Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO UCZESTNIKÓW ZGROMADZENIA GENERALNEGO TOWARZYSTWA MISJI AFRYKAŃSKICH
Rzym, 19 maja1995 r.
Czcigodny Ojcze Przełożony Generalny,
Drodzy przyjaciele Towarzystwa Misji Afrykańskich,
1. Wasze Zgromadzenie Generalne, które właśnie dobiegło końca, stwarza miłą okazję, by was przyjąć. Dziękuję Ojcu Danielowi Cardot, waszemu nowemu Przełożonemu Generalnemu, za słowa, które skierował pod moim adresem; będzie on kontynuował zadanie Ojca Patricka Harringtona, którego pragnę serdecznie pozdrowić. Jemu oraz jego nowym współpracownikom przekazuję moje zachęty i życzenia pomyślności w pełnieniu powierzonego im urzędu.
2. W ciągu tych tygodni refleksji i dzielenia się mieliście sposobność wspólnie na nowo przemyśleć sens misji, która charakteryzuje wasze Towarzystwo. W niewielkim odstępie czasu od Specjalnego Zgromadzenia Synodu Biskupów dla Afryki oraz na kilka miesięcy przed celebracjami synodalnymi, które odbędą się na ziemi afrykańskiej, uderza mnie wasza wierność wobec licznych krajów tego kontynentu, na których terenie działacie. Nasi bracia afrykańscy przechodzą trudne próby — wiemy o tym — z powodu ubóstwa, niesprawiedliwości i różnych form przemocy. Lecz, jak to zawsze podkreślacie, Kościół w Afryce, ubogi w oczach świata, jest bogaty dzięki wrodzonym przymiotom swoich dzieci i żyje wiarą spokojną, zakorzenioną w głębokiej nadziei. Wasza braterska obecność w młodych Kościołach stanowi niezwykle cenne wsparcie, pomagając im kształtować własne oblicze w komunii z Kościołem powszechnym. Kontynuujcie dzielenie się z naszymi braćmi i siostrami Afryki, a także z mieszkańcami innych regionów, w których jesteście obecni, darami otrzymanymi przez każdego misjonarza w jego osobistym powołaniu oraz przez całe wasze Towarzystwo w jego tradycji ewangelizacyjnej.
3. W tym czasie paschalnym słuchamy słów Zmartwychwstałego, który mocą Ducha posyła swoich uczniów na misję, aby nieśli orędzie zbawienia, przebaczenia i pojednania. Na drodze do Emaus Jezus objawia swoim uczniom sens swej odkupieńczej ofiary na krzyżu i swego zwycięstwa nad śmiercią, a także ukazuje swoją obecność w łamaniu chleba, sprawiając, że ci zagubieni ludzie odnajdują drogę komunii z braćmi, gdy powracają do Apostołów pozostających w Jerozolimie.
Ten wielki moment paschalnej Ewangelii inspirował waszą refleksję nad misją, w duchu encykliki Redemptoris missio oraz orędzia ogłoszonego przez Synod dla Afryki. Ojcowie synodalni w podziwu godny sposób wyrazili autentyczny sens ewangelizacji: „Niezmienna w swej treści, którą jest Chrystus, […] nie jest ona przede wszystkim teorią, lecz życiem, spotkaniem miłości, które wstrząsa naszym życiem, dziś tak samo jak u początków Kościoła. […] Ewangelizować znaczy sprawić, aby żyło się Jezusem Chrystusem, jedynym Odkupicielem człowieka” (por. Messaggio finale, nr 9).
Waszym pragnieniem jest ukazywać naszym braciom i siostrom Afryki wszystkie wymiary miłości ewangelicznej: pomoc i wsparcie udzielane najbardziej bezbronnym, odkrywanie oblicza Pana odbitego w obliczu najmniejszych Jego braci, jak z mocą przypomina Ewangelia św. Mateusza (Mt 25, 31–46). Orędzie chrześcijańskie może być przekazywane jedynie poprzez braterską obecność tych, którzy sami otrzymali łaskę. Dokonuje się w ten sposób prawdziwa wymiana darów, by użyć określenia, którego użyłem przy innej okazji: misjonarze, tacy jak wy, otrzymują i przyjmują zmysł religijny, poczucie wspólnoty oraz zaufanie do życia — cechy istotne w Afryce; z radością odkrywacie w sercu tych ludów żywe ziarna Słowa, ale w zamian powinniście pomagać odkrywać skarby, którymi Chrystus obdarza nas w każdym czasie i w każdym miejscu: światło Objawienia oraz liczne aspekty życia kościelnego.
4. Jednym z najpiękniejszych przejawów tej wymiany darów jest sam wzrost waszego Towarzystwa oraz powołań zrodzonych na ziemiach ewangelizowanych przez misjonarzy Afryki: młode Kościoły są gotowe ofiarować swoich synów, aby nieśli orędzie Dobrej Nowiny. Powierzmy Panu młodych, których On powołuje, ich formację pod waszym przewodnictwem oraz owocność ich przyszłej posługi.
5. Drodzy przyjaciele, podczas tego krótkiego spotkania pragnę przede wszystkim was umocnić i wyrazić zaufanie, jakim Następca Piotra darzy Instytut który już tak wiele wniósł w służbie Ewangelii i w którym Kościół pokłada dziś, jak i wczoraj, swoją ufność.
Niech Chrystus Zbawiciel prowadzi na ich drodze synów Księdza Marion de Brésillac!
Wam oraz wszystkim członkom Towarzystwa z serca udzielam mojego Apostolskiego Błogosławieństwa.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana