Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO UCZESTNIKÓW KAPITUŁY GENERALNEJ ZAKONU KARMELITÓW
Castel Gandolfo, 23 września 1995 r.
Najdrożsi Bracia Karmelici
1. Z radością zwracam się do was z okazji Kapituły Generalnej, która kieruje wasz starożytny i znamienity Zakon ku nowemu tysiącleciu chrześcijaństwa, już bardzo bliskiemu. Moja serdeczna myśl biegnie przede wszystkim ku o. Johnowi Malleyowi, ustępującemu Przeorowi Generalnemu, któremu wyrażam uznanie za cenną posługę pełnioną na rzecz waszej Rodziny zakonnej. Serdecznie pozdrawiam nowego Przeora Generalnego, o. Josepha Chalmersa oraz pozostałych nowo wybranych członków Zarządu Generalnego, którym życzę ofiarnej i owocnej pracy dla duchowego i materialnego dobra Współbraci.
Jako temat wspólnotowej refleksji tej ważnej Kapituły wybraliście: „Karmel: miejsce i droga ku trzeciemu tysiącleciu”. Chcieliście w nim zawrzeć sens waszej dzisiejszej misji, polegającej na byciu świadkami duchowości ewangelicznej, zdolnymi oddziaływać skutecznie także na ludzi naszych czasów. Pragnę wyrazić wam uznanie za ten wybór, ponieważ Karmel jest powołany do bycia oazą kontemplacji i duchowości, z której również człowiek roku 2000 może czerpać autentyczne wartości ducha. Jednocześnie stanowi on drogę i itinerarium wzrostu wewnętrznego, ukierunkowanego ku coraz głębszemu zjednoczeniu z Bogiem.
2. Karmel szczyci się długą historią, której korzenie sięgają tradycji i duchowości biblijnej. Nawiązuje on bowiem do góry, na której dawni „synowie proroków” ustanowili ośrodek przyciągania i inspiracji dla tej części ludu żydowskiego, która pragnęła pozostać wierna Bogu Izraela i Jego objawieniu.
W tych dążeniach Izraelici byli pobudzani i wspierani przykładem oraz nauczaniem proroka Eliasza, którego uważacie za waszego poprzednika. Z ludzkiej i duchowej drogi, a także z kontemplacyjnego doświadczenia tego wielkiego męża Bożego, także dzisiaj czerpiecie światło i siłę, aby — po tylu wiekach — być duchowymi przewodnikami dla braci na ich drodze ku Bogu.
Wasze „naśladowanie Chrystusa”, jako osób konsekrowanych, nabiera w ten sposób wymiarów biblijnych i historycznych, które czynią je szczególnie żywym i aktualnym. Żywię nadzieję, najdrożsi, że intensywne prace kapitulne tych dni sprzyjać będą pogłębionej refleksji nad tym, jak realizować wasz specyficzny charyzmat u progu trzeciego tysiąclecia. Doprowadzi was to do kontynuowania z odnowionym entuzjazmem świadectwa duchowości, jakie składacie w kontekście współczesnej epoki, głęboko spragnionej Boga, lecz zbyt często zagubionej na trudnych ścieżkach historii.
3. Podążając za tradycją prorocką Starego Testamentu i rozwijając ją — tradycją stale ukierunkowaną na budzenie w Ludzie Bożym oczekiwania czasów mesjańskich — prorok Eliasz przybliża was także dziś do dzieła i nauczania Jana Chrzciciela, „Poprzednika”, tego, który miał poprzedzić Mesjasza (por. Ml 3,23; Mt 17,12–13).
Słowo i prorocka misja Eliasza prowadzą was w szczególny sposób do Matki Mesjasza, Najświętszej Maryi Panny, wysławianej przez waszych mistrzów duchowych jako „Królowa Karmelu”, „Kwiat Karmelu”, „Matka łaski”, Ta, która czyni możliwą i radosną drogę ku Bogu mocą Chleba życia (por. 1 Krl 19,5–8; J 6,35).
W ten sposób Zakon Braci Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel uzdalnia się do tego, by z męstwem i gorliwością odpowiadać na swoje powołanie do braterstwa, kontemplacji i proroctwa. Pozwala wam to coraz pełniej urzeczywistniać waszą specyficzną duchowość, w wierności Bogu, który was powołuje, w dyspozycyjności wobec Kościoła, który was posyła, oraz w ewangelicznej służbie wobec ludzkości, potrzebującej was jako braci kontemplacyjnych i prorockich.
4. Najdrożsi Karmelici Dawnej Obserwancji! W tej ważnej misji apostolskiej u progu trzeciego tysiąclecia chrześcijańskiego wasz Zakon, liczący obecnie ponad dwa tysiące zakonników, wspierany jest przez 72 klasztory sióstr karmelitanek, 13 zgromadzeń zakonnych o życiu apostolskim, instytut świecki, świecką rodzinę misyjną oraz liczne grupy Trzeciego Zakonu świeckiego i Bractwa Szkaplerznego.
Jest to niezwykła acies ordinata, która — na wzór proroka Eliasza — angażuje się w podtrzymywanie żywej wiary w jedynego i prawdziwego Boga pośród ludzi naszych czasów, zbyt często kuszonych, by służyć „nowym bogom” konsumpcjonizmu, hedonizmu i egoistycznej afirmacji siebie, a w konsekwencji nierzadko stających się ofiarami kultury śmierci, która sama usiłuje nawet zająć miejsce Boga.
Umiejcie nieść temu ludowi spragnionemu prawdy i autentyczności wartości ducha, dając świadectwo — słowem i waszą obecnością — o dążeniu ludzkich dziejów ku Absolutowi.
5. W tym zaangażowaniu duchowym i apostolskim niech wspierają was przykład i wstawiennictwo ojca Tytusa Brandsmy, którego miałem radość ogłosić błogosławionym dokładnie dziesięć lat temu. Przypieczętował on heroiczną ofiarą życia w obozie koncentracyjnym w Dachau egzystencję całkowicie poświęconą miłości Boga i służbie braciom. „W życiu ojca Brandsmy — przypominałem w homilii beatyfikacyjnej — to, co przede wszystkim budzi podziw, to coraz wyraźniejsze objawianie się łaski Chrystusa. Tu leży tajemnica jego szerokiego oddziaływania, tu źródło nieustannie świeżej fali jego miłości” (Insegnamenti di Giovanni Paolo II, VIII/2 [1985] 1180).
W duchowej walce, do której jesteście powołani, umocnieni i ubogaceneni pracami Kapituły, pozwólcie by prowadziła Maryja, Córa Syjonu, która przez Wcielenie Słowa w swoim najświętszym łonie stała się Świątynią nieustannej kontemplacji i źródłem braterstwa, które jednoczy nas w Chrystusie.
Z tymi życzeniami, wzywając dla każdego z was macierzyńskiej opieki Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel, wszystkim z serca udzielam Apostolskiego Błogosławieństwa.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana