Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO UCZESTNIKÓW XI KAPITUŁY GENERALNEJ ZGROMADZENIA MAŁEJ MISJI DLA GŁUCHONIEMYCH
Rzym, 10 lipca 1995 r.
Drodzy Ojcowie i Bracia Małej Misji dla Głuchoniemych!
1. Jestem szczególnie rad, że mogę się z wami spotkać, gdy przygotowujecie się do sprawowania XI Kapituły Generalnej waszego Zgromadzenia, spoglądając na Jezusa, Mistrza i Pana oraz wzywając światła i mocy Ducha Świętego, aby z odnowionym zapałem zaangażować się w misję, którą Pan wam powierzył.
2. W tym miesiącu przypadają dwie daty bardzo wam drogie: 8 lipca 1849 roku wasz Założyciel, Sługa Boży ksiądz Giuseppe Gualandi, odczuł powołanie, by poświęcić całe swoje życie głuchoniemym, a 14 tego samego miesiąca, w roku 1907, został wezwany przez Pana, aby otrzymać nagrodę przeznaczoną dla „sługi dobrego i wiernego”.
Te dwie daty, kierując was do początków waszej Rodziny zakonnej oraz do świadectwa waszego Założyciela, wzywają do wierności waszemu charyzmatowi, którą macie potwierdzać przez stałe dążenie do wartości ewangelicznych oraz przez całkowite oddanie tym, których Pan wam powierza.
3. Wasze apostolstwo prowadzi do życia blisko braci pozbawionych słuchu, aby przekazywać im, przy pomocy odpowiednich środków, orędzie zbawienia: także oni bowiem mają prawo słuchać „Dobrej Nowiny” o królestwie Bożym i poznawać Jezusa Odkupiciela oraz Maryję, Jego Najświętszą Matkę.
Życie i nauczanie waszego Założyciela wzywają was do tego, aby w centrum waszej duchowości stawiać miłość do Chrystusa i do Dziewicy Maryi, by wychowywać głuchoniemych do takiej samej miłości, uzdalniając ich w ten sposób do radosnego czerpania ze źródeł zbawienia.
4. Zapał miłości wobec najmniejszych, którego nauczył was ksiądz Gualandi, skłonił was do poszerzenia granic waszego apostolstwa na osoby pozbawione słuchu w Brazylii i na Filipinach. Wyrażając wam żywe uznanie dla ducha misyjnego, który was ożywia, zachęcam, abyście ze szczególną uwagą spoglądali na te oraz na inne liczne kraje, w których wiele osób pozbawionych słuchu jest nadal trwale marginalizowanych i wykluczonych z korzystania z podstawowych praw do edukacji i do godnej pracy.
Z prawdziwą radością dowiaduję się, że właśnie z tych krajów pochodzi wiele powołań do waszego Zgromadzenia: są one znakiem życzliwości Pana wobec tych, którzy uznają Go i służą Mu ofiarnie w najmniejszych braciach.
5. Wierność waszemu charyzmatowi oraz dziedzictwu doświadczeń i wartości obecnych w historii waszej Rodziny zakonnej powinna dodawać wam odwagi, by patrzeć naprzód i odczytywać znaki czasu, przyjmując z roztropną rozwagą wielkie postępy nauki i techniki w dziedzinie pedagogiki i rehabilitacji, aby podejmować wszelkie stosowne inicjatywy służące dobru materialnemu i duchowemu osób pozbawionych słuchu.
Słusznie postrzegacie w nich osoby powołane nie tylko do tego, by być ewangelizowanymi, lecz także — zgodnie z chwalebną tradycją waszego Zgromadzenia, które trafnie promowało „Braci Oblatów” oraz „Apostolski Ruch Głuchoniemych” — by same stawały się aktywnymi podmiotami ewangelizacji.
W realizacji waszego apostolstwa zachęcam was do szczególnej troski o formację i zaangażowanie świeckich, do ożywienia „Pobożnego Związku św. Franciszka Salezego”, który zawsze okazywał wam wielką pomoc, przyczyniając się zarazem do upowszechniania znajomości waszego dzieła.
6. Bliskość trzeciego tysiąclecia chrześcijaństwa zobowiązuje wszystkich chrześcijan do odnowionej wierności Ewangelii poprzez konkretne zaangażowanie w nawrócenie oraz w służbę najmniejszym i najuboższym braciom. Zachęcając was do wytrwania w radosnym głoszeniu miłości Boga tym, których spotykacie, udzielam wam — jako zadatku nowego daru łaski — Apostolskiego Błogosławieństwa, które chętnie rozszerzam na zakonników i zakonnice waszego Zgromadzenia, jak również na współpracowników oraz na osoby, którymi otaczacie opieką w szkołach i domach opieki.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana