Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO UCZESTNICZEK KAPITUŁY GENERALNEJ SIÓSTR ŚW. PAWŁA
Z CHARTRES
Rzym, 30 września 1995 r.
1. Oto jesteście tutaj, w Rzymie, aby odbyć swoją Kapitułę Generalną i z okazji tego ważnego momentu w życiu waszego Zgromadzenia poprosiłyście o spotkanie ze mną, by wyrazić swój szacunek wobec Następcy Piotra. Z wielką radością witam was u siebie!
Jako uczestniczki kapituły reprezentujecie cztery tysiące Sióstr św. Pawła z Chartres. Wraz z wami jakby wszystkie pięć kontynentów było teraz obecnych jednocześnie. Na każdym z nich bowiem Siostry, które was poprzedziły, zakładały domy, odpowiadając na wszelkie wezwania, jakie docierały do nich już od trzystu lat. Taki bowiem jubileusz świętujecie w tym roku: minęło trzysta lat od dnia, w którym Marie-Anne de Tilly i czcigodny Louis Chauvet, natchnieni przez Ducha i poruszeni nędzą, której codziennie byli świadkami w wioskach Île-de-France, postanowili poświęcić wszystkie swoje siły służbie najuboższych.
2. Jakże nie dziękować Panu za wspaniałość Jego dzieła? To On daje wzrost i istnienie. Zawsze jesteśmy w Jego rękach. Kiedy działamy, to On nas prowadzi, aby zaprowadzić nas do Królestwa. Jak mówi prefacja o świętych, gdy On wieńczy ich zasługi, wieńczy swoje własne dary. Spoglądając na dzieło dokonane przez waszych założycieli, jakże nie zadziwić się ich ofiarnością, zdolnościami, wytrwałością, jaką wykazali? A jednak jakże nie dostrzec, że to Bóg pozwolił im działać w ten sposób i zechciał się nimi posłużyć „dla swojej chwały i dla zbawienia świata”?
3. „Wszystko mogę w Tym, który mnie umacnia” (Flp 4,13). Warto przypominać sobie te słowa waszego świętego patrona, gdy wspominamy dzieło dotychczas wykonane. Tak, od trzech stuleci wasze Siostry, stopniowo osiedlające się na pięciu kontynentach, potrafiły rozważać i wcielać w życie słowa Chrystusa wypowiedziane podczas Ostatniej Wieczerzy: „Beze Mnie nic nie możecie uczynić” (J 15,5). Bez Tego, któremu oddałyście swoje życie, wasze świadectwo byłoby puste, wasze zaangażowanie pozbawione wartości, wasza egzystencja pozbawiona sensu. Lecz dzięki waszej wytrwałości, wiernemu zachowywaniu trzech rad ewangelicznych: ubóstwa, czystości i posłuszeństwa, stałyście się Siostrami Jezusa Chrystusa, całkowicie poświęconymi Temu, którego wezwanie przyjęłyście niegdyś bez smutku: „Pójdź, spełnię pragnienia twojego serca”.
4. Trwajcie nieustannie w waszym dziele ewangelizacji w różnych miejscach, w których jesteście już obecne. W bezpośrednim głoszeniu Dobrej Nowiny, poprzez katechezę dzieci, młodzieży i dorosłych, nic nie może być pominięte, aby pozwolić zasmakować im Słowa Bożego. Święty Paweł był być może największym katechetą wszystkich czasów i udzieli wam siły, byście były prawdziwymi świadkami „w porę i nie w porę” (2 Tm 4,2). Znacie i rozważacie płomienne słowa jaśniejące w jego listach: „Postanowiłem bowiem, że nie będę znał niczego więcej pośród was, jak tylko Jezusa Chrystusa, i to ukrzyżowanego” (1 Kor 2,2), czy też: „Dla mnie bowiem żyć — to Chrystus” (Flp 1,21). Drogie Siostry, Chrystus ukrzyżowany i zmartwychwstały, Pan chwały, będzie wam towarzyszył i sam was poprowadzi, czyniąc was apostołkami czasów współczesnych wobec wszystkich i wszystkiego, co spotkacie na waszej drodze.
5. Pobudzone wiarą do głoszenia wiary, jesteście także poruszone miłością Pana, by wcielać w życie miłość do waszych braci i sióstr. Chciałbym tutaj wyrazić uznanie dla wszystkich działań charytatywnych, którym się poświęciliście z wielką ofiarnością, a zarazem z równą kompetencją i skutecznością. Wasi założyciele długo rozważali słowa Chrystusa, które stanowią klucz do działania chrześcijanina: „Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili” (Mt 25,40). Chętnie przywołuję te słowa w waszej obecności, przy okazji tej Kapituły Generalnej. Najpierw w każdym z waszych domów, a następnie w swoich środowiskach, pielęgnujcie miłość braterską — tę, która pozwala rozpoznać uczniów Chrystusa. Szkoły, szpitale, ambulatoria, kliniki, ośrodki przyjmujące bezdomnych — nie ma miejsca, w którym miłość nie mogłaby znaleźć wyrazu, w którym oblicze brata nie mogłoby przypominać oblicza Pana. Trzysta lat praktykowania miłości daje wam niezwykłą siłę, by nadal być — w pokorze i radości życia konsekrowanego — tymi apostołkami miłości, których świat tak bardzo potrzebuje.
6. Chartres, Kajenna, Gwadelupa i Martynika, Hongkong, Madagaskar, Borneo, Korea, Wietnam — długa jest lista krajów i miast, w których się osiedliłyście, aby zakładać wasze placówki. Przed wami, umiłowane Siostry, otwiera się rozległe pole działania. Cały świat, jak mówiłem na początku, jest jedną ziemią misyjną. A wy jesteście służebnicami Siewcy, przyjaciółkami Oblubieńca, których Mistrz zastanie czuwającymi w chwili swego powrotu. Dziękuję wam za świadectwo, jakie dotąd dałyście i zachęcam was, abyście nadal je składały bez wytchnienia, ufne w Chrystusa Zbawiciela, który każdego dnia powtarza każdemu chrześcijaninowi: „Miejcie odwagę: Ja zwyciężyłem świat!” (J 16,33). Niech św. Paweł będzie waszym towarzyszem na lata — on, atleta Chrystusa, który do końca „stoczył dobrą walkę” (2 Tm 4,7)! Niech Maryja, Matka Odkupiciela, prowadzi was do najuboższych, do najbardziej opuszczonych, do tych, którzy na was czekają i nie ośmielają się nawet podnieść głowy! Miejcie pewność, że Papież liczy na was i towarzyszy wam w waszej szlachetnej misji w służbie Chrystusa i Kościoła!
Aby Pan wspierał was w życiu zakonnym i w waszej działalności, z całego serca udzielam wam mojego Apostolskiego Błogosławieństwa, które rozciągam na wszystkie wasze Siostry, na wasze rodziny oraz na wszystkich, którzy są wam powierzeni.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana