością, niezdolną zmierzyć się z problemem prawdy i z obowiązkiem wewnętrznej spójności. Zauważyłem również, że „wielu chrześcijan przechodzi w swoim życiu duchowym chwilę niepewności, która obejmuje nie tylko życie moralne, ale także modlitwę, a nawet samą teologalną poprawność wiary.” (Tertio Millennio Adveniente, 36).
Jakże ważne jest zatem apostolstwo nauczania w szkole, aby formować młode pokolenia w prawdziwej wierze chrześcijańskiej oraz pomagać im przyjmować i praktykować z szczerością, przekonaniem i odwagą wszystkie wymagające normy Ewangelii.
Na trzy pokusy, niemal typowe dla epoki nowożytnej: nieograniczoną autonomię, hedonizm i zamęt, pragniecie odpowiedzieć trzema podstawowymi postawami, zaczerpniętymi z życia i przesłania Matki Tincani: stałym wysiłkiem osobistego uświęcenia, solidnym przygotowaniem teologicznym i zawodowym oraz stylem życia życzliwym i pełnym miłości wobec wszystkich, zwłaszcza wobec młodych, którzy odczuwają potrzebę bycia rozumianymi, kochanymi i prowadzonymi w sposób pewny i przekonujący.
Wierność waszemu powołaniu może wymagać od was, w świetle pedagogiki chrześcijańskiej i doktryny ewangelicznej, oryginalnych i twórczych inicjatyw, aby wychodzić naprzeciw aspiracjom ludzi oraz duchowym i intelektualnym potrzebom naszych czasów.
3. Najdroższe Misjonarki Szkoły!
Dnia 31 maja 1976 roku, w liturgiczne wspomnienie Nawiedzenia NMP, wasza Założycielka opuściła tę ziemię, aby przejść do nieba. Kilka lat wcześniej ułożyła piękną modlitwę, którą pragnę przywołać na zakończenie naszego spotkania: „Światło umysłu pełne miłości, napełnij nasze dusze! Uczyń nas przejrzystymi i pogodnymi, ofiarnymi, mocnymi. Uczyń nas dobrymi, uczyń nas radosnymi świętą radością, która przewyższa każdą ofiarę i każdy trud, ponieważ miłość, która nas porusza, jest ‘miłością prawdziwego dobra pełną radości’. Święta Katarzyno, uproś nam wszystkim u Boga, abyśmy były fortes in fide, mocne w świetle wiary! Uczyń nas uczestniczkami daru, który On dał tobie, gdy wyrwał cię z ciszy kontemplacji, aby rzucić cię w burzliwe morze apostolstwa świata. Amen!”.
Niech zawsze wspiera was Maryja, Dziewica Mądrości.
Zostańcie umocnione moim Błogosławieństwem wy, a także wszystkie wasze Siostry.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana