Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE W CZASIE MSZY ŚWIĘTEJ ZA ZMARŁEGO KARDYNAŁA JEANA-JÉRÔME’A HAMERA OP, BYŁEGO PREFEKTA KONGREGACJI DS. INSTYTUTÓW ŻYCIA KONSEKROWANEGO I STOWARZYSZEŃ ŻYCIA APOSTOLSKIEGO
Rzym, Bazylika Watykańska, 05 grudnia 1996 r.
Scio quod Redemptor meus vivit. Wiem, że mój Odkupiciel żyje! (por. Hi 19,25).
1. Nowy cykl liturgiczny, który rozpoczęliśmy kilka dni temu, wprowadził nas w czas oczekiwania na Tego, który ma przyjść – Mesjasza Odkupiciela. Jest to czas, w którym Kościół przypomina, że kruchość ludzkiej kondycji została przyjęta przez odwieczne Słowo, współistotne Ojcu, aby ten, „kto w Niego wierzy, miał życie wieczne” (J 6,40).
Ten czas pełnego napięcia oczekiwania, wypełniony nadzieją, jest określany w liturgii poprzez znaki, które przywołują pragnienie życia wpisane w serce człowieka i zapowiadają zbawczą miłość Boga, pragnącego, aby żadne z Jego dzieci nie zginęło. W Tym, „który był, który jest i który przychodzi” (Ap 1,8), zawarte jest prawdziwe życie: tak głosi wspólnota wierzących aż do końca czasów. Odkupienie Chrystusa jest zatem wydarzeniem centralnym i decydującym w dziejach ludzkości i w życiu Kościoła. On jest Żyjącym, który zstępuje z nieba nie po to, aby pełnić swoją wolę, lecz wolę Tego, który Go posłał. „A wolą Tego, który Mnie posłał, jest to, abym niczego nie utracił z tego, co Mi dał” (J 6,39).
Ta prawda nabiera szczególnego znaczenia w akcie pożegnania, ożywionego wiarą w Zmartwychwstanie Chrystusa, którego teraz dokonujemy. Żegnamy po raz ostatni, zanim złożymy w ziemi jego doczesne ciało, naszego drogiego brata, kardynała Jeana-Jérôme’a Hamera, z pewną nadzieją, że jest on już w ramionach żyjącego Odkupiciela i że pewnego dnia zmartwychwstanie. Jego powierzamy Chrystusowi, towarzysząc modlitwą, aby On udzielił mu nagrody przeznaczonej dla wiernych sług Ewangelii.
2. Kardynał Hamer przez długi czas służył Kościołowi Pana. Wyświęcony na kapłana w 1941 roku, został najpierw przeznaczony przez swoich przełożonych zakonnych do pracy dydaktycznej, którą wykonywał przez 22 lata w różnych instytutach akademickich Belgii, Francji i Rzymu, zdobywając powszechne uznanie i wyróżniając się głębokim przygotowaniem teologicznym oraz przekonującą wiernością Biskupowi Rzymu. Jego ceniona refleksja w dziedzinie teologii dogmatycznej obejmowała zakres od teologii fundamentalnej po eklezjologię.
Dane mu było przybyć do Rzymu w czasie rozpoczęcia Soboru Watykańskiego II, w którego pracach brał czynny udział, wnosząc kompetentny i przenikliwy wkład jako ekspert. Solidne przygotowanie i duch dialogu, które go cechowały, ujawniły się jeszcze wyraźniej, gdy wkrótce potem został powołany na stanowisko sekretarza-zastępcy Sekretariatu ds. Jedności Chrześcijan, współpracując ze śp. kardynałem Augustynem Bea oraz ówczesnym arcybiskupem, dziś kardynałem, Johannesem Willebrandsem.
Z niestrudzonym zapałem pracował w tym dykasterium na rzecz dialogu ekumenicznego aż do roku 1973, kiedy to mój czcigodny poprzednik, papież Paweł VI, powołał go na urząd sekretarza Kongregacji Nauki Wiary, udzielając mu osobiście święceń biskupich.
Bogate doświadczenie i bezpośrednia znajomość życia konsekrowanego arcybiskupa Hamera skłoniły mnie do powierzenia mu w 1984 roku urzędu proprefekta Kongregacji ds. Zakonów i Instytutów Świeckich, a w roku następnym do zaliczenia go w poczet Kardynałów. Przez siedem lat poświęcał on wszystkie swoje siły temu, aby nauczanie soborowe dotyczące życia konsekrowanego stawało się konkretnym doświadczeniem wspólnot zakonnych, wezwanych w tym niełatwym okresie życia Kościoła do głębokiej odnowy w duchu stałej wierności Kościołowi i charyzmatowi założycieli.
3. Pragnę dziś podziękować Panu za dar kardynała Hamera dla Kościoła, przywołując z głęboką wdzięcznością jego gorliwe oddanie w codziennej służbie Stolicy Apostolskiej. Jej poświęcił najlepsze siły ludzkie, intelektualne i duchowe i przez długi czas był cenionym współpracownikiem Następcy Piotra, odznaczając się poczuciem obowiązku i ufnym posłuszeństwem. Jako dewizę swego herbu obrał słowa „Wierność bez wytchnienia”, zaczerpnięte – jak sam wyznał – z obrzędu święceń, w którym biskup udzielający święceń pyta kandydata, czy jest gotów głosić słowo Boże „wiernie i bez wytchnienia”. Temu zobowiązaniu nasz zmarły Brat pozostał wierny przez całe życie, z niestrudzoną gorliwością wypełniając rozmaite zadania, które kolejno mu powierzano. Stałym punktem odniesienia w każdym jego działaniu był Chrystus, któremu pewnego dnia, w profesji zakonnej, oddał całego siebie. A ponieważ wiedział, że Chrystus jest żywy i działający w swoim Kościele, wierność wobec Niego potwierdzała się w codziennej wierności wobec Jego Oblubienicy, „Kościoła Boga żywego, filaru i podpory prawdy” (1 Tm 3,15).
Po życiu przeżytym z taką spójnością i ofiarnością możemy ufać, że siostra śmierć nie zastała go nieprzygotowanego w miniony poniedziałek, gdy po krótkiej chorobie zamknął oczy na scenie tego świata. Z ufnością i gotowym sercem wyszedł na spotkanie Chrystusa, Odkupiciela, który żyje. A teraz spoczywa w Jego pokoju.
4. Oto nasza modlitwa:Requiescat in pace!Gdy wznosi się chrześcijańska modlitwa za naszego drogiego i czcigodnego brata kardynała Hamera, prosimy Pana, aby wynagrodził go oglądaniem światła bez końca, w chwale swego Królestwa. Ten Jego sługa mocno w Niego wierzył i z tej wiary uczynił fundament całego swojego życia.
Uczucie wdzięczności obejmuje również Zakon Kaznodziejski, który – po duchowym i intelektualnym przygotowaniu – wyraził zgodę, aby ojciec Hamer służył Kościołowi jako bliski współpracownik Papieża.
Niech Bóg w swej dobroci wysłucha naszej gorliwej modlitwy:
Requiem aeternam dona ei, Domine, et lux perpetua luceat ei.
Amen!
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana