Jan Paweł II
SPOTKANIE ZE WSPÓLNOTAMI MNISZEK KLAUZUROWYCH W LORETO
Loreto, Święty Domek, 10 września 1995 r.
Najdroższe Siostry!
1. Jest dla mnie wielką radością, że w trakcie pielgrzymki młodych Europejczyków do Loreto mogę spotkać się również z wami, członkiniami wspólnot dwóch klasztorów tego miasta – klasztoru Nazaret karmelitanek bosych oraz klasztoru św. Gabriela od Matki Bożej Bolesnej sióstr pasjonistek – w tym miejscu tak bardzo wymownym, które przypomina wielką tajemnicę Wcielenia.
W tej chwili moje myśli biegną ku wszystkim mniszkom klauzurowym Włoch i całego świata. Drogie siostry, jesteście przedstawicielkami tego szczególnego powołania do życia kontemplacyjnego, które przenika całą historię Kościoła, przypominając wszystkim o pilnej potrzebie nieustannego podążania ku ostatecznemu i uszczęśliwiającemu spotkaniu z Bogiem. Jest to świadectwo szczególnie potrzebne w naszych czasach, tak już bliskich wielkiego Jubileuszu Roku Dwutysięcznego. Znaczący jest zatem wasz duchowy udział w kościelnym spotkaniu młodych Europejczyków, którzy przybyli do Loreto, aby odnaleźć nowe siły w pielgrzymce prowadzącej ich ku wielkiemu wydarzeniu nowego chrześcijańskiego tysiąclecia.
2. Święty Domek, sanktuarium, w którym się znajdujemy, przypomina nam o fundamentalnym znaczeniu, jakie dla zbawienia rodzaju ludzkiego miało „fiat” Maryi wypowiedziane na wezwanie Pana. Czymże innym jest życie klauzurowe, jeśli nie nieustannym odnawianiem owego „fiat”, które otwiera drzwi własnego istnienia na przyjęcie Zbawiciela? Wy wypowiadacie to „fiat” w codziennym przylgnięciu do Bożego działania oraz w wytrwałej kontemplacji tajemnic zbawienia.
W ten sposób, bez ruszania fizycznie w drogę, przeżywacie waszą duchową pielgrzymkę, która czerpie inspirację i ukierunkowanie z tajemnicy objawionej w Świętym Domku. To właśnie dzięki stabilności i klauzurze przechodzicie przez „scenę tego świata”, nie osiadając w sprawach ziemskich, lecz trwając w nieustannym napięciu ku obiecanej mecie.
Mniszka, pielgrzymująca w swojej klauzurze, jest zawsze w drodze ku Panu. Każdego nowego poranka może śpiewać wraz z Psalmistą: „Boże, Ty Boże mój, Ciebie szukam o świtaniu; Ciebie pragnie moja dusza … W świątyni tak się wpatruję w Ciebie, bym ujrzał Twoją potęgę i chwałę. (Ps 63, 2. 3). I wraz z Oblubienicą z Pieśni nad Pieśniami może powiedzieć: „Wstanę i obejdę miasto, ulicami i placami będę szukać miłości mej duszy” (Pnp 3, 2).
3. W klasztorze wszystko jest ukierunkowane na poszukiwanie Oblicza Boga, wszystko zostaje sprowadzone do tego, co istotne, ponieważ ważne jest tylko to, co do Niego przybliża. Skupienie monastyczne oznacza wrażliwość na obecność Boga: gdy rozprasza się na wiele spraw, droga zwalnia, a cel zostaje utracony z oczu.
Wielu młodych ludzi jest dziś wrażliwych na wezwanie pielgrzymowania. Znajdują się oni pośród świata często pozbawionego wartości duchowych i prawdziwych ideałów: dla wielu liczy się jedynie korzystanie z dnia dzisiejszego, obrona własnych interesów, nawet kosztem innych, aż po przemoc i brutalność. Pielgrzymka do Loreto może stać się dla nich stosowną okazją do sprzeciwu wobec tak ciasnego i rozczarowującego kontekstu ludzkiego. Postój w Świętym Domu staje się dla nich zaproszeniem do refleksji nad autentycznymi wartościami oraz do otwarcia ducha na szerokie horyzonty wiary i miłości.
Drogie Siostry, z wnętrza waszych klasztorów możecie czuć się głęboko solidarne z tymi młodymi, wspierając ich waszymi modlitwami i ofiarami w poszukiwaniu odpowiedzi zdolnej przynieść pokój niespokojnemu sercu. Odpowiedź – wy o tym wiecie – jest jedna: Chrystus, Słowo Ojca, które stało się ciałem, aby zbawić człowieka.
4. Jakże cenna jest zatem wasza szczególna konsekracja! Jest ona prawdziwie darem, który znajduje się w samym centrum tajemnicy komunii kościelnej, towarzysząc apostolskiej misji tych, którzy trudzą się w głoszeniu Ewangelii. Szczególnie ważny jest wkład, do jakiego jesteście powołane w zaangażowaniu Kościoła na rzecz nowej ewangelizacji, zwłaszcza teraz, gdy zbliża się Wielki Jubileusz. Jak Apostołowie, zgromadzeni na modlitwie z Maryją i innymi kobietami w wieczerniku, zostali napełnieni Duchem Świętym (por. Dz 1, 14), tak również wspólnota wierzących liczy dziś na to, że dzięki waszej modlitwie będzie mogła doświadczyć odnowionej Pięćdziesiątnicy, dla bardziej skutecznego świadectwa ewangelicznego u progu nowego tysiąclecia.
Drogie Siostry, powierzam Maryi, Dziewicy wiernej i Mieszkaniu poświęconemu Bogu, wasze wspólnoty i każdą z was, jak również te, które pragną dzielić wasze duchowe doświadczenie. Niech Matka Pana wyjedna, aby z Loreto rozbłysła na nowo w Europie – za pośrednictwem młodych przybyłych tu w pielgrzymce – wiązka tego światła, które ogarnęło świat, gdy Słowo stało się ciałem i zamieszkało między nami!
Wszystkim udzielam mojego Błogosławieństwa.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana