Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO SIÓSTR MIŁOSIERDZIA ŚW. WINCENTEGO A PAULO W 150. ROCZNICĘ OBECNOŚCI ZGROMADZENIA W ZAGRZEBIU
Rzym, 06 listopada 1995 r.
Drogie Siostry w Chrystusie!
1. Cieszę się, że mogę was przyjąć z okazji obchodów 150. rocznicy obecności waszego Zgromadzenia w stolicy Chorwacji, skąd wkrótce mogłyście rozwinąć swoją działalność na całą Chorwację oraz Bośnię i Hercegowinę, jak również na inne kraje europejskie i na kontynent amerykański, przynosząc obfite owoce dla Kościoła i dla społeczeństwa.
Bóg powołał was, abyście ukazywały Jego miłość i miłosierną Opatrzność wobec każdej osoby stworzonej na Jego obraz i podobieństwo (por. Rdz 1, 26). A że taka miłość nie zna granic, ukazuje właśnie Krzyż Jego Syna, Odkupiciela człowieka.
2. Wasza nazwa „Siostry Miłosierdzia” odzwierciedla zarówno program waszej działalności, jak i wasz szczególny charyzmat w Kościele i dla Kościoła, na rzecz mężczyzn i kobiet. Szerokie pole waszej różnorodnej aktywności, obejmujące opiekę nad chorymi, osobami starszymi, ubogimi i zmarginalizowanymi, kształcenie młodych pokoleń, zaangażowanie w dziedzinie kultury oraz działalność duszpasterską i apostolską, domaga się od was — tak samo jak wczoraj, tak i dziś — wierności pierwotnemu charyzmatowi. Kościół potwierdził wartość waszych Konstytucji, które są pewną drogą do realizacji ewangelicznej doskonałości, o której mówi Jezus. Niech będą dla was wzorem wymowne przykłady św. Wincentego a Paulo i św. Ludwiki de Marillac, którzy w 1633 roku dali początek wielkiej rodzinie Córek Miłosierdzia Chrześcijańskiego, do której należy również wasze Zgromadzenie.
Kontynuujcie zasiew dobrego ziarna miłości chrześcijańskiej. Doświadczenia przeszłości oraz nowe horyzonty, które otwierają się przed Kościołem i współczesnym społeczeństwem u progu roku 2000, w klimacie odzyskanej wolności osób i całego społeczeństwa, wymagają od was mądrości i odwagi wyborów dokonywanych zgodnie z natchnieniami Ducha Świętego. W takim kontekście oczekuje się od was także dalszego wysiłku w Chorwacji oraz w Bośni i Hercegowinie, by łagodzić wielorakie cierpienia osób i rodzin, spowodowane trudnymi dziesięcioleciami okresu totalitarnego i ateistycznego oraz okropną wojną.
3. Wypełnianie zobowiązań typowych dla waszego Instytutu niech was jednak nie odciąga od duchowego wymiaru życia zakonnego. Zawsze przeznaczajcie wystarczającą przestrzeń na modlitwę i kontemplację, zarówno we wspólnocie, jak i w życiu osobistym, stawiając w centrum waszej duchowości uczestnictwo we Mszy Świętej oraz odmawianie Liturgii Godzin.
Aby móc być naprawdę blisko waszych braci i sióstr, musicie coraz bardziej zbliżać się do Boga. Dzisiejszy świat potrzebuje osób, które potrafią łączyć działalność charytatywną z modlitwą. Istotnie, idąc za radami ewangelicznymi i pozostając wierne waszemu charyzmatowi, jesteście powołane, aby życiem i dziełem dawać świadectwo wartościom trwałym oraz nadprzyrodzonemu wymiarowi człowieka. W sposób szczególny oczekuje się od was miłości właściwej kobiecemu geniuszowi.
4. Pragnę także przy tej okazji wyrazić wam moją wdzięczność za to, co wasza wspólnota czyni, aby Przedstawicielstwa Papieskie w Zagrzebiu i w Belgradzie mogły prowadzić swoją działalność na rzecz Kościołów lokalnych w tych dwóch krajach.
Powierzając was Najświętszej Dziewicy, pierwszej Uczennicy Jej Boskiego Syna, z radością udzielam wam i całemu waszemu Zgromadzeniu szczególnego Apostolskiego Błogosławieństwa.
Niech będą pochwaleni Jezus i Maryja!
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana