Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO UCZESTNICZEK KAPITUŁY GENERALNEJ CÓREK MARYI WSPOMOŻYCIELKI
Rzym, Sala Klementyńska, 07 listopada 1996 r.
Najdroższe Siostry!
1. Cieszę się, że mogę was przyjąć na zakończenie waszej XX Kapituły Generalnej. Kieruję serdeczne pozdrowienie do s. Antonii Colombo, którą wybrałyście na przełożoną waszego Instytutu. Dziękuję jej za słowa wypowiedziane w imieniu was wszystkich i życzę, aby w nowej posłudze mogła pomagać Zgromadzeniu wytrwale i z nieustanną wielkodusznością trwać w cennym dziele, jakie pełni ono na polu duszpasterstwa młodzieżowego. Pragnę również pozdrowić ponad szesnaście tysięcy Córek Maryi Wspomożycielki, obecnych w aż 83 krajach. Moja serdeczna myśl biegnie także ku s. Marinelli Castagno, która w minionych latach kierowała Instytutem z ewangeliczną mądrością i odważną otwartością na nowe horyzonty ewangelizacji.
2. W czasie intensywnych dni kapitulnych wsłuchiwałyście się w głos Ducha, aby – w ciągłości z poprzednią Kapitułą Generalną – na nowo przemyśleć tożsamość Instytutu Córek Maryi Wspomożycielki jako „wspólnoty kobiet zakorzenionych w Chrystusie, powołanych do inkulturowanej misji wychowawczej ku Trzeciemu Tysiącleciu”.
Aby zrealizować ten cel, odczułyście potrzebę powrotu do początków waszej Rodziny zakonnej, kiedy to w szkole księdza Bosko i św. Marii Dominiki Mazzarello pierwsze Siostry z odwagą stawały się wychowawczyniami gotowymi odpowiadać na wyzwania inkulturacji swoich czasów.
Takie konfrontacje, które doprowadziły każdą z was do spotkania z korzeniami waszego doświadczenia zakonnego, stworzyły klimat ufnego otwarcia na Ducha, w którym rozwijał się dialog między siostrami pochodzącymi z różnych szerokości geograficznych i kultur, aby na nowo wyrazić w dzisiejszym świecie charyzmat wzbudzony w Kościele przez waszych świętych Założycieli.
3. W tym kontekście pogłębiałyście zwłaszcza łaskę bycia kobietami oraz wkład, jaki jesteście powołane wnosić w promocję nowej kultury życia, solidarności i współodpowiedzialności.
Zatrzymałyście się następnie nad refleksją o misji, jaką Bóg powierza kobiecie, wzywając ją, by w sposób szczególny wzięła na siebie troskę o „istotę ludzką…, zawsze i wszędzie, nawet w warunkach dyskryminacji społecznej, w jakich może się ona znajdować” (Jan Paweł II, Mulieris dignitatem, 30), oraz by „zapewniała moralny wymiar kultury, to znaczy wymiar kultury godnej człowieka, jego życia osobistego i społecznego” (Tenże, Christifideles laici, 51).
Odpowiadając na wskazania adhortacji apostolskiej Vita consecrata i w postawie wdzięczności za dary otrzymane od Pana, zobowiązałyście się być „promotorkami nowego feminizmu” inspirowanego Ewangelią (Tenże, Evangelium vitae, 99), czyli nowej obecności kobiety konsekrowanej w dzisiejszym społeczeństwie, aby być w Kościele i w świecie wiarygodnym znakiem czułości Boga wobec całej ludzkości (por. Tenże, Vita consecrata, 57–59).
Podjęłyście w ten sposób zobowiązanie, by razem żyć z radością tym „doświadczeniem miłości apostolskiej, które ma swoje źródło w samym sercu Chrystusa, a jako wzór – macierzyńską troskę Maryi” (Konstytucje, nr 7), aby wyrazić proroctwo naśladowania Chrystusa czystego, ubogiego i posłusznego jako odpowiedź na potrzebę humanizacji naszych czasów.
4. Najdroższe Siostry! Wasz charyzmat salezjański przynagla was do realizacji tych postanowień przede wszystkim przez zwrócenie się ku światu młodych. W dzisiejszym krajobrazie społeczeństwa, które często oddala się od wartości Ewangelii, to nierzadko młodzi ludzie stają się niewinnymi ofiarami kultury, która, zapominając o Bogu, depcze człowieka.
Idąc śladami księdza Bosko i św. Marii Dominiki Mazzarello, nie lękajcie się z prorocką gorliwością podejmować takich sytuacji, splatając sieci solidarności, w których młode pokolenia będą mogły odnaleźć godność i nadzieję, doceniając różnorodność osób i kultur jako bogactwa do ofiarowania w dziele budowania świata bliższego Bożemu zamysłowi. Poprzez zasadniczą drogę krytycznego i twórczego wychowania będzie wam w ten sposób dane współdziałać w nowej ewangelizacji, odpowiadając na potrzebę formacji do wartości Ewangelii, która stanowi największe wyzwanie, jakie współczesne przemiany kulturowe stawiają Kościołowi.
Dzięki waszej specyficznej duchowości salezjańskiej wy, Córki Maryi Wspomożycielki, będziecie mogły stać się w świecie „znakiem i wyrazem” miłości pochodzącej od Ojca (por. Konst. 1) oraz wychowywać młode kobiety naszych czasów do nowego przeżywania macierzyństwa, braterstwa i służby.
5. Najdroższe Siostry! Maryja, inspiratorka waszego Instytutu, „nieustannie pozostaje jego Nauczycielką i Matką”. U progu trzeciego tysiąclecia powierzam was Jej macierzyńskiej pomocy każdego życia rodzącego się do wiary oraz każdej kultury otwierającej się na miłość. Niech Jej przykład i Jej wstawiennictwo czynią was zdolnymi do nieustannego odnawiania z wielkoduszną radością waszego konsekrowanego „tak”.
Z takimi życzeniami udzielam wam wszystkim, waszym Siostrom oraz tym, którzy są powierzeni waszemu dziełu ewangelizacyjnemu, szczególnego Błogosławieństwa Apostolskiego.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana