Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO PRZEŁOŻONYCH GENERALNYCH ŻEŃSKICH ZGROMADZEŃ ZAKONNYCH ORAZ ŚWIECKICH INSTYTUTÓW ŻYCIA APOSTOLSKIEGO
Rzym, 18 maja1995 r.
Najdroższe Siostry!
1. Przybyłyście z całego świata do Rzymu, aby podczas specjalnego Kongresu studiować i pogłębiać zagadnienia dotyczące życia zakonnego w naszych czasach, w świetle niedawnego Synodu Biskupów poświęconego życiu konsekrowanemu i jego misji w Kościele oraz w świecie. Z wielką radością przyjmuję was na tej przeznaczonej specjalnie dla was audiencji i wszystkim serdecznie witam w Panu.
Pozdrawiam Kardynała Eduardo Martíneza Somalo, Prefekta Kongregacji odpowiedzialnej za bezpośrednie towarzyszenie instytutom życia konsekrowanego i stowarzyszeniom życia apostolskiego i dziękuję mu za skierowane do mnie wystąpienie oraz za życzliwe życzenia, które w imieniu wszystkich obecnych sióstr zakonnych mi przekazał. Pragnę wyrazić moją wdzięczność za zaangażowanie, z jakim to Dykasterium — wypełniając zadanie powierzone mu przez Konstytucję Apostolską Pastor Bonus (por. art. 107) — podejmuje swoje obowiązki, i życzę sobie, aby dzięki jego troskliwej i światłej działalności coraz pełniej była w Kościele promowana praktyka rad ewangelicznych.
Dziękuję Przewodniczącej Unii za słowa, które do mnie skierowała, wskazując kierunki zaangażowania, nad którymi się zastanawiacie w perspektywie bardziej skutecznej służbie Ewangelii i składam moje gratulacje nowej Przewodniczącej oraz jej Radzie Wykonawczej, życząc im owocnej pracy.
Jakże wiele Kościół zawdzięcza siostrom zakonnym za ich wybór całkowitej konsekracji Bogu i ofiarnej służby braciom! Mówię to także, z sercem pełnym bólu, a zarazem podziwu, myśląc o licznych siostrach zakonnych, które w ostatnich czasach oddały życie w różnych krajach: w Rwandzie, Burundi, Bośni i Hercegowinie, Chorwacji, Algierii, Zairze i gdzie indziej, oraz o tych, które nadal cierpią z powodu trudności wywołanych przez wojnę, partyzantkę, terroryzm, prześladowania i marginalizację. Należy się Im moja wdzięczność oraz uznanie całej wspólnoty chrześcijańskiej.
2. Wciąż jeszcze żyjemy w liturgicznej atmosferze okresu paschalnego i dlatego myśl spontanicznie biegnie ku temu, co Apostoł Piotr mówi w swoim pierwszym przemówieniu po Pięćdziesiątnicy do zgromadzonego tłumu: „Tego Jezusa wskrzesił Bóg, a my wszyscy jesteśmy tego świadkami!” (Dz 2, 32). A nieco później, wracając do tego samego tematu, wyciąga wnioski: jeśli Chrystus zmartwychwstał, to jest oczywiste, że „nie ma w nikim innym zbawienia; nie dano bowiem ludziom pod niebem żadnego innego imienia, w którym moglibyśmy być zbawieni” (Dz 4, 12). To odważne i szczere świadectwo Apostoła porusza słuchaczy (por. Dz 2, 37; 4, 13), którzy licznie się nawracają (por. Dz 2, 41).
Najdroższe osoby konsekrowane, także dzisiaj chrześcijanie, a tym bardziej osoby konsekrowane, powinni czuć się przede wszystkim „świadkami zmartwychwstania” Jezusa. Tylko On bowiem może rzucić światło na prawdziwy sens życia i śmierci, a tym samym wskazać drogę zbawienia. Misją Kościoła jest właśnie dawać świadectwo, że Chrystus jest prawdziwie wcielonym Słowem Bożym, jest Światłością świata, jest Prawdą. „Być z istoty misyjnym nie oznacza jedynie, że Kościół posiada powszechną misję wobec całej ludzkości, lecz że w swej rzeczywistości konstytutywnej, w swej duszy, a więc — można by powiedzieć — w samej swej psychologii, posiada dynamizm, który konkretnie wyraża się w głoszeniu Ewangelii, w szerzeniu wiary i w wezwaniu do nawrócenia, głoszonym ‘aż po krańce ziemi’… Każdy w Kościele i z Kościołem ma zadanie szerzyć światło Ewangelii zgodnie z misją zbawczą przekazaną przez Odkupiciela wspólnocie kościelnej” (Katecheza środowa, Insegnamenti di Giovanni Paolo II, XVIII/1 [1995] 1008 i n.).
3. W świetle Zmartwychwstania Chrystusa oraz rozważając liczne, pełne pasji i głębokiej refleksji wystąpienia ostatniego Synodu Biskupów poświęconego życiu konsekrowanemu, można wyprowadzić pewne wskazania, które posłużą wam, Przełożonym Generalnym oraz waszym siostrom, oczekującym od was wyjaśnienia, zachęty i duchowego zapału.
Pierwsze przekonanie dotyczy trwałej aktualności życia zakonnego w Kościele. Możemy być pewni, że także w nadchodzącym tysiącleciu, do którego progu już dochodzimy, nadal będzie rozbrzmiewał tajemniczy, lecz realny głos Jezusa: „Jeśli chcesz być doskonały, idź, sprzedaj, co posiadasz, daj ubogim, a będziesz miał skarb w niebie; potem przyjdź i chodź za Mną” (Mt 19, 21). Pomimo obecnego niedostatku powołań musimy ufać Opatrzności: Bóg nie opuści swojego Kościoła. Istotne jest natomiast, aby ze strony rodzin zakonnych istniała pełna współpraca w formowaniu własnych członków do miłości całkowitej, szczerej i radosnej do Jezusa Chrystusa — głęboko poznanego, naśladowanego i posłusznie przyjmowanego.
Drugie przekonanie dotyczy wartości i znaczenia ponownego odkrycia „charyzmatów” Założycielki lub Założyciela, aby przeżywać je w pełni, dostosowując się jednocześnie do wymogów czasu. Istotnie, jeśli fundacja przetrwała próbę czasu, jest to znakiem szczególnego zamysłu Opatrzności zarówno wobec Kościoła, jak i wobec społeczeństwa.
Trzecie przekonanie odnosi się do teologicznego fundamentu konsekracji zakonnej: „konsekracja chrzcielna i bierzmowania”, będąca konsekracją sakramentalną, obdarza — wraz z charakterem — łaską uświęcającą, a więc udziałem w trynitarnym życiu Boga i stanowi podstawę zobowiązania do dawania świadectwa w Ciele Mistycznym. „Konsekracja zakonna” jest kościelnym uznaniem wewnętrznego powołania do całkowitego daru z siebie Bogu i Jego zbawczemu planowi poprzez trzy śluby. Należy wraz z Soborem stwierdzić, że stan zakonny, „ustanowiony przez profesję rad ewangelicznych, chociaż nie należy do hierarchicznej struktury Kościoła, należy jednak nierozerwalnie (inconcusse) do jego życia i świętości” (Lumen Gentium, 44). Dlatego nie może on zaniknąć i nigdy nie zaniknie.
Czwarte przekonanie dotyczy „misji” życia konsekrowanego, którą jest komunia z Chrystusem i z Kościołem, Jego Ciałem Mistycznym. Osoba konsekrowana jest przede wszystkim w sposób szczególny wezwana do sequela Christi — naśladowania Chrystusa, które pociąga za sobą ofiarę i umartwienie, zgodnie z wezwaniem Jezusa: „Jeśli kto chce pójść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech weźmie swój krzyż i niech Mnie naśladuje” (Mk 8, 34).
Istnieje następnie komunia pastoralna, która wyraża się we współpracy z Kościołem lokalnym poprzez wielkoduszną otwartość — z poszanowaniem celów własnego instytutu — na wskazania i inicjatywy biskupa diecezjalnego. Osoba konsekrowana powinna ponadto zawsze okazywać wrażliwość na potrzeby swoich współczesnych, potępiając zło i błąd, a zarazem miłując wszystkich ludzi z oddaniem, równowagą i pogodą ducha, w braterskim i konstruktywnym dialogu.
Niekiedy życie wspólne, posłuszeństwo, monotonia pracy czy poczucie samotności mogą wystawić na próbę zapał ofiarowania siebie. Wówczas szczególnie powinny przeważać światło i moc życia duchowego, rozważając to, co Autor Listu do Hebrajczyków wspaniale napisał: „odłożywszy wszelki ciężar, a przede wszystkim grzech, który nas łatwo zwodzi, winniśmy wytrwale biec w wyznaczonych nam zawodach. Patrzmy na Jezusa, który nam w wierze przewodzi i ją wydoskonala.” (Hbr 12, 1–2).
4. Intuicja świętej Teresy z Lisieux, która swoim religijnym geniuszem i świętością wniosła powiew autentycznej duchowości w XX wiek, odnosi się także do was, Przełożonych Generalnych, i do wszystkich osób konsekrowanych: „Zrozumiałam, że Miłość zawiera w sobie wszystkie powołania, że Miłość jest wszystkim, że obejmuje wszystkie czasy i wszystkie miejsca; jednym słowem, że Miłość jest wieczna!” (Rękopisy autobiograficzne, rozdz. IX). Oto, najdroższe Siostry, klucz do waszego powołania: miłość teologalna coraz bardziej gorąca, coraz bardziej przekonana!
Niech zawsze wspiera was i umacnia w waszych postanowieniach i programach Najświętsza Maryja Panna, którą czcimy ze szczególną pobożnością w Jej poświęconym miesiącu maju.
Niech towarzyszy wam także moje błogosławieństwo, którego teraz z całego serca wam udzielam, rozciągając je z serdecznością na wszystkie wasze Siostry.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana